No i stało się, firma studniarska zajechała ze sprzętem i zaczęło się wiercenie ...
Długie rury zagłębiają się w ziemię, na początku lekko, bo gliniaście, a potem zaczyna zgrzytać skała. Szef co i jakiś czas wyciąga ręką z błota urobek, płucze go jak poszukiwacz złota na sitku, a potem dokładnie ogląda ...
I następna, i następna ... liczyliśmy na źródło na 10 metrach, a oni dalej wiercą ... włożyli tych rur do ziemi 7 sztuk, każda po 4 i pół metra długości ... a my nad nimi jak kat nad ofiarą ... no i co? jest woda? ... ja do tego z aparatem w ręku, żeby uwiecznić tę wiekopomną chwilę, bo tak sobie wyobrażałam, że jak walnie z tego otworu wodą:-)
Nic nam nie mówili, patrzyli po sobie tylko ... potem wyjęli to ogromne wiertło, a zaczęli wkładać plastikowe rury jako osłony, coś tam przeszkadzało, jakiś pewnie obsunięty kamień, to i musieli panowie dowiercać jeszcze raz ... znowu rury, teraz wchodziły bez oporu.
Przyszła chwila na prawdę, czyli pompowanie wody z odwiertu, tej użytej do płuczki, a więc praktycznie rzadkiego błocka, a pan Józio z gwizdkiem na lince bada, gdzie ustabilizuje się poziom wody ... o ile ona tam jest ...
Wypompowywanie idzie szybko, tak samo szybko opuszcza się ten gwizdek na sznurku ... woda opada ... 15m ... 20m ... panie Józiu, olaboga, zatrzymaj pan ten gwizdek ... boli mnie żołądek z nerwów, zacisnął się w supeł ... po co mi wodotrysk, żeby tylko woda była ... 25m ... 26m ...........
stanęło, woda przestała opadać, a nawet zaczęła przybierać ... jest woda, jest woda, jest woda ....
To teraz wypompowywanie odwiertu z zabrudzonej wody, panowie już noszą żwirek do obsypki ... przykładam ucho do rury, słyszę, jak gdzieś w tej czeluści piekielnej szumi woda ... tyle wody się leje, a dla mnie, która do tej pory liczyła się z każdą kroplą, to czyste marnotrawstwo ... ale wylać brudną wodę trzeba. Na następny dzień chlorowanie, i znowu wylewanie wody ... zostałam na straży sprzętu studniarskiego, mąż wyjechał do domu, a ja miałam rano tylko włączyć wtyczkę do prądu ...
Chodziłam od 5 rano i sprawdzałam, czy leje się woda ... poszłam koło 7 ... matko kochana, nie leje się, wody zabrakło, kolana ugięły się pode mną ... szybko wyłączyłam prąd, co tam szybko! i tak już pewnie pompa zatarła się ... wody nie ma, pompa zepsuta ...
Dzwonię w tej czarnej rozpaczy do męża i prawie płacząc zdaję relację ... spokojnie, spokojnie, idź zobacz pod to wiadro, tam może być wyłącznik czasowy ...
I to było to! trafiłam po prostu na przerwę w pracy pompy ... odłączyłam wyłącznik, i jest, leje się znowu ...
Było nerwowo, naprawdę, i przy wierceniu martwiłam się, i przy wylewaniu wody, a potem jeszcze i to:-)
Odwiert ma głębokość ponad 30m, na 10m ani śladu źródła, a miało być wedle zapewnień różdżkarza ... woda dziś ustabilizowała się na 24m,
Już jesteśmy przyłączeni do istniejącej sieci, tej ze starej studni, a z kranów płynie "nowa" woda:-)
W nagrodę poszliśmy "wyparować nerwy" na Skałę Machunika, ale o tym napiszę następnym razem:-)
Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, dobre słowo, dobrej wiosny Wam życzę, pa!
Bazylio, ta sama firma kręciła u nas studnię, co u Ciebie, jakoś tak nam się zgadało:-)
a pan Józio jest the best:-)
