Polskie kobry, latające koty i inne pogórzańskie ciekawostki ...

Nie wierzycie?
Ja też nie wierzyłam,  póki Stefan z Anią, pogórzańscy miłośnicy i włóczykije, nie pokazali mi swoich ostatnich zdjęć. Oto "twarde" dowody, które pokazuję za ich zgodą oczywiście  ...

... a po rozwinięciu polska kobra okazuje się być żmiją zygzakowatą o niespotykanym ubarwieniu, lekko zielonkawym ... mam naszyjnik z kamyczków w podobnym kolorze, który nabyłam gdzieś na Dolnym Śląsku ...

A jeszcze do tego doszły opowieści, w jakich okolicznościach wąż był fotografowany:-) ... zgroza, twarzą w twarz:-) .. z polegiwaniem na asfalcie:-)
Chociaż mój mąż zawsze powtarza, że takie żmije to nic w porównaniu z tymi na dwóch nogach, te są najgorsze, a plują jadem na odległość:-)
Albo taki latający żbik, dziki drapieżnik z kotowatych ... poluje ...

... ciemna, pręgowana końcówka ogona, duży jest, ale ogólne wrażenie to jakby mój przerośnięty Gucio:-)

Kiedy żbikowi jest gorąco, otwiera pysk, wystawia język, co też widziałam na innych zdjęciach, zachowuje się jak każde zwierzę, któremu dokucza upał.
I jeszcze okazy ze świata grzybów ...

... smardze, a może raczej smardzówki czeskie, wiosenne grzyby ... tak je zdiagnozowali Ania ze Stefanem, bo ja widzę je po raz pierwszy, i ten mój grzybek z poprzedniego wpisu o skale Machunika, to też pewnie smardzówka:-)
A z naszego podwórka ... zaczynają kwitnąć rodzime storczyki ...

Wśród traw łany dąbrówki rozłogowej, a także bodziszka żałobnego, kolejny pożytek dla pszczół ...

To właściwie taki roślinny drobiażdżek, bo w koronach rozkwitłych, starych jabłoni aż huczy od pszczelego żywiołu. Jednego popołudnia przyszła burza z solidnym gradobiciem ...

Dobrze, że nie narobiło szkód, przynajmniej u nas.
Ogólnie jest dosyć chłodno, co rano przepalamy w piecu i z utęsknieniem oczekujemy na lepszą pogodę ... my i pszczoły ...

Po deszczu na rozmiękłe łąki wychodzą żerować dziki, wśród nich kręcą się stadka warchlaków ... już wydano na nie wyrok ... sanitarny odstrzał ...

Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, dobre słowo, bywajcie w zdrowiu, pa!

Na "odparowanie nerwów" skała Machunika ...

To wyjście w majowy poranek to jakby nagroda za pracowity czas.
Spacer po łąkach to nie to samo, tam, na skraju karpackiej puszczy człowiek wkracza w inny świat.
Jeszcze tylko zajechaliśmy za Posadę Rybotycką popatrzeć, czy czosnek niedźwiedzi już kwitnie ...

Kwitnie, białe łany, a w powietrzu unosi się delikatny, czosnkowy zapach ... liście już nie nadają się do jedzenia, są twarde.
Przejechaliśmy Wiar brodem przy szlaku na Kanasin, zostawiliśmy "czołg" na łące, gdzie jesienią zbieramy dorodne kanie, a sami zagłębiliśmy się w zarośla na brzegu wysokiej skarpy.

Byliśmy tu ze dwa razy, w zeszłym roku nie udało mi się tu dotrzeć z drugiej strony, nie znałam terenu ... w pamięci pozostają okruchy, jak iść, ale to wcale nie ma odzwierciedlenia w terenie. Wydawało mi się, że tylko pięknym, świetlistym, grabowym lassem, jak w parku ... a tu cierniste zarośla, osunięta skarpa, rumowiska jak po wybuchu ... niepotrzebnie wleźliśmy tam, bo okazało się, że wystarczy iść do końca łąką, a dopiero potem zanurzyć się w las ...

Pokonaliśmy głęboki jar z płynącym potokiem, nic takiego nie zostało w pamięci:-) dalej, dalej, już zwątpiłam, ale jest ... szumi z daleka ...
Ostrożnie z góry pstryknęłam parę zdjęć, bacząc, by nie zjechać na warstwie suchych liści, a wysokość ho!ho! ... wąska gardziel potoku urywa się, tworząc wodospad, ogromny, jak na nasze pogórzańskie warunki:-)

Za tym drzewem przepaść, tam nie odważyłam się zsunąć, żeby zrobić zdjęcie:-)
Z góry za wiele nie widać, więc stromą ścieżynką, chwytając się drzewek i kamieni, prawie zjechałam na dno ... a po drodze różne rarytasiki roślinne, grzybowe, storczykowe ...

O! teraz widać wodospad w całej okazałości ... dobrze, że jest woda, bo najczęściej nikły strumyczek ginie wśród rozpadlin skalnych, albo po prostu nie ma jej wcale ...

Ja, jak w studni ... kiedy unoszę głowę, nade mną strome ściany, ułożone jakby z cegiełek ...

A tu to samo drzewo nad przepaścią, ale od dołu:-)
Obeszliśmy ten maleńki rezerwacik wkoło, z góry z dołu ... z pobliskich Rybotycz słychać było odgłosy życia, pianie kogutów ... sennie, leniwie, świąteczny poranek ... spoceni jak myszy wróciliśmy do chatki.

I jeszcze jedna ciekawostka ... obraz Matki Słuchającej w kalwaryjskim sanktuarium zyskał nową oprawę ... szklaną sukienkę, którą wykonano w krośnieńskiej hucie szkła, na zamówienie pograniczników bieszczadzkiego oddziału , którzy obchodzić będą 25-lecie służby ... pierwsza taka w Polsce, a waży 100 kg.

Już wykluwają się młode ptaszęta, skorupki leżą gdzie bądź, wyniesione z gniazda przez troskliwych rodziców, a w wawrzynku wilczełyko jakiś owad też zbudował sobie domek, splatając misternie młode listki:-)

... a w rowie wyrosły jakieś nieznane mi grzyby ...

Bardzo pragnęłam tej książki, bardzo ... a dobra duszyczka spełniła moje marzenie ...

Widzicie te kwiatuszki na okładce ... udało mi się taki okaz sfotografować w arboretum w Bolestraszycach ... chwast, a zagrożony wymarciem ... miłek letni ... nie ma u nas takiego ...

Pozdrawiam wszystkich serdecznie, dziękuję za odwiedziny, bywajcie w zdrowiu, pa!
Ja już na Pogórzu, a post sam się publikuje, napisany i zaplanowany wcześniej, jakież to wygodne:-)

7x4,5 ... czyli o tym, jak spotkała się różdżka z rzeczywistością ...

Może przypominacie sobie, jak niedawno pisałam o różdżkarzu, który przyjechał do nas, na Pogórze, poszukać wody, najlepiej przy studni,  ... czary-mary-rozdzkarskie ...
No i stało się, firma studniarska zajechała ze sprzętem i zaczęło się wiercenie ...

Długie rury zagłębiają się w ziemię, na początku lekko, bo gliniaście, a potem zaczyna zgrzytać skała. Szef co i jakiś czas wyciąga ręką z błota urobek, płucze go jak poszukiwacz złota na sitku, a potem dokładnie ogląda ...

I następna, i następna ... liczyliśmy na źródło na 10 metrach, a oni dalej wiercą ... włożyli tych rur do ziemi 7 sztuk, każda po 4 i pół metra długości ... a my nad nimi jak kat nad ofiarą ... no i co? jest woda? ... ja do tego z aparatem w ręku, żeby uwiecznić tę wiekopomną chwilę, bo tak sobie wyobrażałam, że jak walnie z tego otworu wodą:-)
Nic nam nie mówili, patrzyli po sobie tylko ... potem wyjęli to ogromne wiertło, a zaczęli wkładać plastikowe rury jako osłony, coś tam przeszkadzało, jakiś pewnie obsunięty kamień, to i musieli panowie dowiercać jeszcze raz ... znowu rury, teraz wchodziły bez oporu.

Przyszła chwila na prawdę, czyli pompowanie wody z odwiertu, tej użytej do płuczki, a więc praktycznie rzadkiego błocka, a pan Józio z gwizdkiem na lince bada, gdzie ustabilizuje się poziom wody ... o ile ona tam jest ...
Wypompowywanie idzie szybko, tak samo szybko opuszcza się ten gwizdek na sznurku ... woda opada ... 15m ... 20m ... panie Józiu, olaboga, zatrzymaj pan ten gwizdek ... boli mnie żołądek z nerwów, zacisnął się w supeł ... po co mi wodotrysk, żeby tylko woda była ... 25m ... 26m ...........
stanęło, woda przestała opadać, a nawet zaczęła przybierać ... jest woda, jest woda, jest woda ....

To teraz wypompowywanie odwiertu z zabrudzonej wody, panowie już noszą żwirek do obsypki ... przykładam ucho do rury, słyszę, jak gdzieś w tej czeluści piekielnej szumi woda ... tyle wody się leje, a dla mnie, która do tej pory liczyła się z każdą kroplą, to czyste marnotrawstwo ... ale wylać brudną wodę trzeba. Na następny dzień chlorowanie, i znowu wylewanie wody ... zostałam na straży sprzętu studniarskiego, mąż wyjechał do domu, a ja miałam rano tylko włączyć wtyczkę do prądu ...
Chodziłam od 5 rano i sprawdzałam, czy leje się woda ... poszłam koło 7 ... matko kochana, nie leje się, wody zabrakło, kolana ugięły się pode mną ... szybko wyłączyłam prąd, co tam szybko! i tak już pewnie pompa zatarła się ... wody nie ma, pompa zepsuta ...
Dzwonię w tej czarnej rozpaczy do męża i prawie płacząc zdaję relację ... spokojnie, spokojnie, idź zobacz pod to wiadro, tam może być wyłącznik czasowy ...
I to było to! trafiłam po prostu na przerwę w pracy pompy ... odłączyłam wyłącznik, i jest, leje się znowu ...
Było nerwowo, naprawdę, i przy wierceniu martwiłam się, i przy wylewaniu wody, a potem jeszcze i to:-)

Odwiert ma głębokość ponad 30m, na 10m ani śladu źródła, a miało być wedle zapewnień różdżkarza ... woda dziś ustabilizowała się na 24m,
Już jesteśmy przyłączeni do istniejącej sieci, tej ze starej studni, a z kranów płynie "nowa" woda:-)
W nagrodę poszliśmy "wyparować nerwy" na Skałę Machunika, ale o tym napiszę następnym razem:-)

Pozdrawiam Was serdecznie, dziękuję za odwiedziny, dobre słowo, dobrej wiosny Wam życzę, pa!

Bazylio, ta sama firma kręciła u nas studnię, co u Ciebie, jakoś tak nam się zgadało:-)
a pan Józio jest the best:-)

Między wschodem a zachodem ... i siedem światów ...

Nie mamy krokusowych łąk... ale mamy pierwiosnkowe ... albo miodunkowe:-)
Tym razem zaczaiłam się na te pierwiosnki, bo miodunek już prawie nie widać z wysokich traw ... wyszłam wczesnym porankiem na nasze łąki, a po chłodnej nocy rosa obficie moczyła bose stopy, obute tylko w klapki ... ponoć nie ma lepszego hartowania, jak brodzenie w takiej rosie:-)

Pogórze jeszcze trochę zaspane, otulone poranną mgiełką, ale kiedy stoję tam, w najwyższym punkcie naszej łąki i patrzę tak dookoła ... serce rośnie ... zimny wiaterek wyciska łzy z oczu, koniec nosa czerwienieje, a palce grabieją od chłodu ...

Wszechobecna zieleń ... niesie się delikatna woń kwitnących dzikich czereśni, śliw, pewnie i młodziutkie liście pachną same z siebie. Patrzę na nasze obejście od strony łąk, psiury już czekają tam na mnie ... pszczeli domek zaczyna nabierać wyrazu:-)

Dużo czasu poświęciłam ostatnio przekładaniu kompostownika ... pod wierzchnią warstwą nierozłożonych resztek roślinnych całe bogactwo próchniczej ziemi, pachnącej, gruzełkowatej ... wynoszę ją na przygotowywane grządki, a tuż obok zakładam nowe pryzmy, zielone chwasty, liście przywiezione w workach z miejskiego ogrodu, a także resztki zgarnięte ze starego kompostu. Wszystko obudowane paletami od razu zmienia wygląd tego zakątka ogrodniczego ... przedtem niezabezpieczona niczym pryzma nie prezentowała się zbyt ładnie, ot, góra wysypanych śmieci, rzekłby ktoś ... W tym kompostowym przekładańcu pomieszkują i różni lokatorzy ... przy okazji delikatnie wygrzebałam łopatką dwa okazałe padalce, piękne w tym kolorze starego złota, zupełnie nieszkodliwe, bezbronne ... przeniosłam je w trawę obok, ale pewnie za chwilę znowu przyjdą z powrotem, bo tutaj mają schronienie i ciepło od rozkładającego się kompostu.

Po ostatnich, dosyć mocno wiejących wiatrach olbrzym orzech poległ ... w takich wypadkach to zawsze myślę sobie, jak dobrze, że nikogo tam nie było, czy człowieka, czy zwierzaka ... na przedwiośniu sprzątaliśmy pobojowisko po jednej obłamanej odnodze, teraz czeka całe drzewo ... bez jakiegoś ściągu się nie obejdzie, bo drzewo zawisło na sąsiedzkich głogach ... pewnie zadzierzgniemy linę, i będziemy podciągać po kawałku "czołgiem".
Kiedy pracuję ogrodniczo, psy cały czas są ze mną, znikają czasami w sąsiedzkich krzakach, czasami idą popić wodę. Jednego popołudnia psy zjadły miskę, my odpoczywaliśmy chwilkę, patrzę, a Mimi zaczyna jakoś tak dziwnie wyglądać, a zmiany następowały prawie w oczach... na głowie stanęły jej kępki włosów, potem na nogach, a na pysku to wręcz zaczęły tworzyć się bąble ... w jednym oku górna powieka spuchnięta, w drugim dolna ... jakby pokrzywa ja poparzyła. Ale jak pokrzywa, przecież ma sierść, to ją chroni ... ja od razu do męża, że pewnie te jego pszczoły ją pożądliły ... co było robić, pojechaliśmy do lecznicy, bo bałam się zostawać z takim psem na noc, a jak będzie gorzej, jakieś duszności ... Po drodze zmiany jakby ustąpiły, wygładziła się ... to pytam panią doktor, czy to możliwe, że pies ma uczulenie ... - a pewnie, takie jak pokrzywka na skórze ... czy na użądlenie pszczoły takie może być? ... jak najbardziej ...
Pewnie dziabnęła ją któraś, kiedy nie widziałam, przecież ona jest tak ciekawska, że wszędzie nos wsadzi, trzmiela pogoni, to i pszczołę pewnie też ... musi sama nauczyć się, co wolno, a co nie, przecież nie uchronię jej przed wszystkim.
Mąż tylko westchnął pod nosem - Siedem światów z tym psem, częściej jest u lekarza niż ja ... pies ma uczulenie, siedem światów!
Ale nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło ... przy okazji Mimi zdjęto szwy, a trzymałyśmy ją we trzy, same baby ... mocne to psisko, że aż strach, a ma dopiero 7 miesięcy:-)

Mimi buszująca ... znosi przy okazji kleszcze na sierści w sporych ilościach ...

Amik to struś-pędziwiatr, ten to goni kilometrami ...
Spotykam jeszcze w sadzie spore stadko jemiołuszek ... zawsze wydawało mi się, że można je zobaczyć tylko w zimie. Właściwie to uwagę zwróciło to delikatne, charakterystyczne śrrrr, śrrrr ... niby znajome, patrzę, a one urzędują właśnie na jemiole u sąsiada, i to przez wiele dni ...
Sporządziliśmy pszczołom poidełko w dębowych pniach ... starzy pszczelarze bardzo polecają mech do wykładania poideł, bo pszczoła nie topi się, z łatwością pobiera wodę, a przy okazji inne potrzebne substancje z mchu ...

... a także z torfu, którego warstewka jest wyłożona na gąbkę w drewnianym korycie, żeby mech mógł sobie swobodnie rosnąć. Nie, nie niszczyliśmy runa leśnego, zabraliśmy kępę z rowu po pogłębianiu ... cieszy mnie taki obraz, bo widać, że pszczołom mech służy ... matki czerwią, będzie więcej pszczół.
Aha, jeszcze Wam opowiem, jak to wychodzę pewnego ranka na świat, a mój Amik jak posążęk zaczarowany przy starych ulach, nawet nie reaguje na moje wołanie ...

... jak zakochany, zapatrzony gdzieś wysoko ...  patrzę i ja ... aha! wiewiórkę zapędził na drzewo i teraz pilnuje ... muszę w takich razach zabrać psy do domu, żeby rudaska mogła wrócić spokojnie do lasu:-)
Taka pogoda to wspomnienie, od rana leje, zimno i niemiło, moje rozsady otulone podwójną agrowłókniną w foliaku,  mam tylko nadzieję, że przetrwają ...

Pozdrowienia ślę wszystkich zaglądającym tutaj, dzięki za odwiedziny, dobre słowo, pa!