Oziębiało się gwałtownie, z zachodu nadciągały ołowiane chmury i robiło się coraz ciemniej.
Miałam zamiar zebrać pozostałe plony z działki, spadłe jabłka, może jakieś orzechy, jeśli będą, ale zaczynało siąpić, pozostało mi tylko złapać za aparat i zrobić kilka zdjęć, bo jutro też może lać. Drzewa, las, góry, łąka ciągle te same, zmieniają się tylko kolory i to chciałam uchwycić ...
Przy naszej drodze, na grzbiecie wzgórza, stoją już trzy puste domy. Jeden ktoś kupił i nikt tam nie przyjeżdża, już chyli się jedną stroną, w następnym nowy właściciel ma kłopoty z prawem budowlanym, coś mu nie chcą udzielić zgody na zmianę użytkowania, a trzeci ma nieustalony stan prawny, spadkobierców i los jego niepewny. Za każdym razem bolejemy nad tymi domami, piękne położenie, widoki jak z bajki, a za chwilkę może ich nie być, znaliśmy wszystkich, poprzednich mieszkańców ...
Okna tych domów patrzą przed siebie, poprzez dolinę Wiaru, na drugą stronę. Przy jednym z nich, mimo, że długo już nie ma gospodarza, w uschłych gałęziach sosny coś zaczerwieniło ...
Róża przetrwała, ładnych kilka lat ... rośnie i kwitnie sama-sobie ...
Wieczorem zostawiliśmy psy w ciepłej chatce, a sami pojechaliśmy do Przemyśla na koncert SDM-u, spóźnili się, tłumacząc to robotami drogowymi ...
Chyba zestarzeliśmy się już zupełnie, nie przemawia do nas nowy repertuar, króluje blues, do słów Bogdana Loebla, który pisał dla Brekautów, Nalepy, brak nostalgicznej nutki, balladowych rytmów o górach, wędrówkach, aniołach ...
Chcieliśmy kupić ich nową płytę, ale byliśmy nieprzekonani, co do tych utworów, może jeszcze nie osłuchaliśmy się z tymi nowościami, 11 listopada grają w Cisnej i chyba zrezygnujemy z wyjazdu. Ale to jest tylko i wyłącznie nasz odbiór, może oni rozwijają się, jakieś nowatorskie granie. Gładko przełknęliśmy Rybowicza, ich płytki Tabletki ze słów, potem Jednoczas, ale nie jesteśmy przygotowani zupełnie na bluesowe granie SDM-u.
Pewnie poczekamy na coś nowego, może wrócą kiedyś do korzeni, nie mnie krytykować, bo zupełnie nie znam się na muzyce, ale albo coś wpada w ucho albo nie.
I rozlało się na całego, w nocy bębnienie deszczu o dach budziło mnie kilkakrotnie, psy chciały wyjść, ale zawracały od drzwi na widok takiej ulewy ...
Sobotni poranek smutny, mokry, ciemny ...
Na łąkę wyszły sarny, trzy sztuki, na porudziałej trawie ciężko było je odróżnić, deszcz ustawał, a przed południem nawet wyszło słońce ...
Paliliśmy w piecu kuchennym cały dzień, było cieplutko w domu, a ja wyszłam łapać kolory jesieni już w słońcu ...
Widzicie w oddali te pobielone wierzchołki ? To spadł pierwszy śnieg, skojarzyłam to dopiero w domu, jak przeglądałam zdjęcia, a jak byliśmy w dolinie, w sklepie, to robotnicy z Arłamowa mówili, że tam leżało 5 cm śniegu, od wypału w lesie.
Po nocnym i porannym deszczu unoszą się jeszcze mgły, lasy parują ...
Na łące, za drogą, lisek wysiadywał, chyba suszył przemoczone futro, rozglądał się dookoła, gdy mnie spostrzegł, dwa skoki i już w lesie ...
A potem zrobiliśmy sobie takie małe sprzątanie po lecie, mnóstwo pajęczyn zebraliśmy, bobków mysich i z popielic, schowaliśmy niepotrzebne posłania, ciuchy do szafy i od razu zrobiło się więcej miejsca.
I odwiedziła nas ta kobieta od ziół, zbierała śliwki, cała przemoczona, zrobiłam jej herbaty i pogadałyśmy. Lubię z nią rozmawiać, opowiada o dawnych mieszkańcach, o tym, że trzeba iść na wybory, a ona ma dwóch kandydatów - lekarzy, bo po co jej teraz inni, a jaki krem pani używa? bo ja mam taki na zmarszczki, wystarczy i już. I poszła ...Jak jechaliśmy do sklepu w dolinę, ona była już na górze, ma chody kobieta, bez zadyszki ...
Droga w dół, do sklepu, kolorowa, kwitną jeszcze kwiaty przed płotem, topole złocą się na potęgę, fruwają liście za samochodem, a w słońcu wszystko wygląda jeszcze piękniej ...
Wieczorem, na gorącej płycie kuchennej upiekliśmy sobie proziaki, trochę się przysmędziły, bo była za "ostra" ...
Masło roztapia się na gorącym proziaku, spływa między palce, trzeba je oblizać, i wszystko to pyszne jest.
Psy śpią w pledzikach, bo przecież zimno im jest w ciepłej chałupie ...
Trochę zmoczyły nogi w mokrej trawie i teraz trzeba je ogrzać ...
W niedzielę ratowaliśmy na drodze salamandry ...
Trzeba je było przenieść z drogi do lasu, chyba wyszły ogrzać się na asfalcie, zupełnie niegroźne, bezbronne, a przepiękne, tylko barwy je chronią ...
Po nocnej ulewie i wietrze spadły orzechy, myślałam, że wiewiórki wszystko wyniosły ...
... ja zbierałam z jednej strony do koszyka ...
... a pod domem, z orzechem w pyszczku, wiewiórka usiłowała w trawie ukryć zdobycz.
Wrócił dziś z remontu nasz "czołg"- staruszek, wyspawali go prawie na nowo, nie stuka, nie puka, mamy jeszcze sporo drzewa do zwiezienia przed zimą.
I to już wszystko, wróciliśmy w południe do domu miejskiego, bo trzeba jeszcze zagłosować.
Serdecznie pozdrawiam, dzięki za wsparcie, za ciepłe słowa, złotej jesieni życzę, pa.
