... jeszcze nam w uszach brzmią ...

... te wszystkie domy bukowe, połoniny niebieskie, samby sikoreczki ...
To była iskra - jedziemy!
Wyjazd w czwartek, o 2 nad ranem ... szybko przemknęliśmy pustawymi drogami pod Wrocław, a potem na Jelenią Górę i do Szklarskiej Poręby ...
Na bazie "Pod Ponurą Małpą" 45, jubileuszowa giełda piosenki studenckiej, a wykonawcy? jak przeczytaliśmy wcześniej te nazwiska, to nie zastanawialiśmy się ani minuty ...
Kwaterę znaleźliśmy na miejscu, przyjęli nas z Miśką, jak powiedziała właścicielka, pies grzeczniejszy od dzieci kolonijnych ...
Po południu zrobiliśmy sobie spacer do Bazy, a potem nad wodospad Szklarki ...

Zmieniło się od zeszłego roku, ścieżka równiutka, wysypana kamyczkami, drewniane poręcze, dużo ludzi ... i te wody czyściutkie, przelewające się po ogromnych kamieniach ...

... a w wodzie, na kamieniach opalające się w słońcu - czyżby nimfy wodne?

Wgłębokiej dolinie chłodno, cieniście, Miśka wchodziła do wody po ogromnych, płaskich kamieniach, taplała się, łapała zębami szybki strumień ...

A wieczorem koncerty ...

Na tej scenie przewinęło się wielu znanych i nieznanych nam wykonawców, bardzo swobodna atmosfera, ludzie siedzą, leżą, chodzą, a ile pokoleń ...starsi, ze srebrnym włosem na głowie, ale młodą duszą, młodzi, ze swoimi dziećmi, był nawet najmłodszy uczestnik giełdy, zupełnie niedawno urodzony ...
Dzień był bardzo gorący, upał niezbyt zelżał nawet wieczorem ... gdy przyszliśmy, meszki przypuściły atak -
coś za bardzo tną! księżyc chował się za chmury, błyskawice rozjaśniały niebo ... e, tam! burza pójdzie bokiem, nad Śnieżkę! ...  nie poszła, lało całą noc, i całe przedpołudnie ...
Jak nam było żal ... ponad 600 km przejechaliśmy, żeby siedzieć pod dachem ... powłóczyliśmy się po ulicach, niebo zaciągnięte ... śniadanie, drzemka ... około pierwszej po południu zobaczyliśmy skrawek niebieskiego nieba, a za chwilę wyszło słońce ... i już jedziemy do Karpacza, chcemy na Śnieżkę ...
Wyciągiem na Kopę ... Miśka na kolana, pojedyncze krzesełka ... mam lęk wysokości, ze ściśniętym żołądkiem coraz wyżej i wyżej ... długo ...

Zewsząd unosiły się mgły po wcześniejszym deszczu, odsłaniały się coraz szersze widoki ...

Troszkę przytłacza ten widok, wolę iść i nie widzieć, co mnie czeka, a tu zupełna golizna i tylko ścieżka, zakosami wspinająca się coraz wyżej ...
Czas mieliśmy bardzo ograniczony, trzeba jeszcze zdążyć na ostatni kurs kolejki z powrotem ...

Bałam się trochę, jak zachowa się moja Miśka na wyciągu, może będzie niespokojna, będzie wyrywać się, ale nie ... przytulona do mnie, a ja do niej, spokojnie wyjechała do góry ... a potem dreptała dzielnie do góry, po drodze wzbudzając u przechodzących turystów litość, że taka mała, i taka dzielna, i tak się męczy ... ona poszłaby z nami na koniec świata, byle z nami ...

Wyspinaliśmy się ...

Widzicie za mną te chmury? ... poprawa pogody nie na długo ...nad Szrenicą, Szklarską Porębą szaleje burza ... i idzie na nas ... nie wracaliśmy ścieżką, tylko wygodniejszą drogą ...

... a i Miśka lepiej dawała sobie radę niż na kamieniach ...

Jeszcze zerknęliśmy do kaplicy św. Wawrzyńca ..

Trzeba uciekać, i to szybko ... niestety, wyciąg zatrzymany, na dole burza, pioruny ... czekamy dalej, ludzi coraz więcej ... w jakimś oczku burzowym ruszyliśmy w dolinę ...

I zaczęło chrobotać nam w prawym, tylnym kole, pewnie klocki skończyły się, po powrocie "czołg" do mechanika ... ale to po powrocie ...

Wieczorem koncert ... "Gór sławiące wdzięki " ... m.in. stary, giełdowy bard, jeden z pierwszych, Karol Płudowski ... i na koniec jego utwór "Taka piosenka" , śpiewaliśmy wszyscy:

Widzę ją, kiedy oczy zamykam
Słyszę ją, kiedy cisza trwa
Bo to jest taka moja muzyka
Co gdy ciszej, tym ładniej mi gra ...

Wygrał, wygrał proces z Bayerfullem ... ukradli mu jego piosenkę i nie chcieli się do tego przyznać ...

I Zbigniew Stefański, od Bez Jacka ... przyjechał z młodzieżą ...
Kiedy zaśpiewali Polsko-ruską Madonnę, aż dreszcz szedł po plecach ... i jeszcze Polanę .... i Wiewiórkę ... i Hallelujah! Cohena ...
Miśka z nami, na pledziku, potem na moich kolanach, grzeczna ...zebrała mnóstwo głaskań, śpiewaliśmy razem z wykonawcami, klaskaliśmy, bisowaliśmy ... po północy wracaliśmy do siebie, ale nocne śpiewania trwały do brzasku.
Pogoda poprawiła się, noc przejrzysta, więc i jutro powinno być dobrze, bo my idziemy dalej w góry.
C.D.N.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich, gorąco, bo upał prawie 40 stopni, dziękuję za odwiedziny, pa.

Idzie burza ...

.... jeszcze niebo czyste, parę białych, leciutkich obłoczków, a już pomrukuje za lasem ...
Wilgi drą się od rana jak opętane, a w zielonościach tuż obok, rzekotki dają znać, że będzie dziś mokro ...

Nad Kanasinem ciemnieje, robi się jakoś tak siwo, a grzmoty przewalają się po niebie od brzegu do brzegu, odbijają echem od lasu, od dna doliny ...słońce przypieka ...

Było bardzo gorąco, pojechaliśmy w dolinkę do sklepiku, lodów nam się zachciało dla ochłody, a Miśkę nad Turnicę trochę pomoczyć ...

Strugi deszczu na niebie, leje nad Kalwarią ...

... i trochę bardziej na prawo ... pomiędzy wolna przestrzeń, oceniamy, że nie powinno padać nad Turnicą ... szybciutko zjechaliśmy w dół, zakupy i nad potok ... zdążyłam tylko wypuścić Miśkę do wody ...
Jak lunęło! jednolita ściana deszczu, Miśka pod samochód, a ja biegam wokół, usiłując ją wywabić stamtąd ... przemokłam w momencie, przeczekałam ulewę w samochodzie, Miśka pod ...

Za zakrętem przyuważyliśmy rozbity namiot na kamienistej plaży, obok samochód ... oj! oj! ulewy w górach, a tym samym potoki, bywają nieobliczalne, czasami wszystko może spłynąć w dół ...
Wracaliśmy do siebie w samo oko burzy, nie było widać naszej góry, a drogą spływały potężne strugi wody...

Tak szybko, jak przyszła, tak i odeszła ... za chwilę niebo czyste, zaświeciło słońce, tylko  spływała jeszcze woda z góry, a potok dawał o sobie znać donośnym szumem ...

Słońce zachodziło pięknie ...

... i tylko mgły unosiły się z doliny ...

Przez cały tydzień towarzyszyła mi wieczorami muzyka, przynoszona wschodnim wietrzykiem znad kalwaryjskiego wzgórza ... kołyszące rytmy reagge, ostrzejsza rockowa, a w ostatni piątkowy wieczór dali czadu braciaszkowie ze znanego zespołu Fioretti ... fruwające habity, czapki odwrócone daszkiem do tyłu, młodzi ludzie ...
Kiedy w niedzielny ranek przyjechaliśmy tam, po trawie przed estradą nie został nawet ślad, wytupane stopami tańczących błotko ... bo zawsze, kiedy trwają franciszkańskie spotkania młodych, leje z nieba cieplutkim deszczem ...

Zaprzyjaźniam się z sąsiedzkimi kozami, czasami nawet opiekuję się nimi, kiedy zostają same ... przepinam je, daję wodę, zielone gałązki do ogryzania, podrapię między różkami ... małymi ząbkami napoczynają wtedy moje spodnie, druga zaczyna przeżuwać pasek od sandała, i Miśka bawi się z nimi, a one bodą ją dla zabawy różkami ... wieczorem zaprowadzam je, trochę opierające się, do stajenki ...

Wędziłam też sery, których naprodukowałam całe mnóstwo, i odkryłam, że nabierają smaku, jak poleżą trochę dłużej ...
Zawsze zaskakują mnie żniwa ... jadę drogą, a tu już puste pola, zaorane ścierniska, tam pracują jeszcze kombajny ... bociany wprawiają się do latania, podskakują niezgrabnie w gniazdach, coraz wyżej, wyżej ...
machają skrzydłami, a potem lecą na pierwszy oblot ... patrzcie, patrzcie! lecę!
Mam przed oczami nasze żniwa, w naszym domu rodzinnym, ja jako dziecko, siostra starsza, pomiędzy nami brat ... idziemy w pole składać snopki ... wszyscy zmęczeni żarem, ciężką pracą ... a siostra do mnie: Maryniu! aj, żeby tak deszcz trochę popadał!
A mama na to: Czy wyście powariowały? deszcz! ludzie mają żniwo, koszą, zbierają,a wam się deszczu zachciewa!!! - wspominamy to do tej pory ...
Jakiś szkodnik wlazł mi w rzędy marchwi, podgryza ją od spodu, a zieloną nać wciąga w puste otwory, pewnie zje mi tak wszystko, łobuz jeden ...

Cieszą mnie te grządki, jaka to przyjemność zerwać pomidor, przynieść cebulę, wygrzebać z ziemi kartofle ... marzą mi się już chłodniejsze poranki, znośne temperatury w dzień, bo w takim upale i parnocie ciężko funkcjonować ...

Dojechało nowe drzewo, z przewagą brzozy, szybko wyschnie, drobno połupana w polanka, to do kuchni chatkowej, a na dłuższe palenie twarda buczyna, już wyschnięta od zeszłego roku, złożona pod dachem ...

... i potężne pniaki do rąbania drzewa, zawsze męczyliśmy się na takich małych, które podskakiwały przy uderzeniu siekierą i przewracały się... te są solidne i bardzo stabilne ...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, z siąpiącym deszczykiem, z melodyjnym śpiewem wilg, które wróżą deszcz, dziękuję za odwiedzimy, Waszą uwagę, pa!

Lubić się jak pies z kotem ...

... zapałali do siebie miłością wielką i odwzajemnioną ...
Mój Gutek i moja Miśka ...

.... kiedy wczoraj wróciliśmy do domu, nikt nas nie przywitał.
Nie było jęczącego Miau! ocierania się o nogi, miska pełna ... aż mnie zmroziło złe przeczucie:
Pewnie gdzieś zginął!
Odwiedziliśmy babcię, powrót do domu, dalej go nie ma ...
Nagle wieczorem z ogrodu jękliwe Miau! jest dziadyga zatracona, łazior i włóka w jednym ... wiecie, jak można cieszyć się widokiem najpospolitszego dachowca, najzwyklejszego, pręgowanego szaraka?
Pewnie był mocno zdziwiony, co też go tak długo głaskałam i przytulałam ... aż Miśka była zazdrosna.

Ojoj! co też to się działo w zeszłym tygodniu nad naszym Pogórzem, jakaś hiperwentylacja ... masy powietrza wirowały, tworząc wichury niemożebne, osy nie mogły trafić do gniazda, burze z piorunami przewalały się jedna za drugą, a drogą w dół płynął strumień, zabierając ze sobą spore kamienie.
Dzielę swój czas między dwa domy - trochę obsprawiam dom "stacjonarny", a potem wyjeżdżam do chatki, na resztę tygodnia ...

Zebrane pod jabłonią-papierówką jabłka znalazły się w szarlotce, zapachniało cynamonem ... i chleb też piekłam, na liściu kapusty ...

... dziś widok od spodu, dużo popiołu, odcisk liścia, który wykruszył się, ale aromat w chlebie pozostał.
Zebrałam też zioła z kamiennego tarasu ...

Sporo tego, prawda?
W pierwszym rzędzie cząber i tymianek, a za nimi hyzop ... pewnie część suszu pójdzie w ziołowe poduszki ... a pachnie pod zadaszeniem nieziemsko, jak to wszystko schnie ...

Sporo też serowarzyłam, niektóre gomółki z dodatkiem ziół; zielone piórka czosnku i bazylia, w innej czosnek i cząber ... trochę nieforemne, bo wisiały w płótnie ... pragnę fachowych sitek do ociekania, wtedy byłyby ładniejsze kształty ... ale smakowi sera wcale to nie przeszkadza i nie umniejsza.
Kiedy byliśmy w winnicy "węgierskiej", poczęstowali nas potrawą portugalskich i hiszpańskich winiarzy, trochę podobne, jak nasz kociołek ...

... na kapustnych liściach ułożone warstwami różne mięsa /ja miałam tylko wieprzowe/, cebula, czerwona fasola, kukurydza, szparagówka, marchewka, ziemniaki pokrojone w cząstki, można dodać cukinię, posolone, popieprzone, listek laurowy i ziele angielskie, na wierzchu zielone piórka czosnku i cebuli, musnęłam jeszcze wierzch paroma igiełkami rozmarynu, i jeszcze więcej tymianku, a wszystko to zalane czerwonym, wytrawnym winem ... mrugało na najmniejszym palniku ze 2 godziny ...
A potem usiedliśmy z mężem przy stole, on z jednej, ja z drugiej, i tak machnęliśmy tę patelnię na dwa razy ...pycha! i nie trzeba mieszać co chwilę, potrawa robi się sama ...
Mieliśmy na sobotę szczytne plany, chcieliśmy na Krzemień z Mucznego, może o Tarnicę zahaczyć ... nic z tego, lało żywym deszczem cały dzień ...

... no to poleniuchowaliśmy trochę, podrzemali ... ja czytałam potem na tarasie, gruchnęlo w lesie za drogą potężnie ... pewnie wichury nadwyrężyły jakieś stare drzewo i obaliło się potem samo.
Orliki od samego rana nawołują tęsknie, szybują przy spokojnej pogodzie, może to młode uczą się latać, bo jakoś tak ich więcej ... mówię Miśce, żeby nigdzie nie chodziła, bo ją porwą ...

Korzystając z paskudnej pogody, uładziliśmy kącik "butny", bo japonki przemieszane z górskimi butami, do tego gumiaki, filcaki, jakieś inne klapki ... i Miśka wynosiła je bez przerwy, usypując na swoim legowisku na tarasie niezłą piramidę ... a tu zonk! szafka załatwiła wszystko.
Nad nią wieszak z półką  w klimacie ...

Taki to marketowy zakup, a całość wygląda całkiem nieźle... i popielica ma nadal miejsce na swoje dzienne drzemki ...

Została mi jeszcze do zasznurowania ta właśnie ściana, nie chce mi się zabierać za tę robotę, może bliżej jesieni.

Kwitną słoneczniki ...

Czarnuszka przekwita, w tych mieszkach będą czarne ziarenka, może wystarczy ich na dodanie do chleba ...

Na tarasie z ziołami kępa maciejki, pachnie wieczorami odurzająco ... wysiewają się rodzime zioła, przyuważyłam przywrotnik, dziurawiec, ścieli się tojeść ...
Tak jechaliśmy dziś z mężem boczną drogą, przez pola wśród pożółkłych zbóż, jakoś już z lekka jesiennie,
chłodek w powietrzu ... pojechalibyśmy gdzieś daleko, a dłuższy wypad dopiero we wrześniu.

Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, za to, że chcecie napisać do mnie ciepłe słowa, wszystkiego dobrego, pa!