Na poboczu, w rowach i trochę dalej kwitną znowu storczyki, inne niż te na naszym podwórzu, jaśniejsze i z wyraźnym wzorem ...
Wczoraj wbiliśmy ostatni gwóźdź w ostatnią deskę na naszej budowie, i niniejszym ogłaszam, że sezon budowlany zakończony. Dzień zaczęliśmy bardzo wcześnie, bo trzeba było obkosić ule z wysokiej trawy, a potem do późnego popołudnia kończyliśmy pomieszczenie gospodarcze ... przybok, jak tu nazywają takie coś:-) Mąż jeszcze poszedł zajrzeć do uli, a ja szykowałam jedzenie ... zostaw wszystko, będziemy miód kręcić, bo ule pełne - usłyszałam pod oknem. To i zeszło nam przy tej kolejnej, ale jakże przyjemnej robocie prawie do ciemnej nocy ... odsklepiałam plastry, miód spływał słodziutkimi łzami, a potem do wirówki ... aromatyczny, złocisty, kwintesencja pogórzańskiej wiosny, bo tutaj są wszystkie kwiaty, jakie kwitły od przedwiośnia do tej pory ... a trzeba robić miejsce, bo pomnikowa lipa powyżej nas zakwitnie lada dzień.
Nasze pszczoły bazują tylko na naturze, nie ma u nas rzepakowych pól, nie ma oprysków, tylko łąki, runo leśne, a także pobliskie krzewy czy drzewa ...
Każda kropla miodu budzi we mnie myśl, ile tu trudu pszczelego, ile oblotów, a ta obfita, słodziutka struga ... ileż one musiały się napracować ... Nie wszystkie ule zostały odciążone ze słodkiej zawartości, reszta czeka na przyszły tydzień.
Czas upływa mi bardzo pracowicie, najpierw koszenie, potem trzeba było grządki wyplewić z zielska, a także pomidory zapalikować, podwiązać ... dogadzam im opryskami z drożdży, tak samo jak ogórkom ... dobrosąsiedzkie kapusty, selery rosną pod folią jak jakieś mutanty, czekam, kiedy kapusta zacznie zwijać liście, bo rozkłada je na razie jak kapelusze:-)
Na grządkach pomieszanie z poplątaniem, ale chyba to służy warzywom, z sałatami zdecydowanie przesadziłam, bo mnogość ich wielka już zaczyna nas przerastać ... mimo, że jemy ją prawie do wszystkiego ...
... pod okryciami papryka i ogórki. Sadzonki papryki i pomidorów własnego chowu od najmniejszego ziarenka, które również pozyskałam z najdorodniejszych owoców ... resztę rozsad kupiłam na zielonym rynku. Koper rozsiewa się sam, jest nawet dorodniejszy, niż ten z torebki, no i kolendra nie zawodzi, mimo, że służy raczej ozdobie, bo nici z jej oswajania:-)
Zaczęły się również różane żniwa ... małe krzaczki, podarowane przez koleżankę, rozrosły się bujnie przy płocie, prawie codziennie zbieram ich pachnące płatki ...
Zobaczcie, że łaciata pomocnica cały czas przy mnie, bo ona nie odpuszcza ani na chwilkę ... róża rozmnaża się przez podziemne rozłogi, wypuszcza co i raz nowe odrosty, teraz i ja mogę dzielić się z innymi sadzonkami, nawet panowie, którzy budowali drogę, chętnie zabierali je dla swoich żon:-)
Kiedy poranki wstają skąpane w obfitej rosie, to znaczy, że będzie pogodny dzień ...
Poszłam na łąki, zobaczyć, co w trawie piszczy, zanim kosiarka położy ją w pachnące pokosy ... u nas kwitną podkolany ... a jeszcze niedawno było to pole orne:-)
... ale sąsiedzka łąka, która zawsze była łąką, to już prawie kwietny step:-)
A ten biało zakończony ogonek widzicie? ... i tu też ...
Pozostając pod urokiem wszelkiego rodzaju szałwii pokażę jeszcze swoją grządkę z szałwią lekarską, którą sobie sama wyhodowałam ... raj dla trzmieli i pszczół ...
Na swojej drodze spotkaliśmy również młodych ludzi, którzy "eksplorowali" Pogórze ... z mapą w ręce poszukiwali alei lipowej w Berendowicach, fundamentów po dworze ... byliśmy tam kiedyś skierowani opowieściami mieszkańców naszej wioseczki, więc i im wytłumaczyliśmy, gdzie szukać ... bo Berendowice w tej chwili to przysiółek Aksmanic, a te pozostałości po folwarku są na południe od wsi, czyli na stoku góry Chyb, a bardzo łatwo tam trafić, bo przy drodze do Huwnik, za kapliczką św.Franciszka, na składzie drewna w prawo... chwila rozmowy, i ten zachwyt w oczach chłopaka ... bo Pogórze "jeszcze takie nieodkryte turystycznie" ... czy trafili tam? nie wiem:-)
Przy tarasie zakwitł nasz jaśmin złotolistny, a więc wieczory w jego zapachu, zresztą nie tylko wieczory, pachnie przez cały czas:-) ... ptasie dzieci uczą się latać, czasami niezdarnie i śmiesznie, przestrzeń rozszczebiotana, rozćwierkana od nawoływań, niedaleko poszczekują jelonki, gdzieś wysoko kwilą orliki ... ale to już nie w trawie, podniosłam wzrok wyżej:-)
Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, dobre słowo, bywajcie w zdrowiu, pa!
