.... na samej górze, pod lasem, zaskoczenie, mieszkają tu ludzie. Stara, pobielona chatynka, pod drzewem owocowym, na fotelu wyłożonym poduszkami, siedziała babuleńka, przy niej również leciwy przyjaciel, mały piesek, nawet nas nie obszczekał. Z obórki wychylił się dziadziuś, sympatyczny, uśmiechnięty, z wyblakłymi, niebieskimi oczami. Zapytaliśmy o drogę, bo nie wiodła tamtędy żadna ścieżka, skierował nas w błotnistą drogę do gęstego lasu....
Tuż przy domu małe poletko, ogrodzone przed dzikami i jeleniami, a dla odstraszenia postawione dwie kukły, ale jak wystrojone:
Zastanawialiśmy się potem z mężem, jak oni tu żyją, co w razie choroby, zanim przyjedzie pomoc, a zimą? Tam, na tej górze najbardziej zimą wieje, na drodze tworzą się największe zaspy.
Szliśmy trochę leśnymi duktami, przetartymi przez zrywkę i wywóz drzewa, potem przez pokrzywy po pas, podciągnęliśmy wysoko skarpety, ale niewiele to pomogło. Po drodze mijaliśmy skupiska cudnych, aksamitnych grzybków:
Teraz wiem, że są to prawdziwki ceglastopore, nigdy ich nie zbierałam i robiłam tylko zdjęcia co piękniejszym okazom.
Las robił się coraz dzikszy, nawet wyręby pokończyły się, mieliśmy tylko kompas i mapę i nie trafiliśmy w to miejsce, gdzie chcieliśmy, a może minęliśmy tuż obok, w gęstwinie nie poznasz. Zeszliśmy korytem potoku w dół, spotkaliśmy ludzi, pszczelarzy, mieli tam pasiekę. Okazało się, że jest to Kreców, podworskie tereny, stawy i kilka domów , prawie bez mieszkańców.
Drogowskazy, strzałki, tabliczki, podane czasy, chyba wybraliśmy się tam nie z tej strony, co potrzeba, ale atak ponowimy...
,..... trzeba zastanowić się, co dalej, odpocząć i powrót do samochodu. Żeby nie tupać w tym upale po asfalcie, przerzuciliśmy się na drugą stronę drogi, przez Margiel, do góry i w dół, do Kuźminy...
... kościółek przysposobiony z cerkwi na rozstaju dróg, a obok cmentarz z neogotycką kaplicą grobową..
W XVIII i XIX wieku wieś należała do rodziny Pieściorowskich, Ryszard, nie posiadając potomstwa, utworzył fundację na rzecz młodzieży szlacheckiej, uczącej się w szkołach średnich i na uniwersytetach, szkoda, że tylko dla tych wybranych i wyższych stanem.
Atak przypuściliśmy za niedługo, tym razem z dołu, wg drogowskazów.
Ktoś wyrzezał w korze napis, nie potrafię go odczytać, coś o śmierci i pamięci..
Dawną wiejską drogą w godzinę , może trochę krócej, byliśmy na górze, miejsce smutne, zarośnięte, stare fundamenty domów, studnie, tylko ten nagrobek znaczył ślad po wsi...
... to młodziutki chłopak, który został rozstrzelany z innymi mieszkańcami za pomoc UPA, we wsi stacjonowała sotnia "Jara". Po ataku wojska wyrwała się z okrążenia, w odwecie wieś w większości spalono i już nie została zasiedlona po deportacjach. Gdzieś na forum czytałam, że chłopak zginął, bo ostrzeliwał się z piwnicy szkoły, historie smutne, tragiczne, jakich wiele na tym terenie.
Powrót do Krecowa, jeszcze zdjęcie w dziko rosnących rudbekiach:
potem kierunek Wola Krecowska, a tam urokliwa, stareńka, przechylona kapliczka...
.... i można spotkać jeszcze takie pogórzańskie zagrody.../DO REMONTU/
Zwiedziliśmy jeszcze, ale to samochodem, po drodze, Dobrą Szlachecką oraz Ulucz, ale to już temat na inny post. Zakupiłam w klamociarni dwa kostury do podpierania się podczas wędrówki, zakończone metalowym szpikulcem, mnóstwo plakietek z nazwami zobytych szczytów, nie znam niemieckich nazw, tylko Tyrol odczytałam ....
.. jedna ma wyrzeźbioną szarotkę, to ta większa, jakby męska...
Hej! będziemy latem szpanować na różnych łazęgach, teraz wiszą i odpoczywają....
Serdecznie i ciepło pozdrawiam wszystkich, do miłego, pa.
