Nasze Pogórze

Jeszcze o Ponurym Gustawie ...

2012-02-25T23:16:00.001+01:00

Strasznie mnie dzisiaj zdenerwowało to kocisko.
Patrzę do ogrodu, a ten bandzior złapał ptaka i bawi się nim, ptak żywy.
Ja za miotłę i za Gutkiem, może wypuści zdobycz? gdzie tam ! goniłam go przez pół godziny, po krzakach, za płotem u sąsiadki, pod jałowcem, za szopą z drzewem, a ptak ciągle w pysku ...
Wreszcie dopadłam go pod stertą zeszłorocznych gałęzi, walnęłam w nie miotłą, trzask! przestraszył się, pogonił do płotu, przeskoczył, ale już bez stworzenia w zębach ... pomagał mi Maksio, traktował to jak doskonałą zabawę, a jednocześnie napędzał na mnie kota ...
Gdyby ktoś obserwował mnie z boku, to powiedziałby: zwariowała baba, lata po ogrodzie z miotłą, tylko w kałużach chlapie ... o, żesz ty! nawymyślałam mu cichutko, momentami żałowałam, że go przygarnęłam ...
Następna obróżka z dzwoneczkiem, ale tak ci ją założę, że nie zdejmiesz!
Myślałam, że obraził się na mnie, ale nie! wrócił koło południa ... syna wrobiłam w zakładanie dzwoniącego urządzenia ...

Po założeniu obróżki kota zamurowało, usiadł na oparciu fotela, nawet głową nie poruszył, tylko oczyska przesuwały się raz w jedną, raz w drugą stronę, uszy położył po sobie; co poruszy się, to dzwoni ...

... chce wyjść, ogon wściekle bije po bokach, cichutko miauczy, a Maksio dotrzymuje mu towarzystwa, bo to teraz dwaj przyjaciele ... trzeba go przytrzymać w domu, niech się przyzwyczai ...

Wścieka się dalej, usiłuje o wystające, metalowe pręty zahaczyć i pozbyć się obrózki, nie udaje się ...

... usiłuje pyskiem zaczepić ją, potem językiem, nic z tego ...

Wytarzał się na tej baranioszce, wywściekał ...

... z wściekłością gryzł skórę, kopał tylnymi łapami, nic nie pomogło! zrezygnowany położył się na swoim fotelu i przespał pół popołudnia, bo ponoć biomet dziś niekorzystny.
I wstał potem, przeciągnął się, wyszedł na podwórko, wrócił, wszystko w porządku ... jak zdejmie tę obróżkę, założymy nową ... żal mi tych ptaków, takie mrozy przeżyły, a tu gość nafutrowany polowania sobie urządza, tak zupełnie dla zabawy ... może choć trochę uchronię ...

A moje amarylisy kwitną na całego, jeszcze kilka cebul wydało pąki w drugiej doniczce, takie gołe, bez liści, ale też będą kwiaty ...

... na schody wystawiłam wrzosy, które całkiem dobrze przezimowały pod agrowłókniną, bo nie przewiduję już wielkich mrozów, a słońce pomoże uporać im się ze zmarzliną w doniczce. Dziś zauważyłam, że przemarzła zupełnie laurowiśnia, może odbije z dołu pnia, bo zdarzały się jej już takie rzeczy ... tak samo glicynia ... mogła nie przetrzymać ..
Na osłodę "barowej " pogody ugotowałam na obiad rumuńską zupę - czorba się nazywa ...

... wzbogaciłam ją tęgimi, lanymi kluskami, super jednogarnkowe, sycące danie ...

A ta czorba nie tak bez powodu ...
Czytam o wyprawach do Rumunii, o błotnych wulkanach, żółwiach na suchych łąkach, kanionach rzek głębokich jak studnie, o Czarnohorze na Zakarpaciu, pokrytej różowym kwieciem dzikich różaneczników, o 80 hektarach kwitnących narcyzami łąk koło Chustu i już klaruje się malutki plan wyjazdowy, a może by jeszcze o Vyhorlat na Słowacji zahaczyć w międzyczasie ...
To cieplutko czasami grzejące słońce wyzwala jakąś tęsknotę, chce się wyjść z domu, wyjechać, polecieć na skrzydłach w te krainy dzikie, chyba dziwni jesteśmy, nic nas nie ciągnie do miast, a w promieniu około 100 kilometrów lub odrobinę dalej mamy takie dziwy natury, że wystarczy nam pewnie do końca życia, póki sił ...

Właśnie wyjęłam chlebek z piekarnika, pachnie w całym domu ...

... złapałam patent na to, żeby nie pękał z wierzchu, ani po bokach, po prostu smaruję olejem powierzchnię po włożeniu ciasta do blaszki, po wyrośnięciu nakłuwam patyczkiem do szaszłyków, żeby gazy nie zadzierały nadmiernie powierzni chlebka, który nie wysycha i zachowuje formę po upieczeniu. A środek jest pyszny, sprężysty, chrupiąca skórka, niech się chowają kupowane chleby.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dobrej nocy życzę, a na jutro cudnej niedzieli, wiosennej, pa.

Drzwi ... z kufra babuni ...

2012-02-22T18:46:00.000+01:00

Dostałam delegację do konserwatora zabytków, jakąś ważną dokumentację zawiozłam do uzgodnienia.

A w przedsionku tego ważnego biura stoją drzwi, stareńkie, nadgryzione zębem czasu, od zeszłego roku przyciągają moją uwagę, ten drewniany majstersztyk chciałam pokazać i Wam ...

Są to drzwi wejściowe do kamienicy przy ulicy Grodzkiej 6 w Przemyślu, którą zbudowano w XVIII wieku, w 2010 roku zapadła decyzja o wymianie na nowe, jako że nie spełniały już swojej roli, a te odnowiono i cieszą oko, oparte o ścianę ...

Każde skrzydło podzielone jest na 3 pola, wyłożone kawałkami drewna w różne kształty, zapewne to dębina ...

Doskonale widać wgłębienia, wżery ...

... a zawiasy, gwodździory i mniejsze gwozdki, wszystko ręcznie kute, całość bardzo masywna.
Konserwację ich przeprowadziła w 2011 roku pani Małgorzata Dawidiuk, konserwator dzieł sztuki.
Zabrałam ze sobą czarną kulkę, Maksia, bardzo spokojny piesek, zostaje w "czołgu" i czeka na mnie cierpliwie, /bo i "czołg" wrócił od mechanika po naprawie/, a będąc w połowie drogi od chatki, nie omieszkaliśmy zajechać i do niej ...

Z dachu zsunęło masy śniegu, kiedy to zdąży stopnieć? pewnie w maju będą jeszcze leżeć jego hałdy ...

... ścieżka do chatki zasypana, dobrze, że śnieg po odwilży stwardniał z wierzchu i człowiek nie zapada się ...

... a mój czarny przyjaciel nahasał się do woli. Ptaki dostały jedzonko, połaziiliśmy po sadzie, bo było całkiem przyjemnie, tylko śniegiem rzucało od czasu do czasu ...

I wracaliśmy do góry naszą drogą, ale tak fajnie, bo po wierzchu skorupy śniegowej ...

Zaczynało sypać ...

... ściana lasu zakreskowana białymi płatkami ...

... " a tam w mech odziany kamień" po drugiej stronie drogi, i jeszcze jakaś paproć przetrwała.
Kujemy żelazo, póki gorące.
Majster od instalacji grzewczych ma chwilowo wolne, jutro jedzie z mężem obmierzyć chatkę, ile jakich materiałów potrzeba, bo chcemy w palenisko włożyć małą podkowę, rurami przejść w najzimniejszy kąt, jakieś malutkie paneliki schować pod bambetle, żeby nie było widać i ciepło nie będzie już szło tylko w komin, a szybko ogrzeje wnętrze.
Chcemy zalać to czymś niezamarzającym, na zimę; przygotowujemy się na następny sezon, a jakże! nie damy się zimie zaskoczyć! potem kończę ściany sznurować i ani chybi już będzie wiosna ...
... bo jej pierwsze oznaki już znalazłam przy drodze ...

... porzeczka złocista tylko czeka, kiedy wypuścić listki ...

... bazie wychylają futerka na świat ...
Najbardziej poszkodowany jest bluszcz ...

... przyszła odwilż i dopiero teraz widać, jak duże są uszkodzenia, liście wyglądają , jak sparzone wrzątkiem.
Może odbiją ...
Chciałam pokazać Wam jeszcze wyprawę ślubną babci, a raczej jej bardzo mizerne pozostałości, które przyniosłam w niedzielę do domu ...

... inicjały, mereżki, hafcik plastyczny, wypukły, na podkładzie, wszystko to przygotowała sobie babcia sama. Zostały tylko powłoczki na jaśki i poduchy, poprzecierane niektóre mocno, ale dla mnie to skarb.

Pozdrawiam wszystkich cieplutko, dzięki za odwiedziny i wszystkiego dobrego, pa.
A Gutek znowu wrócił do domu z piórem na wąsie, to oznacza tylko jedno, poluje dalej, bandzior jeden; śpi teraz w dziwnej pozie i od czasu do czasu zerka, gdzie pies ...

Ołtarz relikwii ...

2012-02-19T15:14:00.003+01:00

Pięknie opisała Monika ze "Świat widziany oczami Moniki" Sanktuarium Matki Boskiej Bolesnej w Jarosławiu, a ja opiszę Wam jedną rzecz, która mnie niezmiernie zafascynowała w tym kościele ... ołtarz relikwii ...

Ołtarz ten jest prawdopodobnie jedynym tego rodzaju w Polsce. Choć swą strukturą architektoniczną - typową dla ołtarzy nie wyróżnia się spośród setek innych, stanowi jednak dzieło o niepowtarzalnym wyrazie i rzadko spotykanym charakterze. O jego unikalności decyduje zespół zgromadzonych licznie (prawie 200) relikwii męczenników i świętych, żyjących w czasach od III do XVII wieku. Ołtarz wykonany został w latach 1708 - 1709, już po pożarze świątyni w 1707 r., po którym dokonano rozbudowy kościoła i upiększono jego wnętrze. Ufundowany został przez jezuitę - ojca Wojciecha Rozborskiego. Oprócz szczątków kości w relikwiarzach znalazły się też fragmenty szat liturgicznych używanych przez Świętych oraz przedmioty z miejsc otaczanych czcią (np. gałązki czy kamienie z ogrodu Getsemani). Relikwie umieszczone w geometrycznych, przeszklonych polach na tle barwnych tkanin, pośród jedwabnych kwiatów, złotych spiralek, szlachetnych kamieni i szklanych paciorków opatrzone są banderolami z imionami Świętych.
Najstarsza część ołtarza ma pieczęć z datą "1639" ale większość świętych relikwii sprowadzono później, prawdopodobnie z Rzymu - na co wskazują imiona świętych oraz informacje z kronik jezuickich. Dodano kilka relikwii polskich świętych: bł. Wincentego Kadłubka, jeszcze wtedy błogosławionego Stanisława Kostki, oraz cząstki odzienia św. Wojciecha.

Z uwagi na katastrofalny stan zachowania i zatracony odbiór estetyczny, ołtarz w latach 60-tych, został złożony w pomieszczeniach klasztoru dominikanów - od 200-tu lat kustoszy jarosławskiej pojezuickiej świątyni. Ponownie "odkryty" w 1997 roku został poddany konserwacji i restauracji. Obiektowi przywrócono pierwotny wygląd, a nie zachowaną mensę zastąpiono nową, zaaranżowaną tak by wyeksponować przechowywane w dominikańskim klasztorze relikwie Św. Teofila. Było on czczony w kościele dominikanów w Czortkowie na Podolu jako patron rycerstwa kresowego. Jego relikwie, sprowadzone tam w połowie XVIII w. przez Joachima Potockiego, spoczywały w oszklonej i zapieczętowanej trumnie. Po II wojnie światowej z obawy przed profanacją zostały wywiezione do Jarosławia i obecnie znów zostały przywrócone do kultu.

To są właśnie szczątki doczesne św. Teofila, przyodziane w purpurowy płaszcz, zastanowiło mnie, że posiada pełne uzębienie, a może zginął w młodym wieku. Kości czaszki złapane misterną siateczką ...

Pośrodku w ołtarzu najstarszy relikwiarz, zaaranżowany na wzór oprawy księgi, z wyobrażeniem Chrystusa, na odwrocie data 1639.

Ostatnia konserwacja miała miejsce za przeora o. Wincentego Podlewskiego w 1891 r. Po upływie ponad. 70 lat (pomiędzy 1963, a 65) ołtarz został rozebrany z powodu dużych zniszczeń spowodowanych przez korniki. Na pewno ujemny wpływ wywarły czasy wojny, kiedy to kościół zajęli Niemcy zmieniając go w magazyn i koszary. Rozebrany i zdeponowany na galeriach bazyliki popadł w 40-letnie zapomnienie, to rozmontowanie poszczególnych części pociągnęło za sobą zniszczenie drewnianych połączeń, części konstrukcji, zniszczeniu uległy trumienki, które były w większości spękane, kasety na relikwie miały również spękane lub rozbite szybki, co wpłynęło z kolei na zniszczenie tkanin, jak i samych relikwii. W 1998 r. ponownie "odkryty", spotkał się z wielkim zainteresowaniem i podziwem, co też skłoniło do kolejnej konserwacji tego wielkiego i unikalnego dzieła sztuki, a przede wszystkim cennego relikwiarza.

Można go podziwiać i modlić się przy relikwiach tak wielu świętych, szczególnie pierwszych wieków. Należy tu wspomnieć chociaż niektórych.
Są tu święci, których wymieniamy w Litanii do Wszystkich Świętych, są męczennicy, dziewice i wyznawcy, tacy jak:
Stanisław Kostka, Polikarp, Gaudenty, Klara, Urban, Petronela, Sykstus, Aleksander, Maurycy, Wincenty, Innocenty, Placyd, Teodor, Alojzy Gonzaga, Sebastian, Konstanty, Filomea, Wiktor, Piotr meczennik i wielu innych.

To jedna z trumienek, kosteczki połączone drucikami, oplecione, w tle ozdobne tkaniny wyszywane drogocennymi kamieniami ...

... i tu też, trochę inna ...

... kosteczka św. Lucilli, myślicie, że to św. Łucja? ...nie uczyłam się łaciny ...

... św. Anastazy ...

Kult relikwii w chrześcijaństwie ma swoją długą, a nierzadko burzliwą historę, w znacznym stopniu wyrósł on z ludowej pobożności, która często była niezgodna z teologią. Ów kult sięga korzeniami IV wieku, kiedy zmarłych zaczęto grzebać jak najbliżej grobu męczennika, kiedy brakowało miejsca, groby opróżniano, a kości składano do wspólnej mogiły. Zaczęto również pielgrzymować do grobów męczenników i świętych ...

Miasta pozbawione swoich męczenników zaczęły sprowadzać relikwie, dzielono je i handlowano nimi, mimo, że zabraniał tego edykt cesarza Teodozjusza z 386 roku.
W V wieku na Wschodzie dzielono relikwie nagminnie, nie szanowano zakazu ekshumacji, powszechnym zjawiskiem stało się ich fałszowanie, dopuszczano się ich kradzieży ...

Wprowadzono tzw. relikwie "wtórne", drugorzędne, które powstały na skutek kontaktu z tymi pierwszymi, jak chociażby płótno, w które były zawijane.

Pamiętacie z "Krzyżaków" Sanderusa, Niemca urodzonego w Toruniu, który sam siebie nazywał "sługą bożym bez święceń", a kupczył relikwiami niewiadomego pochodzenia i odpustami.
A miał w swoim kuferku " ... kopytko osiołka, na tórym uciekała święta Rodzina do Egiptu i które znaleziono koło piramid ...pióro ze skrzydeł archanioła Gabriela, które podczas zwiastowania uronił ... dwie głowy przepiórek, zesłanych Izraelitom na puszczy ...olej, w którym poganie chcieli św. Jana usmażyć ... szczebel drabiny, która się śniła Jakubowi ... łzy Marii Egipcjanki ... nieco rdzy z kluczy św. Piotra ...krople potu św. Jerzego, które wylał ze smokiem walcząc" ...

Z kultem relikwii związana jest głęboka wiara w orędownictwo, w określony rodzaj pomocy /duchowej, materialnej/, jaką wierzący człowiek pragnie wymodlić czy też wyprosić przy relikwiach danego świętego, czasami przygnieceni troskami, nieuleczalnymi chorobami tracimy wszelką nadzieję, okazuje się, że znikąd pomocy ... szukamy jej tu ...

To nie tylko materialny wymiar tego relikwiarza, podziw dla kunsztu, szlachetnego wyglądu, zacnego wieku; te szczątki doczesne świętych i męczenników prowadzą pewnie do praźródła wiary chrześcijańskiej, świętości, duchowości ...

Od 2001 roku możemy na nowo podziwiać ten piękny i jedeny w swoim rodzaju ołtarz, dla jednych zabytek, dla drugich miejsce pielgrzymowania ...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za odwiedziny i ciepłe słowa, wszystkiego dobrego, pa.

A dziś prawie wiosennie, wszystko płynie, ptaki kłócą się pogodnie, idzie pewnie wiosna!

Posiłkowałam się stronką www.jaroslaw.dominikanie.

Wyszły jelenie ...

2012-02-17T21:27:00.000+01:00

Pojechaliśmy dziś na Pogórze.
Ja zeszłam z Maksem IV w dół, do chatki, żeby zostawić ptakom jedzenie, a mąż został na górze; może "czołg" puści?
Dobrze, że ktoś przetarł ślady, bo śniegu znowu dosypało sporo; ja pierwsza, a za mną czarna kulka; dzielnie radził sobie Maksio z zaspami śnieżnymi, tylko na długiej sierści łap i brzuszka tworzyły się śniegowe kulki.
Na dole nasze domostwo zasypane, ciche, nawet ptaki odfrunęły, ale skoro tylko zaczęłam wieszać słoninkę, słonecznik do karmnika, a smalec na wklejki, zaczęły pojawiać się ptaki.
Kolejno, najpierw ruchliwe sikorki, kowaliki zawisły na słoninie, dzięcioły pojawiły się nie wiadomo skąd, a sójki obległy jabłoń w oczekiwaniu. Nie odśnieżałam, taras cały zawiany, zaspy u wejścia do chatki, pod śliwką góra śniegu ... udeptałam tylko placyk na wysypanie karmy, pokrojonych jabłek ...
W chatce zupełnie znośnie, gdyby teraz rozpalić pod płytą, byłoby szybko ciepło ...

Wina odtajają w misce, obok zupełnie zamrożona cisowianka, ale kilka dni odwilży zrobi swoje, a na nią czekamy ...
Popatrywałam na łąki za potokiem, nie myślcie sobie; w pewnym momencie wyszło stadko ...

Najpierw było 5 sztuk, szły leniwie z prawego lasu do zagajnika po lewej ...

... za chwilę następny, zupełnie sam ...

... i dalej; kolejno wychodziły z lasu, jeden po drugim, naliczyłam ich pewnie z 11 sztuk. Podążały spokojnie, nazbyt spokojnie, bo może wypłoszył je ten ktoś, kto przetarł nam ślady na dół?

Skryły się w zagajniku ...

Ale czy tam są bezpieczne? nie miałam czasu śledzić ich, bo od zachodu szła kurzawica, trzeba wydostać się z psem na górę w tym kopnym śniegu ... i bardzo to męczące, bo droga zawiana równiutko ...

Wokół chatki zwały śniegu, dzisiejsze tropy lisa, który liczył na jakąś kość ... znajdzie ją dziś ...

Wawrzynek dalej zastanawia się, czy zakwitnąć? ale wróżę mu rychłe kwiatuszki, bo lada dzień będzie ciepło ...

... a na powrocie zauważyłam następne stadko, dużo poniżej ... zdjęcie zupełnie niudane, bo obiektyw wybrał sobie gałęzie drzew jako główną treść, dopiero za nimi majaczą jelenie; myślałam, że podejdę wyżej, to odsłoni się widok, tak! ale nie na to miejsce ...

Śpieszyliśmy do góry, bo od zachodu śnieżyca, droga prawie wyrównana śniegiem, zawiana ... jeśli droga będzie przejezdna, wrócimy tu zaraz po niedzieli, bo trzeba będzie ptakom dosypać jedzenia, bez względu na to, jak głęboki będzie śnieg ...

Nie widać już Kanasina nad Rybotyczami, bo sypie gęsty śnieg.
Na górze "czołg" grzeje się, ale jednak pompa dalej przytkana, nie wchodzi na obroty.
Mąż decyduje się prowadzić go do domu, do mechanika, ale może jechać tylko po w miarę płaskim terenie, jakiś podjazd pod górę nie wchodzi w grę, więc ja jadę główną drogą, a on objeżdża Przemyśl, kierując się na Bolestraszyce, omija Żurawicę, bo też spora góra ... wolniutko, "2-3" góra, więcej silnik nie pozwoli ...
a jutro do mechanika ...
Pewnie to były ostatnie przyjazne chwile na jazdę, bo świat cały w śniegu, zasnuty jakąś mgiełką, aż szeleści od tych płatków ...
I jeszcze z zaległości ...

... walentynkowe, cudne jabłuszko syna, które dostał od Agnieszki ...

... i te 26 pączków "tłustoczwartkowych" ... i chlebek pszenno-żytni, najlepszy na świecie, pachnący jak ten od mamy ...
A w domu cicho, nikt nas nie wita radosnym szczekaniem, gonitwą, nie kłóci się, że został zostawiony sam na czas wyjścia do sklepu, i Maksio jakby smutny, czas jest potrzebny ... na pocieszenie dla mnie i dla Was zeszłoroczna wiosna ... w zamian za te śniegi, mrozy, zawieje ...

... a to już tak niedaleko. Pamiętam jakąś chatkową imprezę, schodziliśmy po takim śniegu jak dziś, a za tydzień zjechaliśmy na dół samochodem osobowym, bo ciepły wiatr stopił śnieg i osuszył ziemię, może tym razem tak będzie? bo jest jakaś cykliczność w przyrodzie, tak mówią uczeni ...

Pozdrawiam Was wszystkich bardzo serdecznie, dziękuję za słowa pocieszenia i otuchy, jutro ostatki; super zabawy do białego rana życzę, bo my do podusi; wszystkiego dobrego pa.

I jeszcze trochę wiosny ...

.....

2012-02-16T12:17:00.000+01:00

.... nie ma już naszego Bigosika, odszedł tej nocy ...
Pewnie goni za Maksiem za Tęczowym Mostem...
Strasznie mi smutno ...

Zabrałam kurom gniazda ...

2012-02-14T16:10:00.001+01:00

.... przyszedł kiedyś do mnie, do mojej pracy, znajomy i mówi: Wiesz, widziałem fajny mebelek, ja nie mam gdzie go postawić, może byś zobaczyła, ale ... niosą się w nim kury ...- to było pewnie z 10 lat temu.
Zaszłam do do tego domu, w szopie stał "mój" mebelek, z wyokrąglonymi drzwiczkami, szufladkami, na półkach gniazda, na innych narzędzia, smary, oleje, a cały blat pomazany jakąś czarną mazią ...
W drzwiczkach brakowało szybek, fajne były, takie fazowane szkło, ale całość nie była jakoś specjalnie zniszczona, wzięłam za parę groszy ...dołożyli mi jeszcze owalną ramę, trochę wyszczerbioną, bo mebelek okazał się być toaletką z lustrem.
Lustro zniszczone mocno, trzeba było je srebrzyć na nowo, ale szkło też fajne, takie z fazą dookoła, nie dowiozłam go w całości do domu, tyle przetrwało, i pękło na pół na pace samochodu ... jejku! jak było mi żal!

Długo nad nim pracowałam, bo to twarde drzewo, pewnie dąb, te czarne plamy na blacie za bardzo nie chciały zejść i wtedy jeszcze nie miałam pojęcia o woskowaniach, przecieraniach, olejowaniach; pomalowałam lakierem Levis w ciemnym kolorze, żeby wszystko ujednolicić, a przede wszystkim odciąć śmierdzące wnętrze szafki, które mimo szorowania, woniało dalej ... malowanie pomogło ...

Po obu stronach szafki były jakieś podwyższenia z szufladką i dziwne, puste miejsca w ramce, koleżanka z firmy kamieniarskiej dorobiła mi marmurki do włożenia w brakującą powierzchnie, wszystko nabrało wyrazu ...

... a pan szklarz dorobił lustro do ramy, której wkleiliśmy brakujące fragmenty, a do szafki wstawił szybki z trawionego szkła, mówił mi, że to stare, niemieckie szkło i zainkasował więcej, niż ja za szafkę, a niech mu tam!
I tak sobie stoi ten mebelek w naszej sypialni, w przepastnych półkach trzymamy dokumenty, zdjęcia, różne inne szpargały, szufladki kryją drobiazgi; chyba zrobił tę toaletkę solidny rzemieślnik, pewnie i nas przeżyje...

A za oknem Ponury Gustaw wybiera się na łowy ...

... łazi po pergoli, straszy ptaki, strąca śnieg ...

Kiedyś rano wyszłam dorzucić ptakom do karmnika, wśród iglastych, zielonych gałęzi napotkałam czyjś wzrok, jeszcze bardziej zielony, a to Gutek, tam też się zasadza. I chcę Wam powiedzieć, że kilka dni temu przyniósł pod drzwi na tarasie dużego ptaka w pysku, wyskoczyłam do niego, ptak zaczął krzyczeć, krzyknęłam i ja, wypuścił go z pyska, a ptak rzucił tylko piórami i uciekł na drzewo. Tego kosa zauważyłam, a ile nie widzę ... rozbójnik jeden ...

Wrony też przylatują co rano do ogrodu, i sroki ... jak one z wysoka potrafią zauważyć, że coś tam leży i nadaje się do jedzenia... przylatują takie oszronione, spopielałe od mrozu, myślę, że każdy porwany kęs pozwala im przetrwać następną noc.

Wczoraj pojechaliśmy z synem do chatki, o jeden dzień za późno, wszystko było zjedzone, a sikorki czekały ... skoro tylko wystawiliśmy jedzenie, od razu pojawiły się dzięcioły, i sójki, i kowaliki zsuwały się po pniu głową w dół ...

... tu na kawałku słoniny w zupełnej zgodzie dzięcioł i sikorka i wcale sobie nie przeszkadzają.
Pisałam ostatnio, że w chatce coś tak fajnie pachnie owocami.
Stało sobie pod blatem wino jabłkowe, domowej roboty, dobre w rozcieńczeniu z wodą mineralną przy upałach, albo na grzańca ... mróz wypchał je przez korek, jak i dwie inne butelki wina na stojaczku, zakupione gdzieś na Słowacji, a butelka cała .. wstawiliśmy to wszystko do miski i niech czeka na rozmrożenie ...

Czuło się pod chatką cieplejsze tchnienie, śnieg odbijał słońce i wcale nie marzły ręce, ale "czołg" stoi nadal, jednak pompa paliwowa będzie do czyszczenia, trzeba go podholować do domu, może na "2" pojedzie trochę po równym, na więcej nie pozwolą obroty.

Wszędzie tropy zwierząt, wydeptane ścieżki, przy drodze rozgrzebane łachy śniegu i wyjedzony zielony barwinek, pewnie sarny tam ucztowały ...

Syn podążył do góry sam, bo ja przecież jeszcze muszę zdjęcia popstrykać, a trochę łapie mnie zadyszka w tym kopnym śniegu ... i powoli sunę za nim.

Byliśmy dziś z Bigosem u weterynarza, boli go brzuszek, wymiotuje, jest smutny, śpi, myślałam, że to jakaś niestrawność i przejdzie mu, na razie są zastrzyki, dużo spokoju, oby mu się poprawiło.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dużo słońca życzę i dzięki za wszystkie dobre słowa, pa.

W roztoczańskim lesie...

2012-02-12T20:53:00.000+01:00

Wczoraj mróz wykręcił na Roztoczu -30 stopni, dziś na pewno podobnie, tam jest zawsze zimniej niż u nas, i więcej śniegu ...
Nie było koni i sań, były konie mechaniczne i koła zamiast płóz, nie przeszkodziło to zupełnie świetnie spędzić całego sobotniego popołudnia i połowy nocy ...
Czas ten spędziliśmy w gospodarstwie rybackim w Rudzie Różanieckiej ...

... stawy zamarznięte, na środku jednego z nich knajpka na wodzie, czynna w sezonie letnim, a dookoła 500 hektarów wody, wszystko stawy hodowlane, pięknie musi las odbijać się w tafli wody...
Usadzili nas na przyczepach wypełnionych balotami słomy, na kolana kocyki i w drogę ...

Mróz był niestraszny, szczypał policzki, wyciskał łzy z oczu, a w środku lasu czekało na nas ognisko ...

... i wozili nas wokół tych stawów, po groblach, gałęzie trochę chlastały nas po twarzch, czasami trzeba było zatrzymać się i wesprzeć mechaniczne konie, bo solidne obciążenie, kopny śnieg i piasek pod nim powodowały, że koła buksowały w miejscu, mimo łańcuchów ... zwłaszcza pod górkę ...

... słońce już zachodziło, a na nas czekał ciepły posiłek w przytulnej knajpce "Dębowy Dwór" ...

... a była to zupa rybna, pewnie z ryb hodowanych w tutejszym stawie, a potem kotlet panierowany z ziemniakami i surówką. Po takiej wyprawie i dawce świeżego powietrza talerze były czyste, wszystko zjedzone ..., a potem śpiewaliśmy, rozmawialiśmy, co niektórzy tańczyli i tak zeszło nam prawie do północy ... przy rozmowie wyszło, że nasz sąsiad po lewej też posiada chałupkę na Pogórzu, ale Dynowskim, przejeżdżamy obok zupełnie niedaleko ....

Nie miałam okazji, żeby podejść pod pałac Wattmana, żeby zrobić jakieś zdjęcia, ciemno już było...

DPS

Dawna własność Jaremczuków, Brunickich, a potem Wattmanów, zbudowany około 1740 roku, zrujnowany mocno przez działania wojenne I wojny światowej, wojska rosyjskie splądrowały pałac, szabrując przy okazji bogate zbiory Brunickich, po upaństwowieniu mieści się tu dom opieki.
Znajdowały się tu dymarki do wytopu rudy darniowej, w miejscach po jej wydobyciu powstawały stawy, istniejące do dziś ...babcia Anniar pracowała u Wattmanów, pomagała partyzantom, może kiedyś napisze o tym ...
Pamiętam jako dziecko, że krążyła taka opowieść o potworze mieszkającym w tych stawach, niby jego głos słychać było świtem aż do okolicznych wsi, a mama mówiła, że sama słyszała, pewnie żeby nam trochę wyokrąglić oczy ze strachu ...
Hugo Wattman podarował moją wieś swemu zięciowi, Zdzisławowi Avenariusowi, i tam też na skraju lasu tuż przed wojną zbudowano piękny pałac ...
II wojna światowa nie była łaskawa dla niego, pałac spalono i rozszabrowano, nie zdążono w nim zamieszkać; wśród dzieci, pasących krowy, krążyły legendy o wyposażeniu, przedmiotach, meblach, tajemnych piwnicach, o niebieskiej pani na galeryjce ... to też opowiadała mi mama ...
Pałac posiadał centralne ogrzewanie, wodę i kanalizację ...

michał.6

To miejsce szkolnych wycieczek, biegaliśmy po piwnicach, wchodziliśmy po piaskowcowych schodach , pięknie wyokrąglonych, wyobraźnia pracowała mocno ...
A teraz i te ruiny doczekały lepszych czasów, pałac wyremontowano, przykryto dachem /tylko mój mąż bardzo bulwersuje się, że pokryto go blachodachówką/, będzie tutaj dom spokojnej starości, wśród lasów, z dala od zgiełku ...

Dziś był dzień odpoczynku, leniwego polegiwania, dokładania drew do kominka, a jutro na Pogórze, ptaki pokarmić, może "czołg" odpalić, cieplej ma być.
Pozdrawiam serdecznie i cieplutko, dziękuję za odwiedziny i dobrego na nadchodzący tydzień, pa.

Nasza droga ... z kart pamiętnika ...

2012-02-10T08:39:00.003+01:00

Bardzo lubię naszą drogę, o każdej porze roku; przysparza nam czasami kłopotów, wody ją rozmyją, wypłuczą kamienie i poskładają w schodki, zimą zawieje, że nie można dojechać ...

... albo wichura położy stare drzewo, akuratnie w poprzek, ale lubię ją ...

Z pamiętnika babuni ...

... słowa te skreślił Konrad, może sympatia? a jak dopracowany w każdym detalu bukiecik róż, listki, kolce, pąki , malowany farbkami... i zacna data 10 maja 1920 roku ...

... słodki bukiecik maków, to wpis koleżanki ...

Jak pamiątkowy kamień
wedle drogi wsparty
Czasem przechodnia napisem
zatrzyma,
Tak imię moje, gdy przejrzysz
tę kartę,
Obyś tkliwemi czytała oczyma

Marya Stolarczyk

I jeszcze artysta - rysownik, nie potrafię rozszyfrować podpisu ... coś jakby Roders kpt

... mundur z gwiazdkami, wysoka czapa i miejscowość Kopyczyńce, to gdzieś w pobliżu Kołomyi , albo Czortkowa, Zaleszczyk...
... może jakiś Węgier? huzar? ...

... zasuszony kwiatek, między stronami pamiętnika, znad Prutu, może Czeremoszu, czy też może Zbrucza, sprzed prawie wieku ...
Siedzę czasami, przeglądam te stronki, nikt mi już nie powie, kim byli wpisujący się, a szkoda ...

Serdecznie pozdrawiam, dziękuję za odwiedziny, dobre słowa, wszystkiego dobrego, pa.
Kroi nam się jutro kulig, w Puszczy Solskiej, a mróz nie odpuszcza, ale na kuligu mrozu nie czuje się ...

Pięknie dziś było ... cerkiewka w Koniuszy i jeszcze trochę o ptakach ...

2012-02-08T19:36:00.001+01:00

Pojechałam sama , bo mąż był zajęty,
Jak zwykle, koszyk przygotowany dla zwierzaków, a wyjazd w samo południe.
Mimo, że termometr pokazywał -12 stopni, bardzo przyjemnie grzało przez szybę słoneczko, na Pogórzu - 14 ... po naszym niedzielnym wyjeździe jeszcze dopadało śniegu, poprzednie tropy zatarły się, nasze ślady też, widać było tylko świeże ...

Gdzieś w gałęziach starej gruszy smyrgnął mi dzięcioł, ten zielonosiwy, już przyzwyczaił się do śliwkowej spiżarni. W chatce włączyłam prąd, zajrzałam do muszli wypełnionej niezamarzającym "czymś", wszystko w porządku, słońce pięknie wpadało przez okno, tak wiosennie, zatęskniłam ...
Rozwiesiłam ptaszyskom jedzenie, spakowałam kosz na powrót i ... nie chciało mi się wracać, łaziłam między drzewami, głęboki śnieg sypał mi się do butów, przy ścianie domu, na tarasie kamiennym było wręcz ciepło ...

Patrzyłam na łąki za potokiem, oczy łzawiły od tej lśniącej bieli, nie było dziś jeleni ...
Trzeba wracać do auta, nawet dziś nie zakopało się, bo odśnieżyli drogę aż do ostatniego, niezamieszkałego domu. Spotkałam Starszego Pana na spacerze, przyjaźnie pomachał ręką z laską, dzieciska zaróżowione od mrozu walczyły z nartami, sąsiad zwoził siano, poskładane w ogromny stóg, cudnie świeciło słońce ... zatęskniłam ...
Wstąpiłam do Janka, skończył naprawiać swój ciągnik leśny, teraz nasz "czołg" wjedzie na chwilę do garażu, może puszczą go te złe moce mroźne ... Haneczka w domu, cieplutki piec, zaprasza do posiedzenia, nie ma na to czasu, trzeba wracać ... zatęskniłam ...

A wiecie, że w chatce pachnie? drzewem, jakimiś owocami, nie wiem skąd? może trociczki?
Przy kapliczce zawiało trochę drogę, to wczorajszy wiatr, ale jedną stroną można przejechać, przetarta ...

Dziś miałam czas, zatrzymałam się przy cerkiewce w Koniuszy, śniegu po kolana ...

Po okazałej wsi zostały tylko trzy domy, jeden po drugiej stronie doliny, mieszka tam dawny sołtys naszej wioseczki i tych domów tutaj, to za jego sprawą kupiliśmy ten kawałek ziemi i jesteśmy tutaj, na Pogórzu ...
Cerkiewka jest pod wezwaniem Złożenia Szat Matki Boskiej, zbudowana w 1901 roku, po wysiedleniach 1947 roku ludności ukraińskiej zupełnie opuszczona, wyposażenie zabrało muzeum w Łańcucie.
Po remoncie w 1975 roku miała być przeznaczona na kościół katolicki, dalej popadła w ruinę, jeszcze nie tak dawno lało się do środka przez dziurawy, gontowy zniszczony dach ...

Została wyremontowana, na początku przykryto ją niebieską plandeką, która wcale nie dodawała jej uroku, ale chroniła przed wlewaniem się wody do środka, a potem dostała nowy dach, nad wejściem również, jakieś ozdóbki, wyremontowano dzwonnicę, ale chyba nic poza tym się tam nie dzieje ...

Jak zwykle przy takich cerkiewkach, cmentarz, mogiły zadbane, ktoś je odwiedza, trzeba by na wiosnę tu zajrzeć ...

Śnieg zasypał wszystko dokładnie ...
Obok stareńka chata ...

... wiecie, kto tu mieszkał kiedyś? zielarka, która zaszła do nas latem, a wracała z Kopyśna, gdzie pomagała chorej, nawet nie pamiętam, jakie zioła zbierała, gdzieś to napisałam w starym bardzo poście, teraz mieszka w naszej wiosce ... Nowym właścicielem stał się ktoś z Krakowa, bo chciała za nią niewielkie pieniądze, a gość wyłożył od ręki, pewnie nawet tu nie przyjeżdża ...

A przede mną Łysa Góra ...

Pisałam o niej na wiosnę, to na jej szczycie znajduje się "Zjawlinie", maleńka cerkiewka z kamieniem ze śladem stóp Matki Boskiej i cudownym źródełkiem, grekokatolicka droga krzyżowa, pełno tu miejsc świętych, tajemnych ...
A po drugiej stronie drogi, na nasłonecznionym zboczu doliny wylegują się stada danieli ...

To hodowla naszego znajomego, byłego sołtysa, który przyczynił się wybitnie do naszego pionierskiego, powtórnego zasiedlenia opustoszałej, przeniesionej wyżej wsi, teraz jest nas troje.
I wcale nie wracałąm główną drogą, kluczyłam po tych zaśnieżonych, przygranicznych wioseczkach, cichych, z dymami snującymi się z kominów, i znalazłam dworek ... z 1925 roku, przy drodze do Kupiatycz ...

... teraz w rękach prywatnych ...

... i co mnie bardzo ujęło, ogromne gniazdo bocianie na jednym z kominów.
Jeszcze wieści z domowych pieleszy ...

... grubodziób stołuje się u nas dalej , jak nie na ziarnach na tarasie ...

... to kokosi się w karmniku ...

... bocje szare walczą o miejsce w kokosie, chociaż w akwarium są 3 kokosy ...

... potrafią czasami trzy wielkie ryby wleźć do tej jednej łupiny ... czasami kokos napełni się powietrzem i unosi się do góry, z tymi rybami, mówimy wtedy: Oho! hindenburg odpływa!

... zakwitnie mi amarylis, są 3 pąki, właściwie to nie wiem, kiedy ma on kwitnąć? całe lato przestał pod krzakiem w ogrodzie, pierwszy mróz zmroził mu wszystkie liście, a on teraz wziął się i kwitnie, nic mu nie przeszkodziło ...

A obok tego amarylisa stoi taki krzaczorek. może ktoś wie, co to jest? dostałam od bratowej, nie znamy nazwy, też spędza lato w ogrodzie, ale nie przemarzł, kwitnie teraz takimi żółciutkimi, drobnymi kwiatuszkami na końcach dziwnych, mięsistych łodyżek, często zapominam o nim, a on dalej rośnie ...
I to wszystkie wieści na dziś, chyba wszyscy czekamy na ciepło, jeszcze chciałabym kilka razy siurnąć na nartach z jakiegoś stoku, bo zima mi się skończy ...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, z pięknym słońcem, bezkresną bielą, a wróble już kłócą się wiosennie w krzakach przydomowych, wszystkiego dobrego, pa.

Wypad na dwie godziny ...

2012-02-05T17:07:00.000+01:00

... bo tyle trwał nasz pobyt na Pogórzu, nie licząc drogi.
Mróz jakby zelżał, ale za to dosypało śniegu i słupek rtęci nie chce za bardzo iść do góry, cały świat rankiem wyglądał przepięknie, nawet w mieście drogi białe.
Naszykowałam koszyk dla naszych zwierzaków pogórzańskich, psy zostawiliśmy w domu, pod opieką syna, bo w głębokim śniegu zmarzłyby o wiele szybciej, wcale sobie nie krzywdują ...

... po każdym pobycie na podwórku układają się na baranioszce i grzeją plecy przy kominie. Ptactwo nadal oblega karmniki, pożywienie pomaga im przetrwać najzimniejsze noce, w domowym karmniku przyuważyłam grubodzioba, ilekroć pojawia się, zachwycam się jego wyglądem ...

zdjęcie pożyczyłam od dzieci.erys.pl

Kokosi się w karmniku, jak papuga, w grubym dzióbsku memła nasiona owsa lub słonecznika, tylko łuski opadają, inne ptaki nawet nie śmią tam wlecieć. Wyczytałam, że nacisk jego dzioba ma prawie 70 kg, sporo, pewnie pestkę śliwki rozłupałby. Nie zrobiłam mu zdjęcia, bo boję się, że zaraz odleci, jest dla mnie tak egzotyczny ...
A na Pogórzu biało.
Samochód zostawiliśmy zakopany na górze, a sami w dolinę w głębokim śniegu, śladów ludzkich nie ma, tylko tropy zwierzątek, dobrze, że nie zabieraliśmy psów, bo pewnie tylko głowy wystawałyby im z puchu.
Od razu zobaczyłam po przeciwnej stronie potoku dwa jelenie, jeden zdążył wejść do lasu ...

Czyżby zaczynały się już ich wędrówki w ogromnych stadach i zrzucanie poroża?
Ja zostałam rozłożyć ptakom jedzenie, a mąż zabrał łopatę i poszedł na górę, bo oczywiście zagrzebaliśmy samochód w głębokim śniegu i trzeba było go odkopać.
Woda wszelka w chatce zamarzła, i mineralna w butelce, i w czajniku, mróz dostał się do środka nieogrzewanej chatynki, ale skoro tylko zapaliłoby się w piecu, wszystko wróciłoby do normy, pewnie przeczekamy jeszcze te największe mrozy i za chwilę wrócimy tam.

Wszystko otulone śniegiem, pożywienie rozwieszone, rozsypane, rozrzucone, pora wracać.
A z lasu za potokiem znowu wyszły zwierzęta, tym razem szły w drugą stronę ...

... najpierw jeden ...

... a za nim jeszcze dwa. widać było potężne sylwetki, rozłożyste rogi, niestety, mój obiektyw tylko tyle może ...
Nieskażona biel wszędzie, znaczona tylko tropami zwierząt, ani śladu ludzkiej stopy ...

... a na drodze tylko nasze ślady ...

Cięzko idzie się pod górę w takim usuwającym się spod stóp świeżym puchu, przystawałam pewnie ze trzy razy, z wcale niemałą zadyszką.
A na górze samochód wcale nie wyjechał z głębokiego śniegu, złamała się łopata ...

... i mąż poszedł po pomoc, oczywiście do Janka, wykopali auto ze śniegu, posadzili mnie za kierownicą , wypchali i kazali jechać od razu na odśnieżoną drogę. Zabraliśmy jeszcze ze sobą ich córkę, która pracuje w mieście i wróciliśmy z powrotem, do domu ...

... zasypaną drogą przy kapliczce ...

... wśród ośnieżonych drzew, niektóre pokryte wspinającym się po nich bluszczem ...

... takie całkiem zielone. Chciałam jeszcze zatrzymać się przy cerkiewce w Koniuszy, ale mieliśmy gościa w samochodzie, będzie okazja innym razem.
Za to u wjazdu do Fredropola ta cerkiewka weszła mi w obiektyw w całej okazałości ...

Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie i ciepło, dziękuję za odwiedziny i dobre słowa, powtórzę się jeszcze raz: trzymajcie się ciepło, pa.

A ptaki czekały na nas ...

2012-02-03T11:23:00.000+01:00

Siedziałam w domu jak na szpilkach, karmiłam swoje ogrodowe ptaki i z niepokojem patrzyłam wieczorem na termometr, nie dawała mi spokoju myśl, że te ze śliwki ..., w takie mrozy..., pewnie już wszystko zjadły ...
Wczorajszym rankiem wrzuciłam dużo smalcu do miski, do tego ziarna słonecznika, owsa, lnu, sezamu, co tylko znalazłam, utoczyłam 6 dużych kul, w siateczkę ... jedną zostawiłam w domu, a reszta na Pogórze.
Do tego ze trzy kawały słoniny, no i kurzęcze co-nieco dla lisa, też głodny ...
Zabraliśmy psy, wiktuały i w drogę ...
Potem na piechotę w dół, mróz szczypał, ale było przyjemnie ... dopóki człowiek był w ruchu ... z nieba sypał "diamentowy pył", jak to określiła jedna pogodynka.
Ptaki czekały, mnóstwo sikorek, kowalików, nawet dzięcioły przenosiły się z pnia na pień w pobliże śliwki-spiżarni, zostały mizerne resztki, przybyliśmy w czas ...

Plastikowy pojemnik z ziarnami zawisł na gałęzi, kule tłuszczowe, słoninka ...nawet kostkę smalcu nadziałam na wystający gwóźdź, bo nie można było go wkleić w sęk ...
Przychodzi do tej spiżarni jeszcze jakieś stworzenie, rozszarpuje te siateczki, wygryza smalec, podejrzewam, że to może być ta kuna, którą spotkałam latem, ale nie mam jej za złe, też głodna ...

Żeby jej utrudnić, kilka kulek zawiesiłam w uginających się gałązkach pochyłej śliwki, może zostawi je dla ptaków. Przy okazji zabrałam z chatki pozostawione druty, może coś zacznę w końcu dziergać i trzeba było szybciutko wracać, bo psy zaczęły się trząść, zgrabiałymi rękami zrobiłam kilka zdjęć ...

Znowu ktoś z fantazją zjeżdżał z naszej widokowej łąki ...

I poprzednio jeszcze zrobione zdjęcie sikorki bez ogonka, zdążyła wyrwać się z czyjejś paszczy ...

Właśnie z tych delikatnych chmurek sypał się ów "diamentowy pył", cały świat skrzył się dookoła ...

A to zdjęcie od sąsiada, za tą sosenką skrył się dach naszej chatki ...

Mróz, mróz, mróz ...
Przy ostatnim pobycie znalazłam w skrzynce narzędziowej nasze "specjalne " gwoździe ...

... ogromne, kute ręcznie, z nieforemnymi łbami ...
Te dłuższe mąż zdobył z rozbieranego, starego domu, belki były nimi łączone, dwa z nich wykorzystaliśmy do przybicia nazwy naszej chatki ...

... dwa czekają na jakieś zaszczytne zadanie, a ten krótki znaleźliśmy przy drodze, na Zakarpaciu, no jak było go nie podjąć?
I jeszcze z pamiątek po babci męża ...

... bukiet kwiatów w kształcie palety malarskiej, która kiedyś pękła wzdłuż słoja i trzeba było kleić, w chatce znalazła swoje miejsce.

I to też pamiątka po babci, głodny wilk na pagórze, nad wsią, zima, mróz, głęboki śnieg, jak teraz ...
Piszę o tym obrazie, bo przypomniałam sobie, że jak oglądaliśmy kiedyś Dom nad rozlewiskiem i była taka scena: Małgosia dzwoni do Warszawy, zapytać czy sprzedają się jej pamiątkowe obrazy i mówi: Jak to nie chcą? Orlika nie chcą?
Otóz ten nasz wilk ma w prawym rogu malutki napisik Orlik z fantazyjnie przeciągniętym "k", czyżby to był "TEN" Orlik, sprawdziłam, był taki malarz, więc być może ...
"Czołg" nadal zahibernowany stoi u Janka na podwórzu, czekamy na odwilż, może kiedyś przyjdzie ...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, czytam pilnie Wasze blogi, gdzieniegdzie pojawiają się maleńkie znamiona wiosny, jakiś hiacyncik zakwitnie albo tudzież inny kwiatuszek, dobrze to widzę, luty już, odejdzie mróz i od razu będzie inaczej, wszystkiego dobrego i trzymajcie się ciepło, pa.

Jak to próbowaliśmy chatkę w wielkie mrozy ...

2012-01-31T19:48:00.000+01:00

Cały zeszły tydzień spędziliśmy na Pogórzu, a we wtorek zaskoczyła nas zima.
Lepki, mokry śnieg sypał tak, że nie było widać świata bożego ...

I tak nas zasypało w tej pogórzańskiej dolinie, malowniczo a pięknie, że wcale nie mieliśmy za złe zimie, że wreszcie pokazała swoje oblicze. Siedzieliśmy o poranku przy kawie, patrzyliśmy za okno, potem dalej prace przy łazience, niby tylko kilka listew, kołkowanie, a czas leci ...
Potem wybraliśmy się na zakupy do sklepiku w drugiej dolinie.
Nie była to taka prosta sprawa, wydawało mi się, że "czołg" da sobie radę śpiewająco z tym dużym śniegiem.
Wcale nie, może z puchem tak, ale tu był mokry, zbijał się w bryły nie do pokonania, a samochód tańczył, jak chciał, bo nie ma blokady.
Braliśmy naszą górę pewnie na dziesięć razy, w dół i parę metrów do góry, poszłam po łopatę do odśnieżnia w końcu, ale zanim wróciłam, mąż przebił się już na szczyt.
Pewnie takie problemy załatwiłaby agresywna guma, taka kostka, prawie jak w leśnych pojazdach ...

Problemy z mokrym śniegiem skończyły się, bo przyszedł mróz, breja zamarzła, tak że następnego ranka "czołg" bez problemów wyjechał na górę. Mróz cisnął coraz mocniej, pewnie tak jak wszędzie, i coraz więcej ptaków przylatywało do naszej śliwki; pisałam już o sikorkach, kowalikach, dzięciołach ...
Mróz przygonił sójki, piękne ptaki, bardzo zaborcze, hałaśliwe, wszystko pierzchało, jak one pojawiały się przy zimowej spiżarni ...

Któż potrafiłby tak zestawić barwy, jakie możemy obserwować na tym ptaku?
Ciepły beżyk, który dominuje, i ten turkus na końcówkach skrzydeł, patrzę na nie i podziwiam za każdym razem, kiedy pojawiają się, dziś było chyba z siedem sztuk ...
Zebrałam się w sobie twórczo i trochę popracowałam przy "witrażyku" do drzwi łazienkowych.
Całość popełniona jest, niestety, na sztucznej szybie, bo te marketowe drzwi są tak skonstruowane, że zwykłe szkło nie może być użyte. Nie ma żadnych listewek przytrzymujących, tylko duża listwa dolna jest zdejmowalna i tylko coś wyginającego się może być włożone w otwór ...

Hm! nabzdyczony kogucik wpisany w bratki, które przypominają jakieś motyle, a może meduzy? będzie pasować do różnych, chatkowych, dziwnych rzeczy, fajnie filtruje wieczorem światło, na kolorowo ...
W klamociarni nabyłam kiedyś makramowe dziwadło, sama nie wiedziałam, do czego to może służyć, długo wisiało w kącie ...

... aż znalazło swoje miejsce, będzie przechowywać zapas papieru toaletowego.
Zasznurowałam jedną ścianę, tą przy drzwiach, od razu cieplej, kolej na następne ...

Chatkowe dni upływały bardzo spokojnie, chodziłam z psami na spacery ...

Psy szalały z radości, goniły się z zapałem, ale zawsze wracały z impetem pod moje nogi i nie raz zaliczyłam "orła" na śliskiej drodze, albo moje buty były za śliskie... patrzyliśmy razem na niebo o zachodzie, przepiękne, ale wróżyło tylko jedno ... nielichy mróz ...

Maksiowi rosną drugie zęby, a "stare" mleczaki trzymają się jeszcze całkiem nieźle, wygląda bardzo komicznie z podwójnymi kłami, jak otwiera pysk; prawie jak paszcza krokodyla ...
Poranki na Pogórzu bardzo mroźne, cały świat przymglony, w oparze mrozu, wcale nie ma dobrej widoczności ...

... prawie wcale nie widać kalwaryjskiego wzgórza ...

... a tu okolice Koniuszy, widok na Szybenicę. Ta nazwa pochodzi prawdopodobnie od szubienicy, która stała na szczycie góry i na której wieszano różnych opryszków, rzezimieszków, a także chłopów, którzy powstali przeciw panom, prowadzi tędy szlak niebieski z Przemyśla do Kalwarii, a spod lasu widać rozległą panoramę Pogórza .
W ten niedzielny, mroźny poranek zaczęły się kłopoty z "czołgiem", palił, ale chyba skrupione paliwo i zanieczyszczenia zatkały filtr, trzeba było go wymienić.
Po męża przyjechał syn, a ja zostałam palić w piecu, karmić ptaki i patrzeć przez okno ...

To mój punkt obserwacyjny, bardzo chcę zobaczyć to stado jeleni, które wychodzi na łąkę i zrzuca poroże ...
Mróz zatrzymał chyba zwierzęta w lesie, a może wychodzą nocą, liczę na to, że może wyjdą podczas odwilży ...
Wielką nadzieją napełnia mnie taki widok ...

... obudziła się biedronka ...

... i motyl też. Może wiosna już niedługo?
Mąż wrócił z filtrem, wymiana niewiele pomogła, pewnie pompa siorbnęła trochę zanieczyszczeń i potrzebny jest tu mechanik.
Dziś rano zaczęły się małe problemy z wodą, jakby lekko pompa przytykała się, najwyższy czas spuścić wodę z instalacji, bo mróz zaczyna włazić pod fundamenty chatki.
Ten pobyt na Pogórzu w duże mrozy pozwolił nam dostrzec rzeczy, które jeszcze trzeba dopracować przed następnym sezonem:
- podwójne okna na poddaszu,
- dalsze uszczelnianie ścian powrozem, bo wieje tamtędy jak licho,
- solidna uszczelka w drzwi, bo w szparach świeci słońce i przemrożona klamka łapie za ręce, a na zimę, na razie, kotara, coby zatrzymywała w chatce ciepłe powietrze,
- latem odkopać miejsce, gdzie rura z wodą wchodzi do chatki i solidnie docieplić -
- to na razie najpotrzebniejsze rzeczy, które dostrzegliśmy.
Podstawą zimowego życia w chatce jest jeszcze solidny zapas drewna, a także przygotowanie "czołgu".

Powrócimy tam pojutrze, bo trzeba ptakom uzupełnić jedzenie, a mrozy mają być jeszcze większe.
Dziś, w południe pojawił się nowy gość na śliwkowej spiżarni ...

... dzięcioł zielonosiwy, o ile nie mylę się, a na spacerze przyuważyłam rudzika, który zupełnie nie bał się nas ...

Było mi żal wracać, ale kiedy tylko wyniesie się od nas ten wyż rosyjski, wracam tam. Skończę sznurować ściany i będę wyglądać wiosny, szybko wróci na te łąki, a ja dam Wam od razu znać ...

Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie, ciepła życzę, tego w sercach najbardziej, dziękuję za dobre słowa, za zaglądanie do naszej chatki, trzymajcie się ciepło, pa.

Jeszcze tylko Kopystańkę przemycę, no bo jak to bez niej?

Na cerkiewnym szlaku ...

2012-01-23T05:03:00.001+01:00

W niedzielne południe wyjrzało słońce, odwilż przyniosła zapowiedź niedalekiej wiosny, a wróble ćwierkały w krzakach bardzo głośno, kłótliwie.
Zabraliśmy psy i pojechali odwiedzić mojego brata, wybraliśmy leśną drogę przez lasy sieniawskie, a świeży opad śniegu przydawał krajobrazowi szczególnego uroku, tym bardziej, że leszczyna kusiła zupełnie wiosennymi, żółtymi "kotkami", które już chyba zaczynały pylić ...

Chciałam sfotografować po drodze drewnianą cerkiew w Cewkowie, niestety, w wielkiej ruinie, boli mnie serce, kiedy widzę ją coraz bardziej chylącą się ku upadkowi, bo nikt nie chce jej pomóc ...

... spadł już dach przedsionka, sama ona znajduje się tuż przy drodze, w środku wsi i przedstawia sobą bardzo żałosny widok. Jest pod wezwaniem św. Dymitra, zbudowana w 1844 roku przy wsparciu finansowym Leona Sapiehy, po drugiej wojnie kuratelę nad nią przejęło państwo i bez należytej opieki uległa zrujnowaniu, ikony z XVI-XVIII wieku zagarnęlo muzeum w Sanoku i Krakowie ...
Jeszcze kilka detali ...

Cewków leży na Płaskowyżu Tarnogrodzkim, który sąsiaduje od północy z Roztoczem, kraina to płaska, lesista, z rzekami i stawami po dawnych mokradłach ...

W następnej miejscowości, w Starym Dzikowie znajduje się również "perełka" w ruinie, kiedy tamtędy przejeżdżamy, nie mogę napatrzeć się na detale architektoniczne ...

Została wzniesiona w 1904 roku, co zostało uwiecznione nad wejściem ... również pod wezwaniem św. Dymitra, Sołuńskiego z Tesaloniki, męczennika i patrona żołnierzy ...

Wyposażenie cerkwi nie zachowało się, fragmenty dawnego wystroju przechowywane są w muzeum w Lubaczowie, wśród nich kilka ikon malowanych czy też raczej "pisanych" przez cenionego malarza ukraińskiego, Josifa Kuriłasa.
Lata powojenne były już tylko drogą do upadku budowli, po wysiedleniu ludności ukraińskiej stała opuszczona, a około 1950 roku została doszczętnie zdewastowana, prawdopodobnie na zlecenie ówczesnych władz politycznych ... potem stała się magazynem dla Gminnej Spółdzielni ...
Plac kościelny ogradza ozdobna siatka z kutymi elementami ...

... że też po nią nikt nie wyciągnął złodziejskich łap?

W styczniu 2007 roku kręcono tutaj sceny do filmu "Katyń" Andrzeja Wajdy, w cerkwi zbudowano więzienne prycze jak w obozie w Starobielsku, skąd prowadzono ich na śmierć, zatrudniono mnóstwo statystów spośród okolicznych mieszkańców, prawdopodobnie reżyserowi zależało na ich rysach twarzy, jak krążyły wieści.

Wrota Podkarpackie

Endrju22

Sceny były wielokrotnie powtarzane, jeden dziadziuś opowiadał, że bez przerwy musiał palić skręta, pod koniec ujęć już miał dosyć, język kołkiem stawał ...

Obieżyświat

Obok cerkwi znajduje się dzwonnica na 4 dzwony, zwieńczona 3 wieżyczkami ... dzwonów też nie ma ...
I tak jadąc przez pola, lasy, wioski wśród nich ukryte, dotarliśmy do mojej rodzinnej wsi.
I u nas jest cerkiew, murowana, przetrwała dzięki temu, że jest w niej teraz kościół ...

Helu, to dla Ciebie!

Po pobycie w domu rodzinnym wracaliśmy dalej polnymi drogami, zawianymi solidnym śniegiem, mamy taki skrót obok bunkru linii Mołotowa, przed Zalesiem. Właśnie na tym bunkrze zobaczyłam dwie sarenki, ale kiedy objechaliśmy go, naszym oczom ukazało się stado liczące pewnie ze 40 sztuk, na tym polu była kiedyś posadzona fasola, wymłócili ją potem kombajnem i widocznie jakieś resztki zostały dla zwierząt. Bałam się zatrzymać samochód, bo śnieg był dosyć głęboki i czy aby ruszę potem z miejsca? nigdy nie widziałam tylu jelonków w jednej gromadzie ...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za dobre słowa i za odwiedziny, ta kwitnąca leszczyna dała mi nadzieję na rychłą wiosnę, no może jeszcze jakiś mały mrozik, ale przeżyjemy, czego i Wam życzę, pa.

Niespodzianka ...

2012-01-21T06:45:00.000+01:00

Mąż wyjechał do domu "stacjonarnego", obowiązki go wezwały, a ja zostałam w chatce i zakończyłam kilka małych robótek. W międzyczasie jeden telefon do domu, bo chleb trzeba kupić, drugi telefon - wody mineralnej zabrakło, a mąż mówi: Zakupy zrobię na powrocie, właśnie wchodzę do domu ...
Za minutkę oddzwania, pewnie coś chce zapytać, a tu słyszę : Mamy gościa, oddaję słuchawkę ... a w niej:
Dzień dobry, mamo!
Dziecko moje przyleciało na weekend do domu, wziął dwa dni urlopu i jest, do poniedziałku.
Mąż przyjechał po mnie, przybiliśmy jeszcze parę obróbek i do domu, syna witać.

Dzień wczorajszy na Pogórzu był iście wiośniany.
Zaczęła się lekka odwilż, w nocy z łoskotem zsuwał się z dachu śnieg, zaczęły śpiewać ptaki w cieple słońca. Zabrałam psy na spacer, lekko wiało, ale było bardzo przyjemnie ...

Ktoś zjechał łąką za potokiem, zostawiając malownicze ślady, zakosami, jak narciarz ...

... i aż do samej doliny, a potem do głównej drogi.
Wawrzynek wilczełyko w wielkim pogotowiu, tylko czeka na ciepło i zakwitnie ...

A ja w chatce przybijałam szur do maskowania niedoskonałości wykończeniowych, zamiast ćwierćwałków czy czego innego, zdążyłam zrobić parę zdjęć ...

Zawisło na osznurowanej ścianie lustro ...

... szczeliny i niedoskonałości przykryte ...

... a bratkowa łąka galantnie zafugowana i odczyszczona.
Będzie szpanować ściana z surowego kamienia ...

... to "plecy" pieca kuchennego, dzięki temu łazienka jest najcieplejszym pomieszczeniem. Czeka mnie jeszcze zeszlifowanie zniszczonej podłogi i można zamontować prysznic, to pewnie w przyszłym tygodniu.
Wymyśliliśmy sobie wbijanie sznura w przestrzenie międzybelkowe, wolno to idzie, bardzo męczące zajęcie, takie samo jak przystrzeliwanie sznura zszywkami, wychodzi się jak po godzinnej siłowni, pot na czole i ból dłoni, ale powolutku, powolutku, damy radę ...
I to właściwie koniec pogórzańskiego przekazu, reszta w przyszłym tygodniu ...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, miłej soboty i niedzieli, moja będzie bardzo rodzinna, pa.

Wpadłam na chwilę ...

2012-01-18T14:11:00.000+01:00

... bo przebywamy w chatce.
Przez mrozy trzeba palić w piecu, żeby woda w instalacji nie zamarzła, a przy okazji pracujemy dalej w przyszłej łazience. Ta woda to tylko pretekst, można spuścić ją z instalacji i mieć spokój, ale z nią jest fajnie, a nam chce się gnać na Pogórze ..., a na dziś zapowiedziana jest wizyta duszpasterska, więc przybyliśmy.
Przy okazji wyskoczyłam na zakupy różnych listew, opasek, kątowników, a także sznura ...

Wczoraj od rana sypał śnieg, dwa razy odśnieżałam wszystkie ścieżki, a czyściutkie, rześkie powietrze cudownie pachniało bukowym dymem z komina. Prace przy drewnianych obróbkach łazienkowych dalej trwają, zbudowaliśmy z desek nowe belki sufitowe ...

... bo przedtem wyglądały tak ...

... takie resztkowe, wybrakowane belki, bo było to pomieszczenie gospodarcze. Teraz nabiliśmy nowy sufit, boki, bo też były byle jakie, te białe dziury w belce będą kołkowane, przecierane, bo tam siedzą wkręty; to żeby nie było ich widać. Śmiejemy się z mężem, że wiosną najbardziej zaskoczone zmianami będą popielice, wszyskie ich szlaki komunikacyjne będą zamknięte, ale na pewno znajdą sobie nowe ...

Ja jeszcze o tych belkach ... to główna, podpierająca cały sufit, bo te wyżej okazały się za delikatne i uginały się lekko, ale nie o tym chciałam. Widzicie te ciemne dwa ślady nad kwiatkiem, który robi za "inicjały cieśli"?
takie są przy każdej, krzyżującej się belce, z jednej strony są, z drugiej nie ma, siedzimy z mężem i zastanawiamy się, co to za przydymienia? okazuje się, że tamtędy przebiega przecież ścieżka popielic i one omijają belkę-zawalidrogę i biegną dalej ...

Śniegu jest całkiem sporo, bielutki, skrzypiący, puszysty, ani śladu brei błotnej ani soli, dziś rano wyjeżdżaliśmy drogą nietkniętą przez nikogo, tylko tropy zwierzęce krzyżowały się; psy szaleją, ryją w śniegu, kopią, a potem śpią pół dnia.

Zrobiłam ptakom nowe kulki tłuszczowe, z kostką smalcu przemieszałam ziarna owsa i słonecznika i w siateczkę, podchodzą do nowości bardzo nieufnie, na początku nawet na niej nie przysiadały, ostrożnie i odfruwały, ale potem było ich mnóstwo, ziarna posmakowały, sójki doleciały do słoninki, a dzięcioł wcina tłuszczową wklejkę w sęku pnia ...

Śliczny jest ten dzięcioł z czerwoną czapeczką.
Nie wiem, czy dobrze robię, podrzucam też lisowi małe co-nieco do zjedzenia, żal mi go, jest głodny, co tu można ze śniegu wykopać w mrozie? jakiś korpusik kurzęczy zostawiam, albo karmy kawałek, może daruje zającowi?

Zostałam obdarowana przez znajomego starym narzędziem drewnianym do robienia frezów ...

Te drewniane pokrętła, gwinty, jakieś klinki do pobijania, nie pozwalam tego używać, wisi na ścianie dla ozdobności. Wracając jeszcze do robót przy deskach, mówi mąż do mnie, że idzie poszukać śmigi ... o ludzie, a co to takiego? ... taki drewniany przyrząd do łapania kątów .... nie szukaj jej, też wisi na ścianie dla ozdobności, ta twoja śmiga ...
Po południu wracamy do chatki, piec rano zapakowaliśmy grubym polanem, będzie jeszcze ciepło, jak wrócimy ...
Jeszcze trochę pogórzańskiej zimy, najświeższej ...

Dziękuję za ciepłe słowa, które zostawiacie tutaj, cieszę się bardzo, że podoba Wam się Pogórze, tak samo, jak i nam.
Pozdrawiam serdecznie, cieplutko i ... wszystkiego dobrego, pa.

Wyjechaliśmy jesienią ...

2012-01-15T22:40:00.000+01:00

Ogród wcale nie szykował się do zimy, Gutek złapał myszkę dla małego Maksia i wypuścił ją w liście pod płotem ...

... a mały spędził tam chyba z godzinę, ryjąc w tych liściach i szukając myszy...
Hortensja pnąca, nie pomnąc na porę roku, nieśmiało wypuściła zielony listek ...

... a wieczorem zgodne towarzystwo zasypiało w cieple ...

... chociaż potem Gutek prowokował psy do zabawy, chował się pod skórę i czekał ...
Bo ta baranica specjalnie kupiona dla zwierzaków, w klamociarni, wylegują się na niej, bawią, ciągną na środek pokoju, nawet nie pomyślałam, że tak im się spodoba ...

Towarzystwo psie rusza do ataku i po domu przebiega tabun zwierzaków, don lemurro z podniesionym ogonem, za nim piszczący Maksio, bo nie może dosięgnąć kota, i jeszcze Bigos, wszystko lata dookoła ...
Czy Wasz pies ogląda TV?
Bigos rejestruje wszystkie zwierzaki, jakie pojawiają się na ekranie, nawet te z kreskówek, podbiega ...

... unosi się na dwóch łapach, szczeka na cały dom, a czasami jeszcze podskakuje do góry, widok przekomiczny. Pozbieraliśmy ich, trochę prowiantu do kosza i na Pogórze, po drodze spotkała nas taka kurzawica śniegowa, że nie było świata widać, i słyszę od męża: O matko, jak ja tak lubię! ja też ... a za chwilę chmury odeszły, rozjaśniło się i nawet słońce oświetliło świat. My pracowaliśmy w chatce, a psy dzielnie dotrzymywały nam towarzystwa ...

... na bambetlu, w pledzikach, stukanie młotka trochę ich niepokoiło, ale potem już nie ... Zakupiliśmy drewniane drzwi, bo tamte były tymczasowe i paskudne ...

Mieliśmy też wymienić ościeżnicę na drewnianą, co wiązałoby się z wycięciem tej metalowej, potem dokładaniem jakiejś beleczki w to miejsce, mnóstwo roboty, zostawiliśmy na razie, jak jest, jeszcze tylko szybka w drzwi, którą mam zamiar pomalować na kolorowo witrażówkami.
Sznurem objedziemy wokół, żeby schować pianę montażową ...
Sobota była bardzo pracowita, wyspoinowałam płytki bratkowe, a potem długo nabijaliśmy listwy na sufit, mnóstwo przymierzania, przybijania, a wszystko z rękami uniesionymi do góry, ale warto, pomieszczenie zaczyna nabierać wyglądu ...
A śnieg sypał, aż miło ...

Od zachodu nachodziły kolejne chmury, pasma górskie chowały się za białą zasłoną, coraz bliżej, aż zagajnik sosnowy za potokiem również niknął ... Do śliwkowej spiżarni przylatywały różne ptaki ...

... dzięcioł z czerwonym podogonkiem ...

... takiż sam, tylko a czerwoną czapeczką ...

... prześliczne kowaliki, w kształcie łezki, o pięknym ubarwieniu szaroniebieskim, rudawym brzuszku i wyraźnie zarysowaną linią oka, zasuwa po pniu z głową w dół, aż miło! ... Ta biała plama obok niego, to wklejka w sęk drzewa, ze smalcu, bardzo spodobała się wszystkim ptakom ...

... a sikorki, uboga z bogatką w doskonałej komitywie.
Magdo, pozazdrościłam Ci praski do sera, przypomniało mi się, że w niedalekim miasteczku widziałam kiedyś na jarmarcznym stoisku taką ... czekała ...

I od czego ja tu zaczynam produkcję serów? od końca ...
Nie mogłam oprzeć się jeszcze glinianym wyrobom, pewnie z Medyni Głogowskiej ...

... dosyć duża "polewana" misa z uszami ...

... i podobny garnczek z uszkiem i przykrywką, w sam raz na kwaśne mleko, a dla siebie ciepłe kaloszki, co to można wylecieć na zewnątrz po drzewo do pieca ...

... i zaczęłam na nowo czytać książkę Janickiego o bieszczadzkich ludziach ...

Niedzielny poranek przywitał jeszcze większym śniegiem, chcieliśmy zjechać z kalwaryjskiego wzgórza naszą starą drogą, ale już nie dało się ...

... wiatr zawiał ją dokumentnie, jak zwykle najgorzej było na górze, i sypało dalej ...

Przeżyłam dziś chwile grozy, ciągnęliśmy za "czołgiem" przyczepkę wypakowaną drewnem, a ciężka była jak licho, bo drewno surowe. Przy pokonywaniu trzeciej, średniańskiej góry natknęliśmy się na lód przy najstromszym podjeździe, nagle koła zaczęły się ślizgać, zsuwało nas w dół, a przyczepka w poprzek, po bokach rowy głębokie, pcha nas w nie, już widziałam nas zgnieconych przez to drewno. Na szczęście zatrzymaliśmy się na poboczu, tuż nad rowem, co my we dwójkę zrobimy z tym ciężarem? odpięliśmy przyczepkę, ściąga ją w dół, polana pod koła, no, zablokowana! zaczęli ludzie wychodzić z domów, patrzyli, a potem zebrało się z pięciu chłopa, zablokowali łańcuchem koła przyczepki, ściągnęli ją ręcznie w dół i po pięknych podziękowaniach za pomoc zawróciliśmy z powrotem, choć do domu było tylko jeszcze jedno wzniesienie. Szeroki objazd, utrzymaną drogą, dwa razy tyle kilometrów, ale odetchnęliśmy z ulgą, z zimą to nie przelewki. Bałam sie bardzo ... dzięki Bogu, wszystko skończyło się dobrze, tylko wtyczkę zmiażdżyło i jechaliśmy bez świateł w przyczepce.

... a wróciliśmy zimą ...

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie, dziękuję za ciepłe i dobre słowa, wszystkiego dobrego, pa.

A Mani wianuszek, po spełnieniu świątecznej roli, doskonale odnalazł się w chatce, w towarzystwie moich serduszek.

Chrystus Frasobliwy ...

2012-01-12T12:48:00.000+01:00

Na dróg rozstajach przez słońce wypalonych,
W cieniu jesionów, gościnnych lip sędziwych,
Z głową wspartą na dłoni, w myślach zatopiony,
Na świat Boży patrzy Chrystus Frasobliwy.

Zastygł w zadumie: o czym tak grają świerszcze?
Komu ten deszcz strugami tak z ukosa?
I jak to jest, że w bukach są wszystkie wiersze?
A cały żal, tęsknota zamknęły się we wrzosach?

Czemuż to góry lubują się w nastrojach:
To rozśpiewane, to nieme i posępne,
Od lat Opatrzność obdarza je pokojem!
Od zawsze niebo nieskończonym pięknem!

Czemu o świcie piły kres kładą życiu bukom,
Mętnieje potok, zrywa się ptak płochliwy?
Czyżby ten świat chciał zamknąć się na głucho?
Gdzie wiersz, gdzie wrzos, gdzie ja - podzieję się - Frasobliwy?

Przeglądałam dziś swoje szpargały, mapy, a wśród nich znalazłam wyrwany strzęp z gazety ... ten wiersz, napisał go Jerzy Baryła Nowakowski, Warszawa-Chmiel, sierpień 2007 ...
... człowiek warszawski, od kilku lat osiadł w Chmielu nad Sanem w Bieszczadach, pisze wiersze, piosenki, odznaczony Honorowym Obywatelem Gminy Lutowiska, współpracuje z Gazetą Bieszczadzką. To pewnie stamtąd pochodzi ów skrawek, wiersz zapadł mi w serce i pewnie dlatego zachowałam go; pan Jerzy wraz z wnukami wzniósł kapliczkę w Chmielu ...

zdjęcie z Google Earth

Wszystkiego dobrego na kończący się tydzień, pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za ciepłe słowa, a my jutro na Pogórze, drzwi drzewianne będziemy wstawiać do łazienki, tudzież fugować, a może belki sufitowe obrobić deską, bo jakieś takie "oszwarowe", pozdrawiam serdecznie, pa.

Bratkowa łąka ... o przemijaniu trochę ...

2012-01-09T05:09:00.001+01:00

Trochę intensywny był zeszły tydzień.
W piątek wyjeżdżał syn, trzeba było mu przygotować trochę domowych smakołyków na wyjazd, wędzarnia pracowała pełną parą, a ja o mały włos nie straciłam palca w maszynce do mięsa, bo chciałam jakiś kawałeczek mięsa popchać. Ból niesamowity, opuszka pęknięta, mam nadzieję, że paznokieć nie zejdzie, ot! nauczka na przyszłość ...
Na tym ostatnim spotkaniu sylwestrowym u sąsiadów siedziałam tuż przy kominku, chyba ta wysoka temperatura mi nie posłużyła, kicham, smarkam, głowa boli, przeziębienie jak malowanie, ale jak tu nie pojechać do chatki? Tak sobie pomyśleliśmy, że trzeba powoli zająć się łazienką, wybraliśmy się zakupić jakieś płytki do kąta pod prysznic, ale początek roku nie służy żadnym zakupom.
Słyszeliśmy tylko: nie ma, na zamówienie, za 5 dni albo była inwentaryzacja. Ale w jednym punkcie dorwaliśmy jakąś końcówkę, która wystarczyła do naszego kącika ...

Robota szła bardzo sprawnie, bo mąż mi tylko przycinał, wycinał otwory, a ja kleiłam ...

I tak powstała w naszej chatce bratkowa łąka, z musu, inne płytki były jakieś takie rzymskie, złocone, przebogate, no gdzież do maleńkiej chatki takie zdobności? kwiatki wystarczą ...
Od rana do południa i po robocie ...
Zjechaliśmy w dolinę do sklepu, a potem przez Leszczyny i Sopotnik, do Paportna ...
Byliśmy tam wiosną, przy okazji rajdu na Suchy Obycz, a teraz z drugiej strony ...
Pamiętam, jak szukaliśmy przed laty ziemi do kupienia, też trafiliśmy w te rejony, przy końcu Leszczyn mieszkała samotna babcia z pieskiem, obok niszczało obejście, które było do sprzedania z ogromnym lasem, babulka opowiedziała nam trochę o tym terenie ... dalej nie zapuszczaliśmy się ...
I teraz, przejeżdżając obok, widzieliśmy obejście babci w ruinie, nikt tam nie mieszka, a z sąsiedniego ani śladu ... Leszczyny to obecnie popegierowska osada z nielicznymi, prywatnymi domami, w oborach ktoś prowadzi hodowlę owieczek ...

Małe jagniątka są przeurocze, brykają ...

Stare krzyże znaczą w krzakach miejsca po dawnych przysiółkach, pokazują skrzyżowania wiejskich dróg, nikogo tam nie ma ...

Droga leśna, błotnista, w "kałabaniach", rozjeżdżona przez leśnych, poczułam się tam jak na karpackich bezdrożach, tak blisko nas, a jeszcze bardziej odludnie, dziko, wiosną musi być tu pięknie. Strumienie pokonuje się w bród, raz głębiej, raz płycej, stare, ogromne drzewa przy drodze znaczą już wieś, a za chwilkę cmentarz, tylko tyle pozostało ...

Stąd niecały kilometr do granicy, tuż za nią wieś - Kropiwnik ...
Teren cmentarza całkiem spory, nagrobków za wiele nie zostało, jeden krzyż wrósł w drzewo i tak został ...

... inne krzyże gięte z grubego drutu, oszczędne w formie ...

... jeszcze inne bardzo bogato zdobione, z koronkami ...

... nad skarpą przepływającego strumienia cała grupa ocalałych ...

Ten runie za niedługo, są ślady dziur po śrubach, ktoś wyrwał tablicę, może portrety kogoś znaczniejszego ...
a z cmentarza widać góry po drugiej stronie ...

Wieś Paportno należała do klucza dobromilskiego, właścicielami byli Herburtowie, na jednym z wzniesień są jeszcze ruiny ich zamku, kiedyś na pewno dotrzemy i tam ...
Wracaliśmy przez połoninki kalwaryjskie, widoki stamtąd zapierają dech w piersiach ...

To widok na kalwaryjskie wzgórze od strony południowej, a poniżej Pacław, kiedyś był tu klasztor bazyliański. W 1868 roku rusińska ludność przeszła na wiarę łacińską ze względu na pazerność grekokatolickiego proboszcza z pobliskiego Hujska /dziś Nowe Sady/, który za posługi pobierał wygórowane opłaty; w polach stoi krzyż, znaczący miejsce po kaplicy tzw. Maćkowa cerkiew, prawdopodobnie wybudował ją pasterz Maciek, któremu ukazała się Matka Boska.

Zjechaliśmy w dolinę Wiaru, jeszcze zdjęcie Makowej z drogi ...

... i powrót do chatki, aha! jeszcze musi być zachód słońca i łąka za potokiem ...

A wieczorem usłyszeliśmy jakby szczekanie psa poniżej, mówię do męża, że trzeba zobaczyć, bo może zaplątał się jakiś uciekinier w krzakach, latarki do ręki, zjechaliśmy poniżej, bo lało, obeszliśmy kawał łaki nad potokiem, a tu szczekanie całkiem z drugiej strony, i nie psie, tylko lisa ...
W nocy już zaczęło posypywać na biało, rankiem blisko pod oknami przeszedł lis, rudy jak iskierka, pięknie wybarwił się na zimę ... krajobrazy trochę nierealne w śnieżnej zadymce ...

Z braku słoninki dla sikorek kupiliśmy w sklepie kostki smalcu, zawiesiłam je na śliwie w siatce do osłaniania drzewek, pojawiły się od razu sikorki, a wśród nich chyba jedna uboga ...

... szara piękność z białymi policzkami i czarną czapeczką na głowie, wielkości modraszki.
Patrzyliśmy też na łąkę za potokiem, na początku myśleliśmy, że to lis, a to drapieżne, ogromne ptaszysko ...
Zachowywał się dziwnie, podskakiwał, rozkładał skrzydła, jakby coś szukał u nóg, potem ciężko poderwał się, uleciał kilka kroków, pewnie ranny, albo zaplątał się w coś ... mówię do męża, że pewnie trzeba mu pomóc ... a ty wiesz, jaki on ma dziób i skrzydła ... potem dodał: ... i pazury ...patrzyliśmy dalej, na szczęście odleciał sam, bez naszej pomocy, a to, co tak podskakiwał i dziobał, to widocznie coś upolował ...
Fascynujące jest obserwowanie przyrody, nawet sikorek za oknem.
I powrót, zostawiliśmy Pogórze pogrążone w ciszy, w bieli, płatki sypały, a tu mokro, śniegu prawie nie ma, a po południu deszcz ...
Czeka nas teraz fugowanie, ale to przyjemna robótka, może w tygodniu uda nam się wyskoczyć ...
Jeszcze moje wyroby wędliniarskie pokażę, pojechały do Anglii ...

Kiełbaska wyszła pyszna, nie daję za dużo czosnku, trochę majeranku i utłuczonego jałowca ...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dzięki za dobre słowa, pa.

A w tym roku było chatkowo ...

2012-01-02T09:59:00.000+01:00

... zostawiliśmy młodzież w domu, a my z psami popędziliśmy w piątek na Pogórze.
Śnieg zginął zupełnie, było w miarę ciepło, trochę mokro, tylko najpiękniejsza góra pogórzańska leciutko pobielona. Kiedy zjeżdżaliśmy do wsi, słońce na chwilkę, tuż przed zachodem, musnęło góry na południu ...

Trzeba było napalić w piecu, wcale niedużo, bo przecież nie ma mrozu, nawet wody z instalacji jeszcze nie spuszczaliśmy. Chcieliśmy w sobotę wyczyścić pozostałe ściany, żeby brudne, pylące roboty mieć za sobą i ...

zakupiliśmy konopny szur, będziemy uszczelniać piankowe wypełnienia między belkami ścian. Zajrzeli do nas sąsiedzi z domu powyżej, posiedzieliśmy, a za chwilę wyjeżdżali do miasta, do domu, żeby dzieci zostawić pod opieką dziadków, bo jutro Sylwester na Pogórzu z przyjaciółmi.
W nocy odrobinę posypało, kiedy wyszłam z psami w ciemność nocy, zobaczyłam powyżej choinkę w światełkach, doprawdy, bardzo budujący to widok. Będą za jakiś czas stali mieszkańcy, może kiedyś dołączymy do nich i my, może wróci sąsiad, który ma dom jeszcze poniżej i stare siedliska ożyją ...

Rankiem słońce na chwilkę oświetliło dolinę, do nas nawet nie dotarło ...

... tylko tam, daleko musnęło las, rozświetlając na minutkę szary krajobraz. Lubię łapać w obiektyw takie ulotne, niepowtarzalne chwile ...
Zamknęłam się w przyszłym, łazienkowym pomieszczeniu, szlifierka w rękę, chustka na twarz, bo pyliło niemiłosiernie i pierwsza belka za mną ...

Ze dwie godziny darcia, pylenia, kaszlania i ściana rozjaśniła wnętrze ... po drodze zeszlifowałam sobie kawałek palca na zgięciu ... ale ofiary przy pracy muszą być ...

A potem zrobiliśmy próbę ze sznurem, tępym końcem młotka wbijało się między belki, jak trzeba ...

... zajęcie na całą zimę, chcemy tak "omszyć" wszystkie ściany, bo pianka montażowa między belkami nie wygląda pięknie, a i dom jeszcze pracuje, osiada, schnie, tworzą się nowe pęknięcia w litych belkach ...
Kurz znowu przedostał się wszędzie, trzeba było trochę przetrzeć sprzęty i odkurzyć ... siebie też, bo oczy łzawiły następne pół dnia, w gardle drapało, ale to już koniec takich brudnych robót.
Potem siedzieliśmy przy oknie, piliśmy wczesnego szampana, do zagajnika sosnowego za potokiem wszedł jakiś człowiek, nie przyuważyłam, kiedy wyszedł ... pewnie nawet nie wie, że był obserwowany przez lornetkę, tak samo jak lis, który do wieczora polował na myszy ...
Od zachodu szła ściana śniegu, przysłaniała kolejne pasma, najpierw Dział, potem Kanasin, w zadymce ukrył się zagajnik za potokiem, sypnęło i u nas, ciemność i błogość, że my siedzimy w ciepłej chatce, przy nas psy ...
Wpadliśmy na chwilkę do sąsiadów, bardzo mili ich przyjaciele, i za chwilkę do domu ... Nowy Rok przywitałam z ciepłą podusią pod policzkiem, Bigos powarkiwał na odległe odgłosy petard, a malutki spał, jak gdyby nigdy nic.

Piękny niedzielny poranek, wybraliśmy się na kalwaryjskie wzgórze, a droga była bielutka, nikt nią jeszcze nie jechał ...

... a za plecami słońce już oświetlało góry ...

I za chwilę już trzeba wracać do domu.
W domu przestraszony Gutek nie wychodził przez dzień i noc, bo jeszcze słyszał pojedyncze wystrzały, dopiero dziś rano pobiegł do ogrodu ... myślałam, że tylko psy boją się uroków sylwestrowej nocy ...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za ciepłe słowa, życzenia, w wolnej chwili pobuszuję po Waszych stronach, wszystkiego dobrego, pa!

"Pan Panu - Pan wie, za co" ... u hrabiów Łosiów w Narolu ...

2011-12-28T23:59:00.001+01:00

Moje poznawanie "małej ojczyzny" zaczęło się bardzo późno ..., owszem, gdzieś tam zabierali nas w szkole podstawowej na odkrytej pace wielkiej ciężarówki, na przykład, na Szumy w Rebizantach na Tanwi, albo chodziliśmy na wycieczki do ruin pałacu Hugo Wattmana, który to ofiarował go swemu zięciowi, Zdzisławowi Avenariusowi ... nazwy miejscowości roztoczańskich znałam ze słyszenia; ojciec jeździł po kamień na budowę domu do Brusna, w Horyńcu było uzdrowisko, do Lubaczowa na targ, do Lublińca na odpust ...
Po skończeniu podstawówki zagarnęło mnie miasto, szkoła z internatem, wakacje w domu, praca w polu, tytoń, sianokosy, żniwa, młocka tuż przed powrotem do szkoły, w życiu nie przyszło mi do głowy, że rodzice mnie wykorzystują, to był obowiązek każdego dzieciaka, pomaganie w domu ...
I dopiero teraz, gdy moje dzieci sa już dorosłe, mam czas na smakowanie zupełnie bliskich mi stron, tuż przy moim domu rodzinnym ...
Ze 3 lata temu, w Dzień Zaduszny, zrobiliśmy sobie objazd roztoczańskich terenów, przez lasy Puszczy Solskiej dojechaliśmy do Suśca, a potem do Majdanu Sopockiego nad zalew ...

Był z nami jeszcze Maksio III, na żółciutkim piasku mnóstwo szyszek z sosen, rosnących tuż nad brzegiem, woda czyściutka, pusto, cicho, w miarę ciepło; pod jednym z drzew znalazłam jeszcze dorodnego borowika.
Potem powrót z powrotem przez Rebizanty, w kierunku na Narol, bo bardzo chciałam zobaczyć pałac hrabów Łosiów .

zdjęcie ze strony WrotaPodkarpackie

Nam udało sie zakraść od tyłu pałacu przez dziurę w siatce ogrodzeniowej, pozostałości parku, aleje lipowe i grabowe, bardzo to wszystko zdewastowane, rozbite resztki rzeźb ...

Pałac ten powstał staraniem Antoniego Feliksa hrabiego Łosia, kuchmistrza i sprytnego gracza politycznego za czasów króla Augusta Poniatowskiego, postać niezwykle barwna, łącząca cechy butnego magnata, jak i hojnego mecenasa kultury i sztuki ...

Wybudowany pałac oparty był na planie podkowy - w nawiązaniu do herbu Łosiów - Dąbrowa, od pałacu biegną ażurowe arkady, zakończone kwadratowymi oficynami z mansardowymi dachami. I wojna światowa doprowadziła do kompletnej dewastacji odbudowanego po Powstaniu Styczniowym pałacu, wycofujące się wojska austriackie ograbiły i zdewastowały pałac doszczętnie. Po 1920 roku nową właścicielką pałacu została hrabina Jadwiga Korytowska, odrestaurowała pałac, nie na długo jednak, bo 1939 roku Armia Czerwona dokonała kolejnych zniszczeń i zagarnięcia wyposażenia.
Hrabina uciekła do Lwowa, próbowała dostać się do Anglii, ale została aresztowana przez NKWD na lotnisku i osadzona w Starobielsku, gdzie prawdopodobnie zmarła.

Po przejściu frontu w podziemiach pałacu szukał schronienia oddział AK pod dowództwem "Kostka" - Karola Kosteckiego, który m.in. chronił miejscową ludność przed atakami UPA, a był solą w oku UB z Tomaszowa.
12 lutego 1945 roku młodzież a AK hucznie świętowała Zapusty i zbliżający się koniec wojny, nad ranem podjechały pojazdy NKWD na czele ze znienawidzonym Philipienką, padły strzały i młodzi ukryli się w piwnicy, do której przeszli tajemnym przejściem przez kominek z salonu. Na rozkaz Philipienki pałac podpalono, a partyzantów aresztowano, pałac płonął jeszcze przez dwa tygodnie i nikt go nie gasił, resztę dewastacji dokonał czas i ludzie ...

zdjęcie ze strony Promemoria/rezydencje

Pałac służył za magazyn PGR-owi, potem Igloopolowi, aż nadszedł 1995 rok. Wtedy to znalazł się człowiek,który kupił tę ruinę, to prof. Władysław Kłosiewicz, jeden z najwybitniejszych klawesynistów Europy, zaczęto gruntowną odbudowę pałacu i parku, wraz z żona założył fundację Pro Academia Narolense. Odbywają się tu warsztaty muzyczne, plenery malarskie, teatralne, jarmarki galicyjskie, na których występują znane osobistości świata artystycznego.

Pałac jest przez cały czas remontowany, jednak można go zawiedzać za zgodą gospodarza obiektu.
A z hrabią Łosiem związana jest również historia kapliczki Jana Nepomucena, nieopodal rzeki Tanew.
Otóż pewnego dnia, wracający z chrzcin hrabia, napotkał na swej drodze uszkodzony przez wezbraną wodę most. Powożący karetą Kozak zauważył, że nie przejedzie: ,,bo wody jest na chłopa" . Podchmielony hrabia odparł, iż ,,woda na chłopa - panu po kolana" i rozkazał jechać. Sługa bez dyskusji ruszył. Niestety, rwący nurt rzeki porwał powóz i zatopił go wraz z czterema końmi. Po ciężkich zmaganiach biedny Kozak, trzymając hrabiego za kępkę włosów, wyciągnął go na brzeg. Obaj niedoszli topielcy, przemoczeni i zziębnięci, dalszą drogę pokonali pieszo. Gdy dotarli do pałacu, hrabia odzyskał siły i kazał woźnicę wybatożyć. Miała to być kara za to, że ten chamską ręką wyciągnął swojego pana z wody. Zaś za to, że uratował też jego życie darował mu wolność, 30 krów i folwark na Ukrainie. W podzięce hrabia wystawił również w miejscu przeprawy pomnik z napisem: ,, Pan Pana z toni salwował, Pan Panu pomnik fundował."
Kapliczkę tę przeniesiono potem na ulicę Warszawską.

zdjęcie ze strony Nepomuki

A napis "Pan Panu" ... znajdujący się w kaplicy fundacji hrabiego świadczy o jego silnym poczuciu własnej wartości, o niezwykłej pysze, marzeniu o wielkości , bardzo to skromna inskrypcja poświęcona Bogu.
Tuż za Narolem rozciąga się las o nazwie Mochnata Dolina. Za czasów hrabiego Łosia właściciele ziemscy namiętnie grywali w karty, hazardowo.. a fortuna kołem się toczyła, tracili wszystko, albo wygrywali ...
Niejaki hrabia Mochnacki, po stracie wszystkiego, zastawił ....swoją żonę i ... przegrał. Popełnił samobójstwo w onym lesie ...
Nie są to jedyne zabytki Narola, jego historia związana jest z najazdami Tuhaj-beja i Tatarami, Kozakami, Chmielnickim, jak wiele kresowych miasteczek i wsi.

Podrzucam teraz przepis na turlane TRUFELKI:
/może komuś przyda się na sylwestrowe przyjęcie/

1 kostka masła
4 paczki albertów /upiekłam byle jaki, kruchy placek w 1 blasze, na oko/
20 dkg mielonych orzechów /zostawiamy trochę do otaczania trufelków/
1 szklanka cukru pudru /dałam połowę/
odrobina aromatu migdałowego /niekoniecznie/
2 łyżki kakao
jakiś alkohol /rum, spirytus lub inna wódka/

Herbatniki lub placek mielimy, do miski dodajemy pozostałe składniki i zagniatamy ciasto ze wszystkiego, bierzemy po odrobimie masy wielkości orzecha włoskiego i turlamy kulki, które potem otaczamy w mielonych orzechach, lub w wiórkach kokosowych, można też w mielonych herbatnikach.
Do środka trufelków można włożyć wisienkę z konfitury, albo z nalewki, tudzież orzeszek, wszystko dobre.
Dodatek alkoholu jest konieczny, bo nadaje fajny posmak, no i oczywiście NIE PIECZEMY tych trufelków, wynosimy tylko do chłodu, smacznego!

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, szampańskiej zabawy życzę, milutkiej podusi co niektórym, bajkowego spaceru nocą, a może ktoś na stoku przywita Nowy Rok - DO SIEGO ROKU!

Bardzo krótki wypad na Pogórze ...

2011-12-26T21:09:00.001+01:00

Pięknie dziękuję wszystkim za cudowne życzenia świąteczne, ściskało mnie za gardło ze wzruszenia, kiedy je czytałam - tyle dobroci, życzliwości, dobrych myśli i słów ...od Was, spotkanych w sieci, bliskich mi, chociaż nie poznanych osobiście, dziękuję!
Na Święta spotkaliśmy się w moim domu rodzinnym - rodzeństwo - ja, mój brat i siostra z rodzinami, bardzo odczuliśmy brak Mamy przy stole, ale trzymamy się razem, może nawet bardziej niż kiedyś. Lubią się nasze dzieci, kontaktują się ze sobą, przyjechał mój syn z Anglii i usłyszałam najcudowniejsze słowa na świecie ...
że mamy fajny dom... że wynieśli z niego wiele wspomnień ... że nauczyli się wielu rzeczy i wyrośli na porządnych ludzi ...
Zawsze wydawało mi się, że nie jesteśmy dobrymi rodzicami, zapracowani, budowa domu, dzieci niedopilnowane, ciągle w niedoczasie ... ale coś zaprocentowało, zostawiło w nich dobry ślad, ciągną do domu, jest im tu dobrze, a ja jestem z tego dumna ...
I po godzinach spędzonych przy stole, rozmowach, choć było bardzo gwarnie, zaniosło nas dziś na chwil kilka do chatki na Pogórze, a po drodze zahaczyliśmy o Malhowice ...

... a po drugiej stronie granicznego kordonu - Niżankowice. Droga przecięta szlabanem granicznym, po drugiej stronie chodzą ludzie, jeżdżą samochody, a nie można tam wjechać, bo nie ma przejścia granicznego.

Wzrok leci daleko, na ośnieżone góry ...
Gdyby tak można, pojechalibyśmy zaraz na górę Herburt, a tam są ruiny zamku, a potem klasztor bazylianów, wrócilibyśmy przez takąż samą drogę pod Arłamowem do naszej chatki. Ale nie można ...
Trzeba tłuc się wiele kilometrów od przejścia do przejścia, a jeszcze nie daj Boże w kolejkach ...
Na Pogórzu leży śnieg, nie ma go zbyt wiele, ale jest biało ...

... najbardziej biała jest Kopystańka, taką widzę ją spod mojej chatki ...

... a po drugiej stronie doliny Wiaru, porośnięty buczynowym lasem - Kanasin, teraz widać jego rozliczne żebra, bo latem jest prawie jednolity w zieleni.
Było mokro, wietrznie i zimno ...

... psy zmoczyły łapki i brzuszki, zaczęły trząść się w zimnej chatce. Krótkie palenie pod płytą tylko troszeczkę ogrzało wnętrze, trzeba było już wracać ...
Zostawiliśmy tylko lustro do łazienki, które z nami przyjechało, pod ścianą ...

... ktoś przywiózł mi kiedyś pustą ramę, wisiała długo na ścianie, a teraz będzie nam służyć, właśnie jako lustro. Może trochę kiczowata, jakiś drapieżca, liście dębu, ale co nam to przeszkadza? tyle lat wisiała na ścianie, to powisi teraz w łazience.

Tarasowe zioła okryte gałązkami jedliny pokrył śnieg i chyba jest im tam ciepło ...

Jeszcze spojrzenie na wzgórze kalwaryjskie ...

... na góry w oddali i powrót do domu.
A pod kapliczką spotkaliśmy młodych ludzi, wracali z wędrówki po szlaku, popijali ciepłą herbatkę z termosu, aż im pozazdrościłam ... wcale nie herbatki, tylko wędrówki ...
Do domu powyżej też przyjechał sąsiad, ten, który pracuje za granicą, ciągniemy tutaj wszyscy, zakręceni Pogórzem, chociaż na chwilkę ...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, jutro normalny dzień, dla niektórych jeszcze czas wolny, dla innych powrót do pracy. Jeszcze raz dziękuję ...pa ...

Najpiękniej jak umiem ...

2011-12-23T20:50:00.000+01:00

... życzę wszystkim radosnych świąt Bożego Narodzenia, zdrowia, wszelkiej pomyślności, spełnienia marzeń, żeby nikt nie był smutny, samotny czy niepotrzebny, mile spędzonych chwil w gronie rodzinnym i z przyjaciółmi,
wzajemnej dobroci, życzliwości i wyrozumiałości -Wesołych Świąt!

To jest maleńka szopka z cerkwi w Łopience, bywamy tam w Nowy Rok ...

... i trochę pogórzańskiej zimy ... oczywiście z lat poprzednich ...

Dziękuję pięknie Mani z Manufaktury Cudów, od której otrzymałam wygraną w zabawie rocznicowej ...

... oprócz wianuszka z filcowym pierniczkiem znalazłam w przesyłce śliczne korale z ufilcowanych kul i kartkę, ręcznie zrobioną i ozdobioną haftem huculskim, z życzeniami świątecznymi, wszystko bardzo starannie wykonane. W koralach wystąpię jutro na Wigilii ...
Dziękuję Ci, Maniusiu, to dla mnie wielka radość!
Dziękuję również Naszejpolanie za wyróżnienie, takie zdarzenia bardzo motywują mnie do dalszego pisania i pokazywania naszego Pogórza.

Dziś, po południu, uturlałam i ja mnóstwo trufelków z wisienką w środku, w posypce orzechowej i kokosowej ...

... chłodzą się teraz w spiżarni.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie i ciepło, dziękuję za życzliwe słowa i jeszcze raz WESOŁYCH ŚWIĄT!

Skrzynia posagowa mojej Mamy ... i zaczęła się zima na Pogórzu ...

2011-12-18T18:01:00.000+01:00

W tygodniu byliśmy w moim domu rodzinnym i przyjechała z nami skrzynia.
Kolejna skrzynia do chatki, tamta poprzednia to była mojej babci, a ta jest specjalna - mojej Mamy. Malutka, zgrabniutka, pewnie posag nie był zbyt wielki, było biednie, duża rodzina ... moja Mama była najmłodsza, a dzieci w rodzinie były "twoje, moje, nasze", wdowiec ożenił się z młodą wdową, co to jej mąż nie wrócił z frontów I wojny światowej, może zamarzł na Czarnohorze; ...urodziły się jeszcze 4 dziewczyny ...

... skrzynia znalazła najlepsze miejsce w chatce - tuż pod "widokowym"oknem, między kredensem a bambetlem ...

...została przykryta tkanym dywanikiem, bo okazało się, że psy od razu znalazły świetne miejsce do podpatrywania podwórza ...

... żeby tylko jeden, Maksio też chciał wyżej ...

... a my siadamy przy niej na poranną kawę, dalej szerzy się podglądactwo, bo nie sposób nie sięgnąć po lornetkę, kiedy na przeciwległym zboczu ruch.
W nocy, z piątku na sobotę o chatkę walnął halny, uchylona okiennica szarpnięta potężnym podmuchem postawiła cały dom na nogi, i nas, i zwierzęta ... a potem słychać było bębnienie deszczu o dach, tak sobie pomyślałam, że nici z naszej roboty w sadzie, a! najwyżej trochę porobimy w chatce ...

... rozlało się na dobre, najpierw gruby deszcz, a potem bielał coraz bardziej i bardziej .... i zaczął padać śnieg ... płaty ogromne, mokre ...

Jakoś cieszył nas ten widok za oknem, prawdziwy śnieg. Ja zabrałam się za czyszczenie ściany przyszłej łazienki, od momentu postawienia chatki to pomieszczenie było traktowane po macoszemu, ściany ściemniałe, z zaciekami po deszczu ...

... bele na ścianie nie tworzą równej płaszczyzny, ta szlifierka nie dojdzie wszędzie, miękka tarcza na wiertarkę ... i pył, wszędzie, w nosie, w oczach, warstwa na policzkach i na pobliskich sprzętach, ale trzeba to zrobić. Napierw ściana nad umywalką, a potem jeszcze dalej, 3 razy większa. Ale przywiozę sobie większą tarczę i myślę, że pójdzie sprawniej, znaczy szybciej, bez długiego kurzenia pyłem drzewnym ...
A obiad w przerwie był zupełnie prosty ...

... kaszanka z cebulką i do tego ziemniaki opiekane na blasze, delicje!
Za oknem zima, sypało cały dzień ...

... jeszcze wiewiórki usiłują coś wygrzebać spod śniegu i liści, jedna ruda, druga czarna ...

... kapliczka z Frasobliwym zasymilowała się z pniem śliwy już zupełnie, nawet porosty pokryły jej ścianki ...
Patrzyłam na psy, dla Maksia to pierwszy śnieg, szalone biegi, próbował pyskiem, co to? a potem w domu długo czyścił nogi z przylepionych śniegowych kulek ...

A śnieg sypał i sypał dalej ...

Pokażę jeszcze mój służbowy, chatkowy, "pogórzański" sweter, gruby, ciepły i bardzo na czasie ...

... prawie jak "norweski", jelonki, choinka, gwiazdy na rękawach i białe drobinki śniegu na nim. Nie potrzebuję już żadnej kurtki, jak wychodzę na zewnątrz, no chyba, że wieją wichry.

Świt niedzielnego poranka, na pewno zauważyliście, że króluje w ostatnich postach zdjęcie łąki za potokiem, nic, tylko lenistwo. Te plamy na łące u dołu - to ślady nocnej działalności dzików, ich buchtowiska ...

... a w oddali Kanasin, tuż za Rybotyczami, pobielony wczorajszym śniegiem.
Wcześnie pojechaliśmy na Kalwarię, tam na górze zima w pełni ...

... a od zachodu ścigała nas ciemna chmura ...

Po godzinie nasypało, dosypywało, wiało, bo szła chmura za chmurą ...

... a tak było na drodze powrotnej ...

... zaczęły tworzyć się nawisy śnieżne, zaspy na drodze, ktoś przetarł ślad ...

Drogę przebiegły sarenki, za chwilkę jeszcze jeden jelonek, zdjęcie zza szyby, niewyraźne ...

Pogoda zmieniała się jak w kalejdoskopie, kurzawica, a za chwilkę słońce ...

... droga do chatki zmieniła się w bajkową, przez ten śnieg świat poweselał wokół. I tak Wam piszę o tym śniegu, bo już czas do wyjazdu, musimy wcześniej wrócić do domu, jeszcze tylko jemioła ...

Pod chatką już świątecznie, zasypane ...

Mamy takie marzenie: skromna wigilia w chatce, choinka przystrojona smakołykami dla zwierząt, dla lisa nawet cośbym przygotowała, sarny objadałyby jemiołę ze ściętych gałęzi jabłoniowych, bo lubią i potem Pasterka na sąsiedniej górze. A potem spacery w śniegu, siedzenie przy kominie, patrzenie za okno, czy to dużo? tak kiedyś będzie ... jak będziemy starzy ...

Wracaliśmy przez cztery grzbiety, a za każdym śniegu coraz mniej, w moim mieście śniegu ani śladu.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za ciepłe słowa, tkliwości w sercu życzę, ciepłego spojrzenia na drugiego człowieka, pa.

Tustań ...

2011-12-15T09:47:00.000+01:00

... Tu - stań, zatrzymaj się tutaj ...
I my, zanim zatrzymaliśmy się u wrót Tustania, musieliśmy objechać całe pasmo górskie, aby od skał Dobosza dostać się do Urycza, wszystko jest w porządku, kiedy jedzie się głównymi drogami, te boczne z makabrycznymi dziurami skutecznie wydłużają czas przejazdu ...

W oddali, w chmurach Paraszka /1268m n.p.m/, najwyższy szczyt Beskidów Skolskich i połonina pod Skolem ...
Urycz położony jest w malowniczej dolinie rzeki Stryj, przy drodze cerkiew, od niej już tylko 1 km drogą do góry, otwiera się widok ...

To formacje skalne z pozostałościami zamku wybudowanego przez Kazimierza Wielkiego ... wspomina o nim w swoich kronikach Jan Długosz ...
Utworzono tu Narodowy Rezerwat Historyczno-Kulturowy "Tustań", prowadzi do niego brama z punktem kasowym ...
W cenie biletu można zwiedzić muzeum, znajdujące się przy cerkwi, obejrzeć kolekcję średniowiecznej broni, przymierzyć szatki białogłowy, włożyć hełm i kolczugę, a także zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie w onych...nie skorzystaliśmy z tych atrakcji, ściemniało się bardzo szybko ...

... wejścia do rezerwatu strzegą wojowie, po trzech z każdej strony ...

Z bliska skały wyglądają jeszcze bardziej masywnie, zbudowane są z twardych piaskowców jamneńskich, wykuto w nich otwory, które stanowiły punkt oparcia dla drewnianych konstrukcji, znajdowały się tam ogromne cysterny na wodę, w razie oblężenia ...

Znajdują się tu 4 grupy skał: Kamień, Mała Skała, Ostry Kamień i Żołob /Orzeł/, prowadzą ścieżki obarierowane, chroniące przed zsunięciem się w przepaść ...

My obeszliśmy tylko jedną skalną grupę, główną, Kamień ...

... wysoko jaskinia ...

... poniżej też, mnóstwo napisów, starych i nowych ...
Tuż pod skalną ścianą zadaszenie, a pod nim otwór w skale, przykryty drewnianym rusztowaniem, tak na poziomie ścieżki ...

Myślałam, że jest zasypany odłamkami skalnymi, pochyliłam się nad nim i krzyknęłam do męża:
- Widziałeś to? - odpowiedziało mi echo mojego głosu, gdzieś z wnętrza ziemi, odskoczyłam jak oparzona, o! do licha! tam jest chyba wejście do czeluści piekielnych! ... rzucony kamyczek leciał długo, długo ... nie usłyszałam, kiedy spadł na dno ...

... na samej górze resztki jakiegoś muru, nie wiadomo, czy to ten kazimierzowski ...

zdjęcie pochodzi ze strony NieznanaUkraina

Tak wyglądał zamek w czasach średniowiecza ...
Gród przypuszczalnie zniszczono w czasie najazdu Tatarów w 1241 roku, istniało tu chyba duże podgrodzie, o czym świadczy nazwa bliziutkiej wioseczki - Podhorodce ...

Z Kamienia roztacza się przepiękny widok na pasma Beskidu Skolskiego, już wyobrażam sobie, jak musi tu być w innych porach roku ...
Pięknie opisał te strony Zygmunt Kaczkowski w 1889 roku, w 2-tomowym dziele "Olbrachtowi rycerze", opis ten można przeczytać u Krzyśka Pogórskiego - "Na Pogórzu" w poście o Karpatach Brzeżnych, nie powiem, był on dla mnie trochę natchnieniem do wyjazdu, tak blisko i nie zobaczyć?
Poniżej tej potężnej skały źródło - dżereło, a nad nim kapliczka ...

... jeszcze dalej cerkiew, jak wynika ze schematu trasy, ale nie dotarliśmy tam, późno było ...
Przy placu parkingowym płonęło ognisko, na grillu przypiekały się szaszłyki, turyści śpiewali, po polsku, a jakże? to były przygotowania dla nich, nieco dalej drewniane budowle, ostrokoły, wyrzutnie kamieni, wieże oblężnicze, wieżyczki obronne ...
... tak sobie pomyśleliśmy, że pewnie chcą przybliżyć tymi makietami wygląd średniowiecznych czasów ... dopiero w domu doczytałam się, że na początku września odbywa się tam Festiwal Średniowiecznej Kultury, wszyscy przebrani za wojów, królów, ksziężniczki, chłopów, wszystko w duchu średniowiecza ...

zdjęcie pochodzi ze strony NieznanaUkraina

.... odbywają się walki, oblężenia, napady, z roku na rok impreza cieszy się coraz większym zainteresowaniem ...

zdjęcie pochodzi ze strony NieznanaUkraina

... w takich okolicznościach przyrody, w ciepłym, wrześniowym słońcu, na pewno można fajnie spędzić tu czas ...
Czas na powrót, jedziemy przez potężne grzbiety górskie, w śniegu całe koła, droga jak nasza leśna, i w pewnym momencie GPS melduje, że droga zamknięta, o matko! znowu trzeba tyle objeżdżać! ale przemy do przodu, po dziurach, garbach udaje nam się zjechać do Schodnicy, już na asfalt, uff! ulga ...
Od 3 rano do tej pory jesteśmy o 2 kanapkach, trzeba by coś zjeść, marne szanse w tym rejonie, tylko przy głównych trasach jakieś punkty gastronomiczne ... dojechaliśmy do Sambora. Przy dworcu autobusowym kurczaki opiekane, ale okienko zamknięte, chyba chwilowo, przechodzimy na drugą stronę, mąż sylabizuje cze-bu- riecz-na ... może zjemy prawdziwe czeburieki, zamówiliśmy po dwa, ogromne, jak złożony na pół solidny talerz, zjedliśmy jeden po drugim, a mąż mówi do mnie: Wiesz co? nie rób w najbliższym czasie tych czeburieków, o tak, co za dużo to niezdrowo ...
I pani uchyliła okienko od kurczaków, kupiliśmy jednego na jutro, do chatki ... A po drodze sypał śnieg aż do wzgórz arłamowskich, za ich magiczną granicą w miarę ciepło, bezśnieżnie i prawie sucho ...
Na przejściu granicznym przedświąteczne kolejki, nie zobaczą nas tutaj wcześniej jak w połowie stycznia, niech spokojnie przejdą święta, i nasze, i grekokatolickie ...
Siedzi w nas ta tęsknota, za tą dzikością, surowością, górami w chmurach, zupełnie niedawno obudzona, odkryta, nie odstraszają nas te makabryczne dziury w drogach, kto tam nie był, nie uwierzy ...

A następny dzień był dniem lenistwa, młodzież przywiozła nam nasze zwierzaki, radości było co niemiara, łaziłam, robiłam zdjęcia, polegiwałam i było nam dobrze ...

W sobotę było mokro i mgły, siąpił deszcz ...

... niedzielny, mroźny poranek przepędził wilgoć i był piękny dzień ...

... droga pod wzgórzem kalwaryjskim ...

...i zjazd nią do Wiaru ...

... który ledwo przeciska się między kamieniami, tak niski jest poziom wody ...

... i droga do chatki, z grzbietu wzgórza w dół ...
Megi, dziękuję bardzo za wyróżnienie, to dla mnie zaszczyt przebywać w tak zacnym towarzystwie, to już chyba drugie, czy to jest ciągle ta sama zabawa?
Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie, dziękuję za ciepłe słowa; żebyśmy się tylko nie zatracili w tym przedświątecznym amoku, a przede wszystkim oparli mu się, wszystkiego dobrego, pa!

W gościnie u zbójnika Dobosza ...

2011-12-11T21:37:00.000+01:00

Ostatnim razem, jak byliśmy na Zakarpaciu, mijaliśmy bazar, w miasteczku Dolina, spory kawałek za Stryjem. Wyobrażaliśmy sobie, ze przyjeżdżają tam Huculi z gór, przywożą swoje wyroby z drewna, sery, praski do serów, drewniane beczułki .... i pojechaliśmy ...

Taki cudny świt powitał nas za Borysławiem, cerkiewka na wzgórzu malująca się na tle nieba ...

... coraz jaśniej, coraz jaśniej ...
Po drodze wypiliśmy w przydrożnej kolibie najpyszniejszą kawę pod słońcem, parzoną w tygielkach, w gorącym piasku ...
Dojechaliśmy do Doliny, w oddali rysowały się potężne góry, to Gorgany ...

Przeczesaliśmy plac wzdłuż i wszerz, utonęliśmy w błocie ... i nic; z rzeczy, które wpadły nam w oko, to ichnie wyszywane koszule, rucznyki, serwety, bo stragany z odzieżą czy butami ominęliśmy szybciutko. Rzeczywistość rozminęła się zupełnie z naszymi wyobrażeniami.
Znaleźliśmy jednego faceta z małą beczułką, ale to pośrednik, zupełnie zastrzelił nas ceną.
Zawróciliśmy, po drodze, na ogromnej górze przyuważyliśmy zespół klasztorny, to greko-katolicka Jasna Góra w Hoszowie ...

... klasztor, kościół, wszystko bardzo starannie wykończone ...

... naszą uwagę zwróciła ambona w kształcie łodzi, rybacy ciągną siecią ryby ...

...w ołtarzu obraz Matki Boskiej, będący kopią ikony częstochowskiej ... Pani Halicka patrzy na pielgrzymów z Bukowiny i Pokucia, Zakarpacia i Pogórza, tysiące ludzi pielgrzymuje do obrazu łaskami słynącego, prowadzą do niego z obu stron schodki, można dotknąć, oprzeć czoło, być blisko ...

... po prawej stronie zadaszona, drewniana ściana i mnóstwo konfesjonałów, na wolnym powietrzu spowiadają ojcowie pielgrzymów w czasie wielkiego odpustu ...

Ze świętej góry widoki na pobliskie Beskidy Skolskie, tam pojedziemy ...
Z głównej drogi zjeżdżamy do wsi Bubniszcze, tutaj brama Parku Narodowego Beskidów Skolskich, od niej w odległości 4 km leżą skały Dobosza ...
Każde góry mają swojego zbójnika, który odbierał bogatym, a dawał biednym ...
W Karpatach grasował Oleksy Dobosz, ze swoją bandą napadał w latach 1739-1745 dwory, wsie i miasteczka na Pokuciu, legenda mówi, że wyprawił się na Węgry, na Złotą Banię książąt Batorych, zapuszczał się aż pod Stryj.
Zagrabione bogactwa rozdawał biednym, a resztę chował w komorach, jaskiniach w różnych górach, gdyby tak przebywał wszędzie, gdzie są skały Dobosza, pewnie krótkiego życia by mu nie starczyło ...
Nie tykały go kule, bardki, wymykał się z obław, do zguby doprowadziła go kobieta, Ksenia, uwiedziona żona Hucuła, pięknie opisuje to wszystko Stanisław Vincenz w swoim dziele "Na wysokiej połoninie", nie da się tego przełknąć ot! tak sobie gładziutko, trzeba czytać wolno, smakować, słowo za słowem ... odstawia się i wraca z powrotem ...

W górach napadało śniegu, cięzko miał pod górę nawet nasz "czołg" ...

... wiało przeraźliwie, zamieć śnieżna, a w oddali majaczyły pierwsze skały ...
Właśnie tutaj zaczyna się 40 km grzbiet z piaskowcowymi wychodniami skalnymi, tworzącymi bajkowe krajobrazy, nie jest wysoki, około 700 m ...rozciąga się od Bolechowa do Urycza pod Borysławiem ...

... a z drugiej strony niespodzianka: wykute w skałach pomieszczenia ...
Wg legend i badań archeologicznych w tym miejscu był kiedyś gród, a może monastyr, po mieszkańcach zostały przestronne komory ...potem przebywał tu Dobosz ze swoimi kamratami ...

Nie wiem, może sprawił to straszliwie zimny wiatr, ale po ukryciu się w komorze czułam ciepło, może skały oddawały letnie nagrzanie promieniami słonecznymi, a z kolei latem panuje tu przyjemny chłodek ...

Ściany pokryte są napisami, starymi i całkiem nowymi, polskimi, ukraińskimi i rosyjskimi ...

Zobaczcie kto tu był? Czesław Mozil ...

Na ścianach ślady mozolnego rycia skały, puk! puk! rylcem, całe lata to musiało trwać ...

Tajemne przejścia ...

Schodki wyprowadzają wysoko, jest pioruńsko ślisko, schodzi się z nich tyłem ...
Skały wyglądają imponująco, przejście całej trasy trochę zajmuje, a dzień króciutki ...

Skały w Bubniszczy otrzymały nazwę "Karpacki Sfinks" ...

Wiało niesamowicie, wiatr wciskał oddech i głos z powrotem do płuc ...

... a co niektórzy próbowali polecieć z wiatrem.
Miejsce piękne, z wiosną, jak tylko rozwiną się listki, wrócimy tu, bo nie obejrzeliśmy wszystkiego, można tu biwakować, niedaleko są koliby, serwujące lokalne posiłki ...

... na hucułku można pojeździć, chyba to hucuł, bo taki mały, w worku chyba ma owies przytroczony u siodła, a ogon zawiązany w artystyczny węzeł ...
Zapytaliśmy człowieka na bramie Parku, czy dojedziemy tą drogą do głównej, ze Stryja na Mukaczewo, roześmiał się i powiedział, że tylko "pieszkom", trzeba objeżdżać spory kawał ...
a następnym punktem naszej podróży będzie właśnie Urycz, ale to już temat na następną opowieść.

Przydrożna tablica, informująca, że zaczyna się tu Skoliwski rejon, niby nic, spodobał mi się tylko ten Hucuł grający na trembicie, pies u jego stóp i góry ...
Jeszcze kilka "skalnych" zdjęć ...

I kilka dzisiejszych, pogórzańskich ...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za odwiedziny i wspaniałego tygodnia życzę, pa.

A w wolnych chwilach zajrzę na Wasze strony, bo porobiły mi się spore zaległości.

Odbijamy sobie ... a słońce zachodziło na wiatr ...

2011-12-05T09:57:00.001+01:00

... poprzedni, króciutki pobyt na Pogórzu, w czwartek wyjazd, a przed nami cały piątek i sobota, pogoda dopisuje. Zabraliśmy zwierzaki, trochę jedzenia i w drogę ...

... chatka czekała, w środku zimniej niż na zewnątrz, ale szybko piec ogrzał zimnicę, wiatr strącił Światowidowi kosmatą czapę i poza tym wszystko po staremu ...

Poranek cudny, prawie żadnej chmurki na niebie, słońce wschodzi gdzieś daleko, tak, że oświetla świat prawie od południa, trzeba było odrobinę tych ulotnych chwil uchwycić ...

Drewno spod dachu wywiezione już w całości, trzeba tylko wymieść kilogramy pestek śliwkowych, które myszy schowały sobie pod dachem zeszłej jesieni, wszystkie z otworkiem w skorupce i wyjedzonym środkiem ...

Ponieważ przedtem składane było drzewo na ziemi, krety nornice ryły kopce i warstwa polan była zagrzebana w ziemi, mokra; za małym pomieszczeniem gospodarczym został wylany beton ponad poziom ziemi, w to klap! klap! moje ulubione kamienie i zrobiło się całkiem miło pod dachem, do tego drągi podtrzymujące i można z powrotem napełniać drzewem ...

Pod koniec dnia wyglądało to tak, a czuło się w krzyżu, bo schylony był mocno ...

Mąż pracował w sadzie, przycinał podsuszone korony starych śliw, które zacieniały grządkę, zostawione młode odrosty, które całkiem przyzwoicie owocują ...

... a dwie "bułeczki" cały czas w zabawie, na powietrzu, pod wieczór towarzystwo padło jak muchy.
Wszystkie drobne gałęzie zostały spalone, przy okazji wycięte samosiejki wierzbowe z dolinki ...

Pachniało dymem, świeciło słońce, wiał zachodni wiatr i było bardzo przyjemnie, choć chłodno. Pod wieczór zjechaliśmy w dolinę, kaszanki poszukiwaliśmy ...
Ponieważ w Arłamowie jest czyniona wielka inwestycja, która ma być oddana na początku roku, jest zatrudnionych mnóstwo ludzi, mieszkają u okolicznych gospodarzy, sklepy wiejskie przeżywają swój "złoty" czas, ale i wszystko jest wykupywane w pień, a kaszankę znaleźliśmy w Rybotyczach ...

Przy okazji przyuważyliśmy, że Wiar również został zaanektowany przez bobry, pracują ostro zębami tuż przy samej drodze, nie przeszkadzają im przejeżdżające samochody ...

... a zachodzące słońce oświetlało już tylko wierzchołki wzniesień, za tym lasem po prawej jest nasza chatka ...

Na niebie zachodzące słońce dało takie przedstawienie, że zrobiłam chyba milion zdjęć, oczywiście podobne do siebie, a mnie wydawało się, że każde następne wspanialsze, jedyne ...

Im bardziej słońce chowało się za góry, tym bardziej świat różowiał, chmury podświetlone od spodu, jak fale morskie pokryte pianą, tak chyba musiał wyglądać świat, kiedy rodził się u zarania dziejów ...
W nocy zaczęło wiać, wiatr wezbrał nagle, walił w dach chatki aż dudniło, a ona sama trzeszczała, nad ranem znowu ucichło ...

A o sobotnim świcie sarenki wyszły na łąkę za potokiem, lornetka w pogotowiu, cały ranek obserwowaliśmy je, z sosnowego zagajnika wyszły dwa lisy ...

Dzień znowu ciepły, słoneczny.
Wzięłam się za impregnowanie dachu nad wędzarnią i piecem, deski suchutkie przyjmowały ten preparat prawie z sykiem, chłonęły pod pędzlem i za chwilę były suche ...

A drogą przejeżdżał jeździec na koniu, to sąsiad ...

... i jego kobyłka, Andzia ją nazywa, jest źrebna. Ponieważ nie pracuje teraz, brakuje jej ruchu, jest wyprowadzana na przejażdżki, tu była w potoku, trochę mokra z wody, a może i ze zmęczenia, pasie się jeszcze cały dzień na łące za drogą.

Ściana pod dachem wędzarni też została założona buczynowym drewnem, porąbanym trochę drobniej, bo to do kuchni, żeby szybciej doschło i łatwo paliło się, na szybkie zagrzanie chatki. Patrzyliśmy na stan wody w studni, utrzymują się dwa betony, na nasze małe potrzeby gospodarcze wystarczająco ...

Zioła na kamiennym tarasie zostały przykryte jodłowymi gałęziami, ale po dzisiejszych wichurach chyba zostaną rozniesione po podwórzu, następnym razem przycisnę je drągami ...
W nocy znowu wietrzysko, o dach zaczął bębnić deszcz, uspokoiło się do rana ...
Znowu wyszły sarenki na popas, po chwili patrzę, uciekają przed czymś w popłochu, o ludzie! oczom nie wierzę! stado dzików z lasku wybiegło, lornetka w dłoń ...

... z tego lasku na prawo, grzbietem łąki, naliczyłam 12 sztuk, przewodnik największy, zatrzymały się u skraju zagajnika na lewo, potem zniknęły ... po chwili patrzę, wybiegają z niego i galopują w dół, w zdumieniu nie zdążyłam nawet zrobić zdjęć, zresztą działo się to tak szybko, że nie zdążyłabym wybiec z chaty ... a wszystko jak na dłoni, na tej posiwiałej łące, a jak będzie śnieg, to jeszcze lepiej będzie widać ...

Kiedyś, w lutym udało nam się dojrzeć stado jeleni ze wspaniałymi porożami, szły, rozciągnięte przez całą łąkę, niektóre zczepiały się rogami i krążyły wkoło w jakiejś walce, sporą chwilę za nimi podążali zbieracze rogów, tutaj zdjęcie stare, jeszcze widoki przysłaniają gałęzie ...
Z góry kalwaryjskiej zrobiłam trochę zdjęć strony ukraińskiej, nie mogłam napatrzeć się na te potężne łańcuchy, nakładające się i jaśniejące, dalej i dalej ...

To Góry Sanocko-Turczańskie, a jeszcze dalej Beskidy Skolskie ... ciągnie nas ...
Chciałabym jeszcze pokazać Wam moje 3 talerze fajansowe, zostały u mnie, podarowane przez koleżankę, która z kolei przyniosła je od swojej mamy. Służyły za wystrój wiejskiego wesela, które urządzaliśmy kiedyś innej koleżance w którąśtam rocznicę ślubu, wiejskie stroje, naczynia, jadło, konopne warkocze i wianki na głowach, to była świetna impreza ...

Takie talerze były kiedyś w każdym domu, nie wszystkie się ostały, albo wcale, nie używam ich, tylko patrzę na nie od czasu do czasu ...

... Zakłady Fajansu Włocławek im. Rewolucji 1905 r., wzory z przedwojennych zakładów braci Cohn, Czamańskiego i Teichwelda, po wojnie upaństwowione, ot! taka "fajansowa" pamiątka ...
A ponieważ jutro jest 6 grudnia, życzę wszystkim, grzecznym i niegrzecznym, odwiedzin tego osobnika ...

To ubranko na miotłę, która spełnia u nas rolę raczej ozdobną, szkoda Mikołajka do kurzu ...
Pozdrawiam serdecznie wszystkich, udanego tygodnia życzę, pogody ducha i uśmiechajmy się jak najczęściej, pa.
Nie sposób opisać, co teraz dzieje się w przyrodzie, takiego wichru nie było u nas w tym roku ...
I jeszcze kilka pogórzańskich widoczków ...

Wspomnienia o Huculszczyźnie ...i wcale nie huculskie langosze ...a może jednak...

2011-11-30T18:54:00.000+01:00

Jakoś tak się składa, że ostatnimi czasy moje zainteresowania kierują się za wschodnią granicę, zauroczenie Gorganami, Czarnohorą, Bukowiną, Pokuciem czy bliższą Bojkowszczyzną i Beskidami Skolskimi wcale nie zmniejsza się, czytuję dalej opisy wyjazdów, śledzę mapy, wynajduję ciekawe miejsca, może z wiosną uda się wyruszyć znowu, by poznać choć kawalątek tej krainy i w mozole zdobyć jakiś szczyt.
Pisałam kiedyś, że po babci męża został nam rocznik Płomyka z 1925 roku, czasami siadam i czytam go jak książkę historyczną, opisana jest śmierć Żeromskiego, wybory Mościckiego na prezydenta, budowa Gdyni, jak to w Warszawie, na Placu Saskim, burzona jest ogromna cerkiew jako świadectwo rosyjskiego zaboru i uciemiężenia, przewijają się znane nazwiska: Janina Porazińska, Wacław Sieroszewski opisuje Daleki Wschód, Michalina Chełmońska pisze wiersze dla dzieci, Ewa Szelburg-Ostrowska /Zarembina/ również, Maria Skłodowska, żona bratanka naszej uczonej Marii od polonu i radu, uczy zajęć praktycznych ...

W płóciennej oprawie zawarty jest spory kawał historii, zupełnie mi nieznany, pisany dla dzieci, korespondencja z maluchami z różnych krańców Polski, nie tylko z centralnej, ale też ze wschodnich krańców, opisywana jest powojenna bieda, dzieci poowijane kołdrami, w szmatach zamiast butów przychodzą do szkoły na zajęcia, nie mają grosza, żeby kupić Płomyk ...
I tutaj natknęłam się na artykuł, który napisała Marja, tak, Marja Dąbrowska ...

Pisze o Ziemi Huculskiej, o tym końcu Polski wciśniętym między Rumunię i Czecho-Słowację, o ludziach mówiących gwarą polsko-rusińską, wiary grecko-katolickiej, pisze też, że Huculi są Rusinami zmieszanymi ze szlachtą polską, bo w dawnych czasach często zdarzało się, że różni awanturnicy szlacheckiego rodu, nabroiwszy w środku kraju, chronili się w jego dzikie ukrainy, na Sicz do Kozaków, albo też i na Hucuły, o czem się u nas wie mniej ...

Tutaj zdjęcie Hucuła ... "przy tem wszystkiem to są ludzie obdarowani wielkiemi zaletami i zdolnościami, najpierw są piękni, mają czarne włosy, ciemne oczy, jak jaki lud południowy, mają prześliczne rysy" ...

Starzy gospodarze z Pokucia ..."często zdarza się na Hucułach spotkać ludzi, którzy wcale nie znają pieniężnej wartości przedmiotów codziennego użytku" ..., ... "wartości ziemi tak nie znają, że naprzykład mogą cały swój grunt za byle co zastawić handlarzowi"...

Chata huculska ... "mieszkają w kurnych chatach, bez komina, nędznych, ubogich, dym snuje się po ich wnętrzu i wybiega przez otwór w dachu, nie przyjęły się u nich różne wynalazki i udogodnienia, lecz za to mają swoją osobliwą cywilizację, swoje obyczaje,które czynią znich lud pełen tajemnic, lud zadziwiający" ...

Hucuł na koniu ..."Huculi świetnie jeżdżą konno, mają małe koniki, chodzące doskonale po tamtejszych górach, kobiety też jeżdżą na koniach" ...

Pan młody i panna młoda z Pokucia ..."wspaniale odbywa się wesele huculskie, przytem panna młoda jedzie do ślubu konno"...

Goście weselni na Pokuciu ... "Huculi mają jeszcze wielkie, silne poczucie piękna, takiego ukochania rzeczy pięknych niema chyba w żadnej, innej części Polski, u Hucuła wszystko, czego dotyka ręka jego, musi być cudnie zdobione. Torba i pas skórzany są naszywane kolorowemi skórkami w desenie, nabijane gwoździczkami, ciupaga jest wypalana i nabijana pacioreczkami, koszula i serdak są w prześliczne wzory wyszywane. Tak samo wyrzeźbione i ozdobione są wszystkie sprzęty w ich domu" ...

Pogrzeb huculski ..."pełen osobliwych ceremonij jest pogrzeb, trumna okryta jest kilimem tamtejszej roboty, niosą ją na noszach, za to pop jedzie konno, koło trumny idzie ktoś z olbrzymią trąbą, na której trąbi na cztery strony świata" ...
To trembita, huculski instrument, który prawdopodobnie przywędrował z Azji, ma 3 metry długości, ale jest lekki, może grać na niej jeden muzyk, jedną ręką. Używany na pogrzebie, gra na nim zawiadamia o śmierci, towarzyszy żałobnikom w czasie pochodu pogrzebowego do cerkwi i na cmentarz, kiedyś instrument był używany na połoninie, jako sygnalizacyjny.
Trembita jest wykonana z 2 gatunków drewna, trzon główny w środku wykonany jest z drewna smereki, który powinien być rażony piorunem; z takiego suchego drzewa, rozciętego na pół, wydrążało się trąbę, którą składano i owijano pasami skóry brzozowej, ściąganej z brzozy na wiosnę, na św. Piotra /4-5m/, ustnik z jawora; trembita do gry musi być mokra wewnątrz, zwilża się ją wodą lub alkoholem.
Pokazuję te zdjęcia z Płomyka, bo może takich już nie ma? może pożoga II wojny zniszczyła wszystko?
A wracając do Huculszczyzny ..."jednem słowem to kraj, który się jeszcze może bardzo rozwinąć" ...

Z serca huculskiej krainy ta torebka została przywieziona jako pamiątka, takie hafty zdobiły chyba kaftany i koszule mieszkańców tych gór ... serdeczności dla "nowiuśkich Hucułów" z Warszawy, Gugi i Sławomira ...
Pozostając jeszcze w atmosferze tamtych czasów chciałabym pokazać aluminiową manierkę, która została znaleziona w lasach Pogórza ...

Te 3 żebra wskazują na to, że to austriacka, powtarzam za znawcami od znalezionego zamka karabinowego mannlichera, 3 dziury po przestrzeleniu, jedna przy wlewie, czy służyła kiedyś manierka jako cel ćwiczebny, czy też czyjeś młode życie zostało przerwane?

... 1914 ... 1/2 l... CONRAD ... BUDAPEST ...
A w pamiętniku dziewczęcym babci męża znalazłam wpis kogoś, kto szedł chyba na wojnę bolszewicką ...

... pod figurynkami legionistów, m.in. Grzesia napis: Znad Dniepru nad Wisłę marsz ...

... i wierszyk: Choćby Pani nieśli w dani skarby - Złote Runo, to ja jednak radzę tylko wybrać se leguna
/bo legionista, rzecz oczywista, gdy w serduszko wpadnie, to się zaryje po samą szyję i zostanie na dnie/
data 11.8.20 ... i nie wiem, czy dobrze przepisuję te kaligrafowane litery Ex-leyunt 5ppL.P.

Czarnohorskie krajobrazy ...

A teraz wracam do tytułowych langoszy.
Jeśli zostanie nam z obiadu trochę ugniecionych ziemniaków, możemy sobie zrobić LANGOSZE, potrawa węgierska, słowacka, to może i trochę huculska, bo kiedyś wszyscy sąsiadowali ze sobą ...
Przepis na langosze:
5-6 gotowanych ziemniaków, ugniecionych
ok. 1 kg mąki może mniej
woda albo mleko
7 dkg drożdży
sól
2 jaja
Z tych składników wyrabiamy ciasto, dosyć gęste, w tym samym garnku, gdzie są ziemniaki z obiadu ...

Ciasto nie może być za twarde, im lżejsze, tym smaczniejsze i kruchutkie będą langosze, nie trzymam się twardo przepisu, na wyczucie robię, ciasto chwilkę odpoczywa, drożdże ruszają. Biorę garść ciasta, obtaczam w mące i w dłoniach kształtuję dosyć cienkie placki i od razu na rozgrzany olej, langosze muszą w nim swobodnie pływać ...

Ciasto bąbluje, wybrzusza się, zupełnie nie przejmujemy się tym ...

... na drugą stronę i na talerz, smażenie trwa dosyć krótko ...

A do placuszków sos czosnkowy: pół na pół majonez ze śmietaną, ze 4 ząbki czosnku przeciśnięte przez praskę, sól, pieprz, dorzucam jeszcze posiekany koper zielony, lubię ten zestaw. Smarujemy cieplutki plak, zapach czosnku unosi się delikatnie w powietrzu i wcinamy, 2 placki i mamy załatwiony obiad, brzuszek pełny, spróbujcie!
Inną odmianą tych placków są MOSKOLE, to placki, które robili rosyjscy jeńcy wojenni w czasie I wojny światowej w niewoli, gdzieś na Podhalu i stąd nazwa, przepis zapodam:
1 kg ziemniaków ugotować i utłuc
2 jajka wbić
pół kilograma mąki wsypać
3/4 szklanki kwaśnego mleka wlać
sól, pieprz dodać
Wyrobić ciasto, formować placuszki i smażyć na oleju, albo upiec w piekarniku, albo na blasze kuchennej, ta blacha to chyba najbliżej pierwowzoru. Klarko, może to były te placuszki robione przez Twoją babcię?
A stąd już najbliższa droga do proziaków, nie dajemy ziemniaków, tylko sodę, taka cała rodzina regionalnych, bardzo rodzimych jedzonek, prostych a pysznych, bardzo komponują się z masłem czosnkowym, gdy wystygną, można zapiec je z serem i co tam komu jeszcze przyjdzie do głowy.

Po mroźnej nocy przyuważyłam sikorki na tarasie, szukały jedzenia, zawiesiłam karmnik, od brata dostałam woreczek owsa, sypnęłam im garnuszek, już noszą ziarenka i wyłuskują zawartość, słonecznika jeszcze im nie daję, bo odrzucą owies, a jeszcze nie ma śniegu i wielkich mrozów.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dobrego życzę, dzięki za odwiedziny w naszych progach i ciepłe słowa, pa.

Za krótko ... i spotkanie z lisem ...

2011-11-26T17:39:00.001+01:00

Stanowczo za krótko byliśmy na Pogórzu.
Wczoraj wyjechaliśmy, gdy świeciło słońce, a na miejsce przyjechaliśmy, gdy schowało się za góry, zmrok zapadł błyskawicznie.
Nasz młody sąsiad wyjechał już do pracy, wjazd do niego zastawiony, ostatnio mówił nam, że siedzi na walizkach, drugiego nie widać od lata, znalazł pracę gdzieś w rodzinnym mieście; borykają się ci młodzi ludzie z problemami, by spełnić swe marzenia, nie jest to wszystko takie proste.
Kiedy uporają się z problemami budowlanymi, potrzebny będzie jeszcze dobry pomysł na życie tutaj, bardzo im kibicujemy.
Nocą zerwał się wiatr, masy powietrza wzbierały gdzieś w dolinie, za lasem i szły górą, aż huczało, temperatura też spadła, przeszywało rankiem na wylot, a ręce grabiały ...

... niebo ołowiane, wicher przyniósł drobinki śniegu z zachodu ...

Na drzewach nie uświadczy ani jednego listka, przyroda trwa w oczekiwaniu ...

... zieleni się tylko kępa barwinku przy chatce i świerk, który kiedyś był choinką w pojemniku.
A przy parzeniu porannej kawy ujrzałam przez chatkowe okno naszego sąsiada ...

Zdjęcia robione są przez szybę, lis czuł naszą obecność, oglądał się, ale nie mógł nas zlokalizować ...

Tutaj znaczy teren, przed chwilą psy były w tym miejscu na porannym spacerze, każde stworzenie czuje się u siebie panem, lis na pewno był zdziwiony, co też łazi po jego szlakach i ścieżkach ...

Odwrót, tylko puszystą kitę nam pokazał i pobiegł do sąsiadów.
Młodzież wyjechała nam z domu, Gutek został sam, na podwórzu. Ponieważ temperatura spadła poniżej zera, żal mi go było, zmarznie .... zapakowaliśmy przyczepkę drzewem w przeszywającym wietrze i hajda! do domu, i dlatego było tak krótko.
W drodze powrotnej kilka zdjęć zrobiłam ...

I kilka "przy małej wiejskiej kapliczce, stojącej wedle drogi" ...

A Gutek czekał nas na progu, od razu wpadł do domu, miska i spanie do tej pory ...
Jedną z pamiątek po babci męża jest pudło blaszane Oetkera ... na drobne ciasteczka, świetnie przechowują się w nich ...

Motyw z tego pudła posłużył mi kiedyś za wzór przy ozdabianiu komina w kuchni, kiedy mieszkaliśmy w wiejskiej chacie, aż kolorowo zrobiło się od tych ptaszków, żuczków, kwietnych gałązek i motylków ...

... i zeszycik z jego przepisami ...

Lubię takie stare przepisy, dżem jako jam, utartemi, przyrumienionemi migdałami, placki z surowych ziemniaków na słodko, blachy smarować pendzlem - te i inne wyrażenia mają w sobie nutkę tęsknoty za tamtymi czasami.
Ma być jeszcze ciepło, może na przyszły weekend weźmiemy się za uschłe gałęzie w sadzie i takie tam inne, przyjemne robótki, no i trzeba będzie wodę spuścić z instalacji w chałupce.
Pozdrawiam wszystkich serdecznie, spokojnego wieczoru i miłej niedzieli życzę, dzięki za dobre słowa, pa.

Szałwia na ziołowym tarasie nie poddaje się, jakieś kwiatki nawet jeszcze ma, dzielna.

A my patrzymy ...

2011-11-21T10:32:00.000+01:00

... przez okno w chatynce i nie możemy napatrzeć się.
Orzech runął, krzaki wytrzebione, przeciwległy stok widać jak na dłoni, czasami przemknie sarna, albo lis.
Na kufrze w pogotowiu leży radziecka lornetka, która przybliża nam tamte łąki, zwierzęta, albo traktor wspinający się mozolnie do góry, a odgłos pracy silnika dobiega jakby z opóźnieniem.
Poranna czy południowa kawa jest wypijana właśnie przed widokowym oknem ...

Patrzymy na przedwieczorne zamglenia ...

... takie zachody słońca ...

... i oszronione poranki, kiedy wschodzące słońce dopiero muska przeciwległy stok.
Kulinarnie również poczyniłam do wyjazdu małe przygotowania, jeszcze kilka pogórzańskich jabłek leżało w koszu, w sam raz na szarlotkę ...

Nie roztrząsałam się zbytnio nad przepisem, jabłka starłam od razu na ciasto posypane tartą bułką, żeby sok z nich miał gdzie wsiąknąć, radełkiem nacięłam pasków i ułożyłam krateczkę, zapachniało cynamonem ... i wtedy przypomniałam sobie, że nie posypałam ich cukrem. Cóż, trzeba było zdjąć krateczkę, dodać cukier i powtórnie ułożyć paseczki ... pyszna była, jabłka ze starych odmian nie rozpadają się przy pieczeniu na miazgę ...a potem ukręciłam jeszcze trochę paluchów ...

... zagościły na stałe w naszym wyjazdowym jadłospisie, słonawa przegryzka, jak za bardzo żołądek upomni się o swoje prawa.
W chatce było zimno, trzeba było dobrą chwile palić, zanim można było zdjąć kurtki, psom zmarzły nóżki, nawet palce grabiały przy czytaniu książki ...

Wyroiły się jakieś ćmy, przy zapaleniu światła na tarasie całe roje przylatywały, rankiem znajdowałam je w zmarzniętej trawie, może to jakieś jednodniówki?
W nocy lis podszedł pod dom, szczekał, wydaje brzydki odgłos, jak szakal na pustyni ... Bigos warczał cichutko ... pobudka wczesna, przed szóstą zwierzaki domagają się wyjścia, jest jeszcze szaro ...
Z zakola potoku dobiegły do mnie okropne odgłosy, jakby szlachtowali jakieś zwierzę, ale mąż mnie uspokoił, tam potok tworzy rozlewisko, dolinka mocno zabagniona i tam dziki mają swoje błotne "kąpieliska" ...
Piękna pogoda sprzyjała pracom ogrodniczym, przekopałam cztery grządki na zimę, strachy poszły pod dach, tyczki pomidorowe i fasolowe pod ogromnego orzecha ...

Jeszcze jakieś letnie pory się ostały, maleńkie selery, które nie zdążyły zbytnio urosnąć, bo zając ciągle przystrzygał im listki tuż nad ziemią ...

Wrzucimy je do rosołku, chociaż małe, pachną mocno ...

W oddali, na łące za sadem zobaczyliśmy z mężem jakieś ogromne, czarno-białę zwierzę ... okazało się potem, że to dwa psy, wygrzewały się na słońcu, podsypiały, a potem odeszły za pagór, może wioskowe, może myśliwskie ...

Jabłoń u sąsiadki, zupełnie opanowana przez jemiołę, może zbieracze przed świętami ogołocą ją z pasożyta, ona sama już jest nie do uratowania, rozłamuje się i schnie ... tuż przy moich grządkach, malownicza i zupełnie bezbronna ...

Przy okazji przekopywania działki znalazłam jakiś metalowy przedmiot, myślałam, że to stara zasuwka z okna ...

... ale znawcy orzekli, że to zamek z pierwszowojennego karabinu, nawet padła jakaś nazwa, której nie zapamiętałam.

I odnalazłam smak swojego dzieciństwa, przypiekane na blasze ugotowane ziemnaki, potem przyrumieniona cebulka i duży kubek mleka, takie robiła mi moja mama, inne dodatki do ziemniaków zupełnie mnie nie interesowały ...
Po południu, jak zwykle, wyprawa na łąki, po dalsze widoki ...

Przy okazji odkryłam, że na łące zagościła nowa roślina - tak mi się wydaje, że to widłak, roślina chroniona ...

... a tarnina ma jeszcze wiele zupełnie soczystych owoców. Jej zarośla stanowią naturalną granicę między polami, które tarasowo schodzą w dolinę i właśnie na tych stopniach rosną obficie kolczaste zarośla z tarniny i głogu, zwierzęta mają kryjówkę i pożywienie, końce młodych gałązek są równo przycięte zębami jelonków, tak traktują również moje drzewka w sadzie i trzeba je chronić ...

Niedzielny poranek mroźny, omglony, czy to dymy, czy mgły, sama już nie wiem ...

... niebo sięga gór, albo góry sięgają nieba, za bardzo nie widać granicy między dwoma światami.
A my ruszyliśmy na poszukiwanie owoców róży, na zdrowotną nalewkę "różanną", od Go i Rado, znaleźliśmy ją przy drodze kalwaryjskiej, polnej ...

Widzicie ten trawiasty pagór po prawej? po chwili słyszę męża: patrz, patrz! co to? spore stado dzików przebiegło górą i skryło się ponżej, ciemne, krępe, tylko ziemia dudniła, pewnie coś je rano wypłoszyło z krzaków, a zdjęcia nie zdążyliśmy zrobić ...

Róża zmarznięta, dorodna, dobry surowiec ...
No to do tego jeszcze zebrałam malutki koszyczek tarniny i głogu, które odkryłam poprzedniego dnia ...

Tarninówka? głogówka?
Na blacie wędzarni rozgościł się dorodny kogut ...

... ceramiczny, ciężki, z pięknym grzebieniem, tylko ogon trochę mizerny, jak zdobędę jakiekolwiek pióra, zrobię mu nowy. Pisałam Wam o cebulkach krokusików, które zapominałam posadzić, tym razem zostały wyniesione w zupełnie nieznane nam miejsce, zostały tylko łuski okrywowe ... no cóż! wiosną może okazać się, że ze szpar podłogowych zaczynają wychodzić kwiaty, albo zza pieca ...
Piękna była ta niedziela, zupełnie znośna temperatura, aż wierzyć się nie chce, że w przyszłą niedzielę już Adwent, niech tak będzie jak najdłużej ...
Jeszcze muszę przykryć gałęziami zioła na tarasie, może winorośl też zabezpieczyć i będziemy czekać ...
aż pójdzie zadymka od zachodu, najpierw widziana za potokiem, potem wichry przywieją ją do nas ...
a może zacznie padać równiutko wszędzie, będzie cichutko, puszyście ...
Muszę się pochwalić, muszę! moimi "organami" ... za całe 10 złociszów wygrzebałam taki zestaw z solidną zawartością ...

... różne rozmiary, na żyłkach długich, krótkich, 5 do skarpet czy rękawic, szydełka ... ciężko zasunąc zamek.
I to już wszystko, muszę jeszcze pobuszować na Waszych blogach, nadrobić zaległości, a potem popracować z zebranymi owocami ...
Pozdrawiam serdecznie, dziękuję za dobre słowa, udanego tygodnia i jeszcze trochę tak cudnej jesieni, pa.

Te skarpety z owczej wełny wygrałam kiedyś na rajdzie świętojańskim, zacnemu jury spodobał się mój wianek, a teraz służą mi ze wszystkich sił w chatce, nic lepszego na zmarznięte stopy, gryzą jak licho! i są o wiele za duże.

Ocieplacze, szyjogrzeje, "napulsniki" ... dziergane i żywe ...

2011-11-16T18:23:00.000+01:00

Oj, pora ku temu wielka, aby cieplej się przyodziać, nie pozwolić, aby jakieś przeziębienie nas dopadło.
Bo u nas dziś pogoda "barowa", mokro, posypywało mokrym śniegiem od wczoraj, mgła tylko na chwilkę uniosła się przez południe, a potem znowu szaro ...

Na blogach dziewczyny dziergają przepiękne rzeczy dla ochrony przed zimnem, z cudownych włóczek, piękne wzory, z pewną nieśmiałością chciałam pokazać swoje, które są wyjmowane od czasu do czasu ...

To jest mój pierwszy ocieplacz, czekoladowy, oglądałam kiedyś prognozę pogody na TVN, a tam pogodynka Dorota miała coś ładnego na ramionach, do koszulowej bluzki. Całkiem fajnie to wyglądało, zapragnęłam takie coś i ja ... robiony w poprzek, golfik dorabiany, cieniowany, bo zabrakło włóczki ...

Ten malinowy, całkiem duży, grzeje solidnie, rozwesela zimowe odzienie, wzór warkoczasty, jak w poprzednim ...

To taka niby kamizelka, złapany guziczkami z boku ocieplaczyk nie przesuwa się, nie zwija, a w pracy szybciutko można się go pozbyć ...
Pisałam w ostatnim poście, że zaczęłam przy ciepłym kominie dziergać czapkę do dużego szala, bo włóczki mi zostało, i zrobiłam taką "mątwę z workiem trzewiowym", jak mawia mój syn, bo czapka lekko zwisa z tyłu ...

Szal jest ogromny, można się nim owinąć solidnie, kolorowy jak mój jesienny swetropłaszcz ... nie mam modelki, żeby uczciwie pokazać moje dziewiarskie wytworki, wszystko na płasko ...

O, to jest bardzo zdrowotny szalik, z surowej, ostrej wełny, drapie w szyję, jak licho, ale to podobno dobrze, skóra się rozgrzewa i nie pozwala na przeziębienie ... a to obok - to tytułowe "napulsniki". Spodobała mi się ta nazwa na jednym z rosyjskich blogów, bo tu nie ma miejsca na palce, tylko jakby długi rękaw, wychodzący na nadgarstki ...
Nie są ważne te ocieplacze, najważniejsze są te futrzaste, które skutecznie okładają mi boki, kiedy tylko przysiądę, grzeją stopy, albo rozpychają się na kolanach ...

... Gutek wyleży się w cieple kominka ...

... potem nawalczy się z Bigosem, żyją w wielkiej przyjażni, potem wraca do mnie ...

Bigosa znacie !

Dołaczył do nich maluszek, puszysta czarna kulka i bardzo stara się dorównać im kroku, przyjechał do nas z jakiegoś nieciekawego miejsca ...

... dzielnie daje sobie radę w wysokiej trawie, wspinają się razem na górkę za sadem, czasami sturla się ze stromizny pod chatką ...
I tak mnie ocieplają te moje stworzenia z każdej strony, zima mi nie straszna!
Byłam dziś w biedronce na zakupach, strasznie fajne, dziergane z cienkiego sznurka pojemniki na akcesoria łazienkowe widziałam, wykończone koronką, albo mankiecikiem, albo takimi uszami jak torba, bardzo pożyteczne natchnienie, i jeszcze ciepłe skarpeciory, kolorowe, we wzory norweskie, z żelowymi bąbelkami na podeszwie, coby się nie ślizgać, dla "nogowych zmarzluchów" jak znalazł.
Pozdrawiam serdecznie i ciepło, dzieki za ciepłe słowa, pa.

Pogórzańskie świętowanie ... seromania ...

2011-11-14T09:03:00.003+01:00

Dla nas to był dodatkowy dzień "pogórzańskiego życia".
Wyjątkowo starannie przygotowywałam się do wyjazdu, bo w planie było wędzenie serów , a przy okazji 3 pstrągi trafiły do nas z lady chłodniczej, również do wędzenia. Ponieważ z ubiegłego roku zostało mi trochę podpuszczki, trzeba było wykorzystać całość do momentu nabycia nowej i zakupiłam na początku tygodnia 20 litrów mleka prosto od krowy, a smaku na sery narobił nam huculski z Bieszczadów.

Ten u góry, po lewej, zrobiłam za radą Joli z Jolinkowa, z "osobistym" cząbrem i czosnkiem, na prawo bundz, tylko poleżał w solance, a te dwa u dołu, małe płaskaneczki - do dymu ... tu sobie leniwie ociekają z zalewy solankowej ...

U Mony z Podlasia poczytałam kiedyś o serach korycińskich, na filmiku YT zobaczyłam gotowe, przyprawione i takie też zrobiłam, suszone pomidory swoje, odrobina bazylii z domowych zbiorów, a i garść oliwek też się znalazła ... te sery smakowe, to moje próby, który będzie dobry ...

A tu ociekają z nadmiaru serwatki następne gomółeczki, też do wędzenia.
Cały czas uczę się tej sztuki, im bardziej ocieknięte sery, tym twardsze i trzymają formę, te mniej - pewnie smaczniejsze, mięciutkie ...
Przy okazji oczekiwania w procesie produkcyjnym i mnogości czasu spędzonego w kuchi machnęłam jeszcze murzynka ...

... gdzieś przy okazji czytania blogów przemknął mi słodki widok, ale z polewą ...

... mój przyprószyłam tylko cukrem pudrem, ale smaczny był również. I jeszcze paluchy, bo mam zapas startego, wysuszonego bundzu, jeszcze bryndza rumuńska ostała się w lodówce, smakowita, ostra i to wszystko wrzuciłam do ciasta, tylko zyskało na smaku, trochę ziaren kminku ... dziś ślad po nich nie został.

A jesień na Pogórzu powitała nas resztkami złotych liści, tylko na starych jabłoniach, reszta drzew ogołocona zupełnie, zrobiło się jasno, przejrzyście, pod nogami szeleszczące dywany, nawet w nocy brałam "na ucho", gdzie też wędrują psy, właśnie po szelestach liści ...

Drzewo powoli zmienia się w klocki do palenia, pod dachem chatki prawie pusto, będzie jeszcze jedna przyczepka, a w to miejsce pójdzie to - do suszenia ...
Piątkowy dzień był śliczny, chociaż chłodno; chwilami wychodziło słońce, poszerzyłam mój areał uprawowy na przyszły rok ...

Na razie wygląda to, jakby dziki zaorały kawałek trawy, ale mróz rozsadzi wszystkie grudy ziemi, na wiosną wytrzepię tylko korzenie roślin, bo ziemia w tym miejscu jest czarna i pulchna ...
Ze 3 tygodnie temu kupiłam cebulki botanicznych krokusików i zapomniałam je posadzić, a teraz znajdowaliśmy je pod poduszką, kołdrą, jakieś stworzonko zapasy sobie z nich robiło ... a w domu przypomniałam sobie, że znowu zapomniałam je posadzić ...

I bez liści na drzewach jest fajnie, każda pora ma tutaj swój urok ...
... a łąki zsiwiały zupełnie ...

W domu trwają przygotowania do jutrzejszego wędzenia, sprawione pstrągi czekają na kąpiel całonocną w solance ...

Nie wiem, może odkryję nowe smaki, narwałam z zielnika hyzopu, cząbru i tymianku i mnóstwo liści pietruszki, po gałązce do brzuszka, reszta pocięta pływa swobodnie ...

Niech się aromatyzują ...
Przez okno w kuchni zdjęcie sadu zrobiłam ...

... drzewka owinięte w zeszłym tygodniu ...

... całymi stadami latają teraz jakieś kolorowe, większe ptaki, tu udało mi się złapać w obiektyw trzy sztuki, ale na tych kolorowych liściach pewnie ciężko je wypatrzeć. Czy zimują, czy tylko przelotem, nie wiem, są ich całe stada ...

.... a sójek jest też przemnóstwo, chociaż drapieżne - przepiękne z tym turkusem na skrzydłach, i strasznie brzydko wydzierają się, ... jakby miały chore gardło ... a jakie kłótliwe ...

Sobotni poranek bardzo mroźny, ale bez chmur ...
Jeszcze słońce do nas nie doszło, a łąki za potokiem już oświetlone, jakoś tak różowo, liliowo na świecie ...

... wschodzące słońce kładzie długie cienie, wszystko osrebrzone ...

Za doliną Wiaru masyw Kanasina, bukowe zbocza ledwo muska słońce ... a ręce już mi zgrabiały z mrozu, uszy też, jeszcze tylko Kopystańka ... z księżycem ...

... bo w chatce czeka już gorąca kawa ...

... a słońce dopiero zaczyna prześwitywać przez drzewa nad nami ...
Dziś dzień wędzenia, najpierw trzeba rozpalić wewnątrz komory wędzarniczej, aby ją ogrzać i przepędzić wilgoć z kamieni ...

... kamienie pocą się, ale to tylko przez chwilę ...

... a potem wszystko zaczyna schnąć ...

Nad okapem wbudowany kamień, który nazywam Trzy Korony, on też już podsycha ...

Zadymianie idzie, aż miło, pachnie śliwkowym i buczynowym dymem ...

... a pstrągi ociekają z nadmiaru zalewy, muszą być prawie suche przed włożeniem do wędzarni, wyższa temperatura, aby ścięły się na powierzchni i zatrzymały w sobie to, co najlepsze, potem już tylko dym ...
Poszerzają nam się horyzonty ... widokowe ...
Przedtem zielona ściana u sąsiada skutecznie przysłaniała widoki na dolinę potoku i łąki za nią ...
Rankiem ruch w chaszczorach sąsiedzkich, zaczyna lekko dymić ...

... pracują piły, wycinane są krzaki, wrzucane w ognisko uschłe gałęzie, pnie ...

... zajechał nawet ciągnik, jak transformer, obudowany, jakiś wysięgnik z przodu, wprasował się elegancko w krzaki, zrobił miejsce do ścinania spróchniałych pni, które stały tylko oparte o sąsiadów, trzask, jakby halny szedł dołem ... drzewa zdrowe, dorodne ostają się, trzebią drobnicę i próchno ...

Pojechaliśmy potem w dolinę do sklepu, Turnica już lekko przymarzła ...
Widoki dookoła równie piękne, jak te wiosną, latem czy kolorową jesienią ...

To widok z drugiej strony Wiaru na nasz las, za lasem chatka, tylko modrzewiom zostały jeszcze kolorowe, miękkie igiełki, które barwią jesiennie jednolitą zieleń lasu ...

Wymrożone, sobotnie niebo, bez jednej chmurki, chociaż ciągnie zimnym, wschodnim wiatrem ...

U sąsiadów już spokój, dymiące ognisko zostało, te gałęzie na lewo - to z orzecha, też pójdzie pod piłę, bo mówił sąsiad, że chorują u niego, odchodzi kora od pnia i usychają. Ten też stoi już mocno pochylony ...

Słońce zachodziło tuż przy lesie, przesunie się jeszcze trochę w lewo w najkrótszych, zimowych dniach, zanim zacznie wędrówkę z powrotem ... ku wiośnie ...

Kombinat wędzarniczy pracował do późnego wieczora, dymy pachnące snuły się między belkami dachu ...
Kiedy trochę wszystko ostygło, wyjęłam gotowe smakowitości ...

Rumiane, cieplutkie ryby ...
Wędzimy je w tych trzymadełkach do grillowania, powinny być rozpięte na specjalnych drutach, które są łatwe do wykonania, ale przypominamy sobie o nich, kiedy ryby trzeba wkładać do wędzarni ...

... i ser, że tak powiem, prawie huculski, siatka odcisnęła się na nich, tworząc wzorek. Pyszne są te wszystkie domowe jedzonka, dochodzi do tego jeszcze zadowolenie, że samemu się to zrobiło ... dziś już połowy serów nie ma, zjedzone przez domowników, rybka jedna się ostała ...
A ja mam jeszcze jedną porcję podpuszczki i już myślę, jaki ser zrobić następny ...

W niedzielny poranek zapachniało zimą, chmury dotykały wierzchołków gór, jakoś tak przenikliwie zimno.
Kiedy pakowaliśmy drzewo do przyczepki i sprzątaliśmy obejście, zaczynało coś lekkiego i białego lecieć z nieba, może to tylko zmrożona mgła, ale to tak się zaczyna ...

Z okna chatki mamy teraz rozległy widok, ta jabłoń na prawo jest zupełnie zaatakowana przez jemiołę, która przenosi się do nas, przed świętami będzie również ogołocona z chorych konarów, a przy okazji sąsiedzi oczyszczą również naszą jabłoń ...
Trzeba wracać, w chatce cieplutko i przytulnie, wydziergałam kawałek czapki do długiego szala, który kiedyś pokazywałam, chce się już siedzieć przy kominie ...

Pozdrawiam wszystkich bardzo serdecznie, dzięki za odwiedziny w naszej chatce, za ciepłe słowa, udanego tygodnia życzę, pa.

Patrzę za okno, tony liści w ogrodzie, grabicie je przed zimą czy zostawiacie? jakoś nie chce mi się w tym roku walczyć z nimi ...

W listopadowym lesie ... znowu na Holicy ...

2011-11-06T22:39:00.001+01:00

Nie ma teraz dnia.
Po zmianie czasu i o tej porze roku szybko zapada zmierzch.
Gdy przyjeżdżamy do chatki, jest już ciemno, czołówka na głowę i można otworzyć bramę bez uszczerbku na zdrowiu, a potem drzwi domu. Pod nogami mnóstwo liści, wiodą nas ścieżką, szeleszczą na tarasie, bo tam też wiatr je zawiał. Kilka polan do paleniska i już wesoło trzaska ogień.
Poranek sobotni rozjaśniony wschodem słońca ...

... chmury podbarwione na różowo, jak u mistrza Canaletta ...

... a ten obłoczek nad lasem, samotny, ale świetlisty. Bo słońce do nas jeszcze nie doszło. ale tam wysoko już jest, a potem zupełne zaskoczenie ...

Po zachodniej stronie nieba - tęcza. Pewnie wschodzące słońce oświetliło rozproszone chmury, które rozszczepiły światło, a to wszystko bez jednej kropli deszczu ...
A w radiu Rzeszów, przy porannej kawie, dziennikarz zapowiedział na sobotę 15 stopni i słoneczną pogodę.
- Pojedźmy gdzieś! może w Bieszczady?
- Ale tylko na Kamień Dwernik, bo w parku dorwą nas z psem strażnicy! ... i pojechaliśmy.
To niedaleko od naszej chatki, pewnie z 80 kilometrów, z dużej pętli bieszczadzkiej w kierunku na Dwernik, a w Nasicznem wyjście na szlak ...

Na parkingu krąg betonowy, który pełni rolę śmietnika, na nim twarz.
Pamiętacie twarze malowane na pniach drzew nad Sanem, które pokazywała Antonina? Myślę, że to ta sama ręka, niesamowite!

Szur, szur! w liściach bukowych, pod nimi kamienie, z każdym krokiem niewiadoma, będzie twarda nawierzchnia czy po kolana w liściach? Bigos miał straszną radochę, gonił między nami i pokonał chyba drogę x 3 ...

Zza buczynowych gałęzi wyłaniała się połonina Caryńska, we mgle, chmurach, te dwie wypukłości nazywane są przez turystów "cycy carycy", akuratnie!

Drzewa straciły już swoje cudne kolory, liście buków zbrązowiały, w części opadły na ziemię, a my do góry, do góry ...

Przystanek na skalnej grzędzie, ławeczki, patrzymy na Otryt ...

... buk otwiera swoje "trzecie oko"...

... i wielką paszczę, a to wszystko na jednym drzewie. Wcale nie ma tak wspaniałej pogody, jak zapowiadali rano przepowiadacze, czasami siąpi deszcz, słońca prawie nie ma ...

Tuż pod szczytem, zawsze urzeka mnie ta skarłowaciała roślinność, wysmagana wiatrami, wysuszona słońcem, jałowce, buczki, powykręcane brzozy ...

... wychodnie skalne tworzą przedpotopowy krajobraz. Pytam męża, jak oni tu walczyli? w czasie I wojny światowej?
- Pewnie jedni na jednej grzędzie skalnej, inni na drugiej, postrzelali do siebie i przerwa - nie wyobrażam sobie, jak możnaby z ciężkim sprzętem wojskowym wspinać się po tych górach ...

Fajne widoki są z Kamienia, na obydwie połoniny, na Rawki ...

... na dolinę Caryńskiego, na lewo Magura Stuposiańska, a w głębi gniazdo Tarnicy. Myśleliśmy, że nie będzie dużo ludzi w Bieszczadach, jednak na parkingach mnóstwo samochodów, starsi, młodsi, z dziećmi w nosidełkach, a po drodze mijaliśmy takie znaki ...

Może i chciałabym zobaczyć takiego na drodze, ale my tylko w samochodzie ...
W drodze na Wołosate, w ramach małego objazdu miejsc znanych - torfowisko wysokie ...

Pięknie przebarwione, z poduchami zielonych mchów ...

Przy wejściu na pomost, z którego można oglądać rośliny - głaz z wmurowaną tablicą ...

Kim była? tego nie wiedzieliśmy. Dopiero w domu zerknęliśmy do internetu, to nieżyjąca już sołtyska wsi Wołosate, to ona doprowadziła do tego, że jeździmy dziś tak gładziutką drogą, pomnąc na straszliwe dziury w asfalcie, które kilka lat temu odstraszały turystów. Ona inicjowała różne akcje dla lokalnej społeczności, dla dzieci, walczyła o to, by domy przeszły na własność mieszkańców, bo do tej pory były we władaniu Parku Bieszczadzkiego. Jak dom ma właściciela, to inaczej dba się o niego, prawda?

A to masyw Tarnicy z drogi w Wołosatem, charakterystyczne siodło ...
Jak byliśmy przy torfowisku, to zerknęliśmy na połoniny, całe zasnutae deszczem ...

Od razu pomyślałam sobie o ludziach, którzy tam są wysoko, z maleńkimi dziećmi ... dobrze, że to przelotne, popadało i poszło precz dalej ...

A pod połoniną udało nam się kupić jeszcze wędzony ser huculski, juhasi już zwinęli interes, owieczki wywiezione, w bacówkach wyprzedają zapasy, palenisko jeszcze dymi i wabi swym zapachem ostatnich turystów.
Do chatki przyjechaliśmy na zachód słońca, tuż nad horyzontem chmury uniosły się na chwilkę i błysnęło ...

... zajrzało nawet do chatki ...

... obeszło kąty i zgasło.
Wieczorem prułam sweter zakupiony w szmateksie, za całe trzy złote, przeogromny, szeroki, włóczka melanż, mięsista, będzie surowiec na nowy mężowski: Zrób mi taki, jak miał Janek z Czterech Pancernych na Syberii, z takim niedokończonym golfem! wieczory długie, włóczka gruba, pójdzie szybko ...

W nocy jakieś zwierzęta krążyły przy chatce, Bigos na nocnym wyjściu coś pogonił aż na drogę, potem warczał cichutko, a ja słyszałam ni to chrząkanie, chrumkanie? nie był to lis, może dziki? Poranek niedzielny mglisty, niesamowity ...

... nie za bardzo widać koniec sadu ...

... wieże kościoła kalwaryjskiego wyłaniają się niczym zjawy z mgły ...

... a droga do domu dokąd prowadzi?
Posiedzieliśmy w chatce, śniadanie, w planie miałam osiatkowanie drzewek, a tu mokro i zimno. A co tam! ubrałam się ciepło i w sad ...

Wszystkie drzewka zostały zaopatrzone na zimę, wkopana została winorośl, przeniesiona z miejskiego ogrodu ...

Następnym razem przywieziemy mu drabinkę, jest różowy, pyszny w smaku, nawet Reks zachodził i podjadał spadłe owoce ... i koło południa mgła przepadła znienacka, wyszło słońce, cały świat w liściach ...

... jeszcze trochę ziół przywiozłam do domu, może będzie czas, aby zrobić ser z czosnkiem i cząbrem, jak radziła Jola z Jolinkowa, albo koryciński od Mony? po tym huculskim mam wielkiego smaka na zrobiony w domu, może trochę podwędzę? ...

A z kranu leci czyściutka woda, po tylu latach to rozpusta, woda z kranu ...

Mam tendencje do oszczędzania jej, szybko zamykam kran, na co mąż mówi: Zostaw, niech się przelewa, niech nachodzi świeża! - bo musi sobie robić ta woda swoje korytarze, przepływy do naszej studni, żeby nie zabrakło! taka malutka radość, po latach wożenia jej w karnistrach - do spożycia, do celów gospodarczych deszczówka ...
I jeszcze , jak zwykle, drzewo na przyczepkę i powrót ... bobry zbudowały sobie na potoku trzystopniową tamę ...

Co kawałek tama, z gałęzi, poobgryzanych klocków ...

Chodziłam wkoło i podziwiałam mistrzostwo wykonania ...
Pozdrawiam serdecznie wszystkich zaglądających w nasze progi, dziękuję za ciepłe słowa, a jesień niech jeszcze nie odchodzi, pa! udanego tygodnia!

A od jutra muszę zajrzeć na Wasze strony, bo mam spore zaległości, serdeczności ...