Wawrzynkowy czas ...

Odnaleźliśmy je z Jaśkiem na miedzy naszej łąki, pod płotem niedaleko pogórzańskiej chatki, a także przy ścieżce ... rozsiewają się w magiczny sposób. Tam gdzie kiedyś był jeden, dziś można spotkać kilka kwitnących krzaczków. Dla mnie to istny fenomen, rachityczna bezlistna gałązka, ledwie odrosła od ziemi, a już pokryta fioletowym kwieciem ... na dodatek odurzająco pachnie.

Bo to był pierwszy babciowy weekend z Jaśkiem, bez rodziców.
Trochę obawiałam się nocy, ale czas spędzony na świeżym powietrzu, spacer do potoku, potem powrót pod całkiem sporą górę, gonitwa z Mimą, Amikiem były balsamem na dobry sen:-) Zabawki zostały nietknięte w torbie, ważne były łopatka, piasek, potem zbieranie gałązek na ognisko do pieczenia kiełbasek.

W przydomowym ogrodzie mam dwa spore krzaki wawrzynkowe. Poprzednimi laty, kiedy kwitły, uwijały się przy nich roje motyli, trzmieli ... teraz jest cicho, bo zimno jeszcze nie pozwala wyfrunąć owadom z kryjówek. Być może wawrzynki przekwitną, zanim poprawi się pogoda ... a szkoda!

Dereń jadalny w blokach startowych, przyczajony na cieplejsze dni ... tylko patrzeć, jak rozkwitnie.
Tak sobie grzebię po tym moim ogrodzie, przycinam gałęzie, wygrabiam liście, a nawet wykonałam najobrzydliwszą wg mnie robotę ... oczyściłam  oczko wodne:-) ci co posiadają takie coś i co roku wykonują taka robotę, wiedzą o czym piszę.To nazwa bardzo na wyrost, bo nasze oczko nieduże, raczej poidło w skwarny dzień dla psów, ptaków, nie ma tam rybek, żaba się trafi czasami, kiedyś traszka się pojawiła nie wiadomo skąd ...

Wypompowałam niezbyt czysta wodę, zebrałam z dna mnóstwo przegniłych liści, jakichś organicznych części, z jednej strony obsunęły się kamienie ... teraz już pompka pracuje, żaba pluje wodą, która przy okazji napowietrza się, no i czekamy na żabie gody. Już niedługo zlezą się tu z okolicy, złożą skrzek, który będę wiadrem wywozić do dużego stawu na łąkach.
Pod krzewem perukowca znalazłam kwitnącą kępę przylaszczek, pojedynczą śnieżycę ... na Pogórzu przylaszczki jeszcze nie kwitną, za zimno, nie ma słońca ... ale w końcu to dopiero połowa marca, na wszystko przyjdzie czas.

Pokazywałam już w postach z poprzednich lat banerki witające bocianich przybyszów w naszej podmiejskiej dzielnicy ...

W tym roku powitanie wygląda tak:

Sympatyczne to! ciekawe, kto tak "artystycznie" wita przybyszów zza morza:-) ... a bociany jeszcze do nas nie przyleciały.

Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuje za odwiedziny, i życzę spokoju, przynajmniej takiego, jak w naszym akwarium:-) pa!

U źródła ...

Zdarzyło nam się ostatnio jechać na Pogórze zupełnie nową drogą, tzw. Bramą na Bieszczady.
To absolutnie świeżutko zbudowana droga, łącząca Pruchnik z Nienadową, a wiedzie przez bardzo widokowe tereny Pogórza Dynowskiego.

Już na naszym Pogórzu mieliśmy nieoczekiwane spotkanie na drodze  z rosłym jeleniem, wypadł na drogę niedaleko przed nami, przystanął, popatrzył i runął w zarośla.

Teraz jest dobry czas na obserwacje terenowe, można w miarę spokojnie przedzierać się przez kolczaste zarośla, bo widzi się, w jakim kierunku zmierzać, gdzie jest ścieżka zwierzęca i gdzie postawić stopę. Teren wokół nas jest poprzecinany głębokimi jarami potoków, które spływają do jednego większego. Patrząc na nie z góry, ma się przed oczami rysunek jak nerwy liścia, którego użyłkowanie zbiega się w ogonku liściowym i pod drogą wpływa do Wiaru. Większość z nich jest bezimienna, ale ten, nad którym ja byłam, nazywa się Makówka, pewnie od nazwy Makowa, bo w lesie nad Makową łączy się z tym głównym. Byliśmy nad niektórymi dopływami, które są zabagnioną doliną, gdzie dziki mają swoje kąpieliska błotne, niektóre płyną w stromych, skalistych wąwozach, niektóre w suche lata nikną zupełnie.

Aby dostać się do źródliska Makówki, trzeba tylko przejść przez łąkę za naszą drogą. Łąka uformowana przez naturę jak najelegantsze pole golfowe:-)
W tej kępie drzew potok ma swój początek.

Ze trzy razy przymierzałam się do zejścia do głębokiego parowu, ale gęste krzaki chroniły na swój sposób przedarcie się w głąb. Zaszłam z jednej strony, za stromo, z drugiej krzaki nie puszczają, wróciłam z powrotem i jakoś trzymając się odkrytych korzeni sosny zsunęłam się po stromiźnie.

Woda bulgocze wesoło po kamieniach, sporo liści na zboczach, dosyć grząsko, ale dzień jasny, widać niebo, więc nie jest tak całkiem straszno a i mąż wie, gdzie poszłam, jakbym za długo nie wracała, przyjdzie mnie szukać:-) Początek koryta unosi się do góry, a woda wypływa gdzieś wyżej ...

 Jest ... znalazłam wypływ, źródło, początek Makówki ... otwór w ścianie, trochę jak maleńka grota, a woda bije obficie ... czyściutka jak kryształ ...

Stałam chwilę, zadziwiona tym fenomenem natury ... i cóż, trzeba było wracać do chatki, a przydałoby się przejść całym korytem do ujścia, zobaczyć, jak jest ukształtowany ...
Z tej perspektywy łąk poniżej drogi nawet Kopystańka wygląda jakoś inaczej.

W takie pogodne dni pszczoły pracują już aż miło. Wracają do ula całe upudrowane pyłkiem kwitnącej leszczyny, a na odnóżach  koszyczki wypełnione również pyłkiem, pierwszym wiosennym pożytkiem.

Oprócz tego są dokarmiane tzw. ciastem. To dosyć twarda masa z mielonego pyłku kwiatowego, zabranego im w zeszłym sezonie, do tego cukier puder i dodatek miodu albo gotowego syropu. Ciężka to praca zagnieść takie twarde ciasto, pot kapie z czoła, ale pachnie pięknie, jakby zwiędłymi kwiatami, no cóż! w końcu to pyłek z różnych kwiatów:-)

Zaczynają już wschodzić pomidory, różne zioła, które wysiałam, a przede wszystkim bazylia, zielona i bordowa ... w zeszłym roku o niej zapomniałam, to potem na zielonym rynku płaciłam za sadzonki "jak za woły":-)

Poniżej naszej chatki jest przebiśniegowy zagajnik, wystarczy zbiec w dół paręnaście kroków i patrzeć. Cieszymy się w zimie, kiedy przychodzą do nas sarenki, zające ... a oto i efekty takich odwiedzin ...

Nasza wina, nie zabezpieczyliśmy na zimę ... ta jabłoneczka nie przeżyje, ma objedzoną korę dookoła, cud jakiś musiałby się zdarzyć.
A! i kleszcze już przypuściły atak, psy znoszą je już w sierści z łąki, trzeba je zakropić. Że też zima nic im nie zrobiła:-) Amika trzeba ostrzyc, ptaki potrzebują mięciutkiej sierści do wyściełania swoich gniazd, a i on sam wygląda, jakkby go z lekka mole napoczęły:-) To w przyszłym tygodniu ...

Pozdrawiam Was i dziękuję, że zaglądacie, pa!

W dolinie Jamninki ...

Nie chciało nam się brać tak wcześnie rano za robotę, bo wiatr bardzo zimny, i szkoda opuszczać ciepłe pomieszczenie. To jeszcze jedna kawa, potem herbatka i zjechaliśmy w dolinę do sklepiku, a potem nieduża pętelka starym szlakiem, ładną drogą do Arłamowa i powrót doliną Jamninki. Po okropnej wichurze, która to przewróciła nam ule, połamała stare śliwki i zaniosła tunel foliowy gdzieś za ogrodzenie, zajęcia jest co niemiara, ale w końcu nie zawsze jest słońce i ładna pogoda na przedwiośniu, więc trzeba korzystać.

Ponieważ wiatry obszarpały folię z drzwi tunelu, przy uderzeniu wichury zrobił się balon, siła wiatru wydarła rurki z mocowania z ziemi i pofrunął jak spadochron. Folia zniszczona zupełnie, mamy teraz problem, czy damy radę w całości przenieść rusztowanie przez ogrodzenie z siatki leśnej. Jeśli nie, to trzeba będzie jakoś porozbierać i w kawałkach przenosić.

Tymczasem jechaliśmy ładną drogą arłamowską, rankiem ruch znikomy, gdzie-niegdzie białe łaty śniegu. W lesie też duże straty, wiele drzew wyłamanych, powalonych, wielkie jodły, chore jesiony, których korzenie nie utrzymały w ziemi, ale i wycinka trwa w najlepsze, krajobrazy jak po bitwie.

W dolinie tylko pojedyncze drzewa owocowe znaczą ślady po wysiedlonych wsiach. Po prawej stronie cerkwisko, po lewej, przez potok przerzucona kładka i można suchą stopą przejść na teren dawnej wsi - Jamna Dolna.

Szpalery starych drzew wyznaczają dawne wiejskie drogi, tu graby, trochę wyżej wiekowe lipy, trochę zatarte granice cmentarza. Krzyży zachowało się niewiele, ale stąpając po nierównej ziemi przysypanej liśćmi, ma się świadomość, że są tu groby dawnych mieszkańców. Las wziął we władanie ten teren ...

Wokół ani śladu osady ludzkiej, po ludnej dolinie zostały takie pamiątki, pochowane w lasach, jeśli tylko pozwolono im przetrwać. Kraina pogórzańska usiana jest nimi, trzeba tylko umieć patrzeć, a pora dobra, listowie nie przesłania widoków. Miejsce bardzo nostalgiczne, wicher tylko szumi w koronach drzew, a i te nie wszystkie wytrzymują upływ czasu ...

Kawałek dalej znowu powalone drzewa, ale to już nie robota wiatru, a bobrów.
Podcięły i zwaliły cały zagajnik, a zapora na Jamnince zupełnie zmieniła jej bieg ... stare koryto biegło przy skarpie, teraz toruje sobie drogę przez łąkę ...

Jeszcze kawałek, i Jamninka wpływa do Wiaru, od ośrodka w Trójcy Wiar płynie tuż przy drodze, widać po zalizanych trawach przydrożnych, że woda szła tu potężna. Zresztą widać to po pozostałościach kry, wyrzuconej na brzeg ...

... niektóre pnie drzew mają obdartą korę, a kładkę przy agroturystyce "Nad potokiem" jak zwykle zabrało, to znaczy wyrzuciło na brzeg. Którejś wiosny obserwowaliśmy wielką wodę, i krę, która zderzając się z inną,  wyskakiwała z wody na pewną wysokość. Widok niesamowity, żywioł nie do okiełznania, a człowiek malutki i bezradny.

Kilka ciepłych dni pozwoliło, oprócz przebiśniegów, rozkwitnąć wawrzynkowi, a także w jarze potoku zobaczyłam pierwszą przylaszczkę, jedną jedyną, a jak cieszy.

Po wycieczce terenowej robota poszła sprawnie, mąż piłował pniaki, ja znosiłam gałęzie na przyszłe ognisko, napracowaliśmy się, to i mała drzemka po południu się należała.

Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, bywajcie w zdrowiu, pa!