Sprężyliśmy się w sobotę i zrobiliśmy wszystko, jak należy ...
,... woda została wypompowana ...
,... na początku leciała czyściutka ...
,.. a potem z dna mocno mulista, trzeba było co chwilę odpompowywać, bo napływała nowa, nieładnie wygląda to dno ...
,... samo błocko.
Potem mąż zszedł do otchłani po drabinie ...
,... wyłożył dno włókniną, taką przepuszczającą wodę, a izolującą muły denne, potem na to warstwa płaskich kamieni, a jeszcze na to warstwa żwiru filtrującego, myślimy, że teraz będzie dobrze.
Zapytałam: - Jak tam jest na dole?
- Zimno!
No i tradycyjnie odwiedziło nas stado dzików, podwórze przewrócone do góry nogami, ale jakoś tak się potem dzieje, że teren sam się równa i na wiosnę nie ma śladu ich działalności.
Rośliny na grządce wydają ostatnie plony, całkiem przyzwoite, cały koszyk szparagówki zebrałam, dynia spomarańczowiała, przetrwały pomidorki koktajlowe, a ogórki przypominają kule ...
,... to jest pietruszka naciowa, o kędzierzawych listkach, wieloletnia, już została oszczypana i przywieziona do domu, a to dary ziemi, patrząc na ten koszyk odczuwam radość ...
Po południu wybraliśmy się do lasu, grzybów szukać ...
Niedaleko naszej drogi, na stary modrzewiu wielkie gniazdo, to orliki krzykliwe, słyszę ich głosy, jak są młode, potem uczą się latać, a jeszcze potem usiłują żałosnym krzykiem zmusić rodziców do przyniesienia im jakiejś zdobyczy, a stare ptaki skrzydła za pas, uciekają nad potok i radźcie sobie same!
Droga do grzybowego lasu schodzi cały czas w dół, przy zarośniętej ścieżce sosna, nazywamy ją "drzewem wisielców" ...
A w lesie sucho, pusto, żeby chociaż muchomora spotkać, nic! Obeszliśmy strome polanki, Bigos nałapał mnóstwo nasion przytulii w swój kosmaty pysk, Maks z racji, że słabiutki, noszony był na rękach w miejscach trudniejszych, a potem do potoku, do wodopoju ...
Nie ma Maksio długiego życia przed sobą, z tym chorym sercem od kilu miesięcy do roku, smutne to ...
A potem poszliśmy zobaczyć, czy woda w studni ładnie przybiera i przy okazji na pola ...
Daleko na łące siano poskładane w kopki ...
... rudzieją jesiennie drzewa ...
... delikatne zimowity zapanowały na wykoszonych łąkach ...
A tę górę w tle poznajecie?
Wypłowiały trawy, pod wieczór świerszcze wygrywają jak oszalałe, nawet nie wiem, do której w nocy trwają te koncerty, tym razem towarzyszł im inny dźwięk. To z doliny niósł się głos ryczącego jelenia, tak, tak, już zaczynają się rykowiska ...
Bardzo lubię niebo o wschodzie słońca, słońce schowane jeszcze za górą, ale już oświetla chmurki ...
Daleki widok z naszej drogi we wsi, zatrzymaliśmy się na chwilkę, zarżał koń, pewnie do nas ...
A nieco dalej takie widoki ...
... słońce ledwo wzeszło i ukośnie oświetla góry ...
A dla tego widoku pojechaliśmy na wzgórze kalwaryjskie ...
To Ukraina, mobilizujemy się, idziemy robić zdjęcia i paszporty, może by jeszcze na Huculszczyznę przed śniegami zdążyć? to blisko nas ...
Zadymiliśmy w niedzielne przedpołudnie, zapachniało śliwkowym dymem, będą przypiekane smakowitości ...
Obserwowaliśmy z okna kuchennego, jak w sadzie biegała niepłoszona przez nikogo kuna, o ciemnobrązowym futerku, skoki w trawie, wyskok na starego orzecha, na drugiego, owijała się wokół pnia, strasznie zwinne zwierzę, a potem w krzaki sąsiedzkie i tyle ją widzieliśmy ...
Krzyżak utkał sieć, jak zwykle w drzwiach przybudówki ...
... dopadł muszkę ...
... okręcił pajęczyną w kokon ...
I to koniec pajęczej historii ... i muszki też.
My też już musieliśmy wracać, zapakowaliśmy drzewo do przyczepki i w drogę, i po drodze jeszcze lody w Krasiczynie, bo było upalnie.
A pod domem już jesienie ...
... w miejsce uschniętych bratków posadziłam biedronkowe wrzosy, corocznie zapominam o ich przechowaniu przez zimę i powtarzam sadzenie, w tym roku obiecałam sobie okryć je włókniną i gałęziami, może przetrwają ..
A ta "halloweenowa" dynia to też klamociarniany nabytek, ceramiczna ...
W słoiku moczy się nalewka rozgrzewająca, cytrynowo-miodowa, od Mony ...
Jeszcze chciałam napisać Wam, że na moim przedmieściu-wsi przebywa szwedzkie małżeństwo, rozbili namiot niedaleko nas, z osiołkami pokonują Europę, jak z drogi zobaczyłam pasące się osiołki, to pomyślałam, co to? rumuńskie osiołki? Stanowią lokalną atrakcję, ale myślę, że źle się z tym czują, każdy potrzebuje spokoju, dlatego nie zrobiłam im zdjęcia, nawet z ukrycia.
Pozdrawiam serdecznie wszystkich, dzięki za ciepłe słowa, miłego tygodnia, w szkole, w pracy i w domu, pa.
Uraczę Was jeszcze pogórzańskimi cukieraskami ...
